Η διάλυση του ΝΑΤΟ έχει καθυστερήσει

Με τον αριθμό των θυμάτων από την πλευρά των αμερικανικών και βρετανικών δυνάμεων να αυξάνεται, τις εκλογές να σκιάζονται από τις καταγγελίες για νοθεία και την κυβέρνηση του Μπαράκ Ομπάμανα αναθεωρεί τη στρατηγική της στη χώρα, ο πόλεμος στο Αφγανιστάν βρίσκεται ταυτοχρόνως στην πιο κρίσιμη φάση του. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο επόμενος πρωθυπουργός της Βρετανίας θα πρέπει να ξεκινήσει τη θητεία του προσπαθώντας να πείσει τον λαό ότι αυτός ο πόλεμος εξακολουθεί να έχει κάποιο σκοπόκαι πολύ περισσότερο ένα τέλος.

Με τον αριθμό των θυμάτων από την πλευρά των αμερικανικών και βρετανικών δυνάμεων να αυξάνεται, τις εκλογές να σκιάζονται από τις καταγγελίες για νοθεία και την κυβέρνηση του Μπαράκ Ομπάμανα αναθεωρεί τη στρατηγική της στη χώρα, ο πόλεμος στο Αφγανιστάν βρίσκεται ταυτοχρόνως στην πιο κρίσιμη φάση του.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο επόμενος πρωθυπουργός της Βρετανίας θα πρέπει να ξεκινήσει τη θητεία του προσπαθώντας να πείσει τον λαό ότι αυτός ο πόλεμος εξακολουθεί να έχει κάποιο σκοπόκαι πολύ περισσότερο ένα τέλος.

Πέρα όμως από τη γεωστρατηγική σημασία της χώρας και το τι επιδιώκουν οι συμμαχικές δυνάμεις από αυτές τις επιχειρήσεις, αναφύεται ένα ακόμη ζήτημα. Το μέλλον του Οργανισμού Βορειοατλαντικού Συμφώνου, που συμπλήρωσε ήδη 60 χρόνια ζωής. Οταν συζητούν περισσότεροι των τριών αναλυτές στρατιωτικών και αμυντικών θεμάτων, το θέμα που κυριαρχεί δεν είναι η μελλοντική κατάσταση στο Αφγανιστάν, αλλά το ενδεχόμενο διάλυσης της Συμμαχίας. Αυτό που διερωτώνται όλοι είναι ότι αν οι συμμαχικές δυνάμεις δεν μπορούν να υπερισχύσουν σε αυτό τον πόλεμο, τότε ποιος είναι ο λόγος ύπαρξης της ίδιας της Συμμαχίας;

Υπάρχουν τρεις προσεγγίσεις επ΄ αυτού. Οι πιο «απαισιόδοξοι» ισχυρίζονται ότι η Συμμαχία είναι πλέον άχρηστη και ότι έχει ήδη επιβιώσει περισσότερο από όσο ήταν αναγκαίο. Η «ανανεωτική» θα λέγαμε άποψη λέει ότι σε έναν κόσμο που διαρκώς μεταβάλλεται ο Οργανισμός έχει μέλλον μόνο αν γίνουν κάποιες αλλαγές. Η τρίτη, που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως «νοσταλγική στάση», επισημαίνει τη μέχρι σήμερα επιτυχημένη πορεία του Οργανισμού και συμπεραίνει ότι είναι απαραίτητος για τη διασφάλιση της παγκόσμιας τάξης. Με δυο λόγια, χρειάζεται λιγότερη ανανέωση και περισσότερη εμπιστοσύνη.

Προσωπικά ανήκω στο πρώτο στρατόπεδο. Θεωρώ ότι το ΝΑΤΟ θα έπρεπε να είχε κηρύξει πανηγυρικά την αυτοδιάλυσή του με τον τερματισμό του Ψυχρού Πολέμου. Υπάρχουν πολλοί λόγοι που δεν έγινε αυτό. Την εποχή εκείνη επικράτησε μια γενικότερη σύγχυση, οι ηγέτες των δυτικών χωρών ήταν απασχολημένοι με άλλα προβλήματα- μεταξύ αυτών η αμφιλεγόμενη επανένωση της Γερμανίας, καθώς και η ανησυχία σχετικά με τη μελλοντική πορεία της Ρωσίας και των χωρών του Συμφώνου της Βαρσοβίας.

Η διάλυση όμως του ΝΑΤΟ θα μπορούσε να είχε στείλει το μήνυμα- που ακόμα δεν έχει γίνει αισθητό στη Ρωσία- ότι ο ψυχρός πόλεμος τελείωσε. Και αν η διάλυση ήταν κάτι πρόωρο ή παρακινδυνευμένο εκείνη την εποχή, το ΝΑΤΟ, εναλλακτικά, θα μπορούσε να μην είχε επεκταθεί ως τα σύνορα της Ρωσίας. Επίσης, θα μπορούσε να είχε αλλάξει ονομασία και να είχε αναθεωρήσει τον σκοπό ύπαρξής του ως ενός στρατιωτικού σχηματισμού εντός των Ηνωμένων Εθνών. Αυτό θα επέτρεπε στη Συμμαχία να αποποιηθεί την εικόνα του αντιπάλου δέους της Ρωσίας και θα συνέβαλε στην άμβλυνση του ανταγωνισμού Δύσης και Ανατολής. Εκείνη η ευκαιρία χάθηκε και έκτοτε το ΝΑΤΟ βρίσκεται σε αναζήτηση νέων στόχων.

Το Αφγανιστάν αποτελούσε μία ακόμη ευκαιρία για να βρεθεί έστω και καθυστερημένα ένας νέος στόχος. Η Ουάσιγκτον δεν ήθελε να τεθούν οι πολεμικές επιχειρήσεις υπό την αιγίδα του ΝΑΤΟ, φοβούμενη ότι θα επαναληφθούν οι εσωτερικές διαμάχες που είχαν σημειωθεί κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Κοσσυφοπέδιο το 1999. Καλώς ή κακώς αυτό έγινε τελικά και ίσως αυτό εξηγεί το γιατί αυτές οι επιχειρήσεις βρίσκονται σε δύσκολη φάση, απειλώντας με διάλυση το ΝΑΤΟ. Οι συμμαχικές χώρες διαπληκτίζονται με αφορμή την αναλογία των δυνάμεων που διατηρεί κάθε μία από αυτές στο Αφγανιστάν. Το Λονδίνο θεωρεί ότι τα βάρη του είναι δυσανάλογα προς αυτά της Γαλλίας και της Γερμανίας, ενώ οι δύο αυτές χώρες ισχυρίζονται ότι τα βρετανικά στρατεύματα βρίσκονται εκεί διότι αυτό τους ζητήθηκε από τις ΗΠΑ, με τις οποίες η Βρετανία διατηρεί μια ιδιαίτερη σχέση.

Από την άλλη πλευρά, η Ουάσιγκτον αναγνωρίζει τη μαχητικότητα των Βρετανών, στους οποίους όμως καταλογίζει έλλειψη του αναγκαίου για τις απαιτήσεις του μετώπου εξοπλισμού.

Διαφωνίες ωστόσο υπάρχουν και ως προς τον γενικότερο προσανατολισμό του ΝΑΤΟ. Η στρατηγική του εξακολουθεί να εστιάζεται στη Ρωσία ή είναι πλέον στραμμένη στον υπόλοιπο κόσμο; Δεδομένης της σημασίας αυτών των εσωτερικών συγκρούσεων, εκείνο που μπορεί κάποιος να πράξει είναι να ευχηθεί «καλή τύχη» στους ηγέτες των 12 χωρών. Πολύ περισσότερο που μια μεγάλη μερίδα αυτών τάσσονται στο στρατόπεδο των «νοσταλγών» και αποστρέφονται τις όποιες αλλαγές.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk