Οι δυσαρεστημένοι ψηφοφόροι έβαλαν τέλος με την ψήφο τους σε μισόν αιώνα μονοπώλησης της εξουσίας από το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα

Η Ιαπωνία στρίβει αριστερά

ΟΙ ΙΑΠΩΝΕΣ ψηφοφόροι έβαλαν τέλος με την ψήφο τους σε μισόν αιώνα μονοπώλησης της εξουσίας από το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα (ΦΔΚ). Μια ψήφο που ανατρέπει τον συσχετισμό δυνάμεων στην Κάτω Βουλή της χώρας: το Δημοκρατικό Κόμμα (ΔΚ) καταλαμβάνει 308 έδρες (επί 480), ενώ στην προηγούμενη Βουλή είχε 112, και το ΦΔΚ, που είχε 300 έδρες, θα έχει μόνο 119. Η νίκη είναι ολοκληρωτική και το ποσοστό συμμετοχής (69%) δεν αφήνει καμία αμφιβολία για την επιθυμία της πλειοψηφίας να γίνουν αλλαγές. Η ήττα είναι βαριά για το ΦΔΚ, αρκετά σημαίνοντα στελέχη του οποίου, ανάμεσά τους οι νέοι μεταρρυθμιστές, τα «παιδιά του Κοϊζούμι», που ακολουθούν τα ίχνη του πρώην πρωθυπουργού Γιουνιχίρο Κοϊζούμι (2001-2006), έφαγαν τη σκόνη του. Ο πρωθυπουργός Τάρο Ασο ανακοίνωσε την παραίτησή του από την ηγεσία του ΦΔΚ. Θα παραμείνει πρωθυπουργός ως τις 15 Σεπτεμβρίου, όταν το κοινοβούλιο θα επικυρώσει την εκλογή του ηγέτη του ΔΚ Γιούκιο Χατογιάμα στην πρωθυπουργία.

ΟΙ ΙΑΠΩΝΕΣ ψηφοφόροι έβαλαν τέλος με την ψήφο τους σε μισόν αιώνα μονοπώλησης της εξουσίας από το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα (ΦΔΚ). Μια ψήφο που ανατρέπει τον συσχετισμό δυνάμεων στην Κάτω Βουλή της χώρας: το Δημοκρατικό Κόμμα (ΔΚ) καταλαμβάνει 308
έδρες (επί 480), ενώ στην προηγούμενη Βουλή είχε 112, και το ΦΔΚ, που είχε 300 έδρες, θα έχει μόνο 119. Η νίκη είναι ολοκληρωτική και το ποσοστό συμμετοχής (69%) δεν αφήνει καμία αμφιβολία για την επιθυμία της πλειοψηφίας να γίνουν αλλαγές. Η ήττα είναι βαριά για το ΦΔΚ, αρκετά σημαίνοντα στελέχη του οποίου, ανάμεσά τους οι νέοι μεταρρυθμιστές, τα «παιδιά του Κοϊζούμι», που ακολουθούν
τα ίχνη του πρώην πρωθυπουργού Γιουνιχίρο Κοϊζούμι (2001-2006), έφαγαν τη σκόνη του. Ο πρωθυπουργός Τάρο Ασο ανακοίνωσε την παραίτησή του από την ηγεσία του ΦΔΚ. Θα παραμείνει πρωθυπουργός ως τις 15 Σεπτεμβρίου, όταν το κοινοβούλιο θα επικυρώσει την εκλογή του ηγέτη του ΔΚ Γιούκιο Χατογιάμα στην πρωθυπουργία.

Η ψήφος της περασμένης Κυριακής είναι διαφωτιστική για το μέγεθος της δυσαρέσκειας των ψηφοφόρων σε μια Ιαπωνία που αντιμετωπίζει μια οδυνηρή οικονομική κρίση με σοβαρές κοινωνικές συνέπειες. Οι Δημοκρατικοί εκμεταλλεύθηκαν την κοινωνική δυσφορία, υποσχόμενοι να βάλουν τη ζωή των πολιτών στο κέντρο της πολιτικής και να βελτιώσουν το επίπεδο της κοινωνικής πρόνοιας.

Το αποτέλεσμα των εκλογών δεν αποτελεί όμως ψήφο εμπιστοσύνης προς το ΔΚ. Αρκετοί είναι επιφυλακτικοί ως προς την ικανότητα του κόμματος να κυβερνήσει τη δεύτερη σε μέγεθος οικονομία στον κόσμο. Οσο «ιστορική» και να είναι η νίκη του, δεν είναι σε θέση να προκαλέσει κύματα ενθουσιασμού, καθώς αποτελεί κυρίως μια έκκληση για αλλαγή.

Παρά την παρουσία τους στην πολιτική σκηνή την τελευταία δεκαετία, οι Δημοκρατικοί είναι μάλλον άγνωστοι στο ευρύ κοινό. Το κόμμα τους, σχετικά νέο και χωρίς πείρα από εξουσία, μετετράπη σε αξιόπιστη εναλλακτική λύση μετά τη νίκη του στις εκλογές του 2007 για την ανάδειξη των μελών της Γερουσίας. Από συνήθεια, τους τοποθετούν στον χώρο της Κεντροαριστεράς.

Οπως όμως και το ΦΔΚ, κινείται από αυτόν τον χώρο ως τη Δεξιά και αντλεί την εκλογική δύναμή του από τα ίδια κοινωνικά στρώματα με την απερχόμενη κυβέρνηση. Τοποθετείται στον χώρο της Κεντροαριστεράς λόγω του προγράμματός του, που δίνει έμφαση στον τομέα της κοινωνικής προστασίας. Η αναγκαστική συμμαχία του με το μικρό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (επτά έδρες) το τοποθετεί στην Αριστερά, ενώ στη Γερουσία δεν διαθέτει την πλειοψηφία. Αν και πρώτο κόμμα, είναι υποχρεωμένο να στηριχθεί στους Σοσιαλδημοκράτες. Στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής κινείται μεταξύ Αριστεράς και Δεξιάς και επιδιώκει μια πιο ισότιμη σχέση με τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Το ΔΚ αποτελεί προϊόν αναδιάταξης των πολιτικών δυνάμεων ύστερα από την ανταρσία στις τάξεις του ΦΔΚ, εξαιτίας της οποίας έχασε προσωρινά την εξουσία την περίοδο 1993-1994 προς όφελος εφήμερων κυβερνήσεων συνασπισμού. Από την πολιτική αναταραχή εκείνης της εποχής προέκυψαν δύο σχηματισμοί με κάποιο βάρος: το αρχικό Δημοκρατικό Κόμμα, που ιδρύθηκε το 1996 από τους αδελφούς Χατογιάμα και τους πρώην Σοσιαλδημοκράτες, και το Φιλελεύθερο Κόμμα του Ιτσίρο Οζάουα, του ανθρώπου που ξεκίνησε το κίνημα ανυπακοής στις τάξεις του ΦΔΚ.

Το σημερινό Δημοκρατικό Κόμμα της Ιαπωνίας δημιουργήθηκε το 1998 από τη συγχώνευσή του με το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα και στη συνέχεια το 2003 με το Φιλελεύθερο Συγκεντρώνει στις τάξεις του αποστάτες του ΦΔΚ (Γιούκιο Χατογιάμα και Ιτσίρο Οζάουα), πρώην Σοσιαλδημοκράτες και προσωπικότητες που προέρχονται από κινήσεις πολιτών. Το ΔΚ έγινε κόμμα εξουσίας υπό την ηγεσία του κ. Οζάουα, ο οποίος του έδωσε συνοχή και παραμένει ο «ισχυρός ανήρ» του στη σκιά του Γιούκιο Χατογιάμα.

Ο Οζάουα είχε μαθητεύσει κοντά στον πρώην πρωθυπουργό Κακουέι Τανάκα, ο οποίος στις αρχές της δεκαετίας του ΄70 είχε μετατρέψει το ΦΔΚ σε μια εκλογική μηχανή, η οποία λειτουργούσε με την παροχή επιδοτήσεων και τη χορήγηση αργομισθιών. Αν και ο κ. Οζάουα αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την ηγεσία του ΔΚ για μια υπόθεση πολιτικών χρηματοδοτήσεων, παραμένει ισχυρός στο παρασκήνιο. Το εκλογικό κύμα ενίσχυσε την ομάδα του στις τάξεις του ΔΚ και θα μπορούσε να γίνει ο «κήνσορας» της κυβέρνησης Χατογιάμα. Ο τελευταίος αντιμετωπίζει το εξής δίλημμα: να εξουδετερώσει τον κ. Οζάουα, δίνοντάς του μια θέση στην κυβέρνηση, ή να τον χρίσει γενικό γραμματέα του ΔΚ με κίνδυνο να ενισχύσει τη θέση του ως ισχυρού παρασκηνιακού παράγοντα.

Πρώτος στόχος του ΔΚ θα είναι να ενισχύσει τον ρόλο της κυβέρνησης απέναντι σε μια γραφειοκρατία που καταλάμβανε όλο και περισσότερο χώρο από τους πολιτικούς. Λόγω της ηγεμονίας του ΦΔΚ, η συμπαιγνία του με τη γραφειοκρατία, με τη διαμεσολάβηση των λόμπι που υπερασπίζουν τα διάφορα συμφέροντα, προκάλεσε φαινόμενα παραλυσίας στην κυβέρνηση, οι πρωτοβουλίες της οποίας σκόνταφταν πολλές φορές στο βέτο πρωτοκλασάτων στελεχών του κόμματος. Ο κ. Κοϊζούμι είχε παρακάμψει το σύστημα, παίζοντας το χαρτί της δημοτικότητάς του, χωρίς όμως να τα καταφέρει.

Ο αποφασιστικός παράγοντας για τη νίκη των Δημοκρατικών ήταν η ικανότητά τους να ενσαρκώσουν τη ρήξη. Ενώ το ΦΔΚ δεν μπορούσε να ταχθεί εναντίον της δικής του πολιτικής, οι Δημοκρατικοί έφεραν έναν φρέσκο αέρα. Το ΔΚ έχει όμως λίγο χρόνο στη διάθεσή του για να πείσει τον κόσμο για τις ικανότητές του πριν από τις εκλογές για τη Γερουσία το 2010.

Ο Γιούκιο Χατογιάμα είναι δισεγγονός σαμουράι και δεν διαθέτει καμία κυβερνητική εμπειρία
Το πορτρέτο τ ου νέου πρωθυπουργού
Δεν είναι ο «επαναστάτης» που ενδεχομένως θα περιμέναμε. Ο Γιούκιο Χατογιάμα είναι ο κληρονόμος μιας από τις δύο μεγάλες πολιτικές δυναστείες της σύγχρονης Ιαπωνίας, την οποία συχνά συγκρίνουν με εκείνη των Κένεντι στις Ηνωμένες Πολιτείες λόγω του πλούτου της και του ειδικού βάρους της στην πολιτική ζωή. Απόγονος της άλλης μεγάλης δυναστείας είναι ο απερχόμενος πρωθυπουργός Τάρο Ασο. Σε αντίθεση με αυτόν, ο κ. Χατογιάμα δεν διαθέτει καμία κυβερνητική εμπειρία.

Ηλικίας 62 ετών, ο νέος πρωθυπουργός είναι δισέγγονος ενός σαμουράι, ο οποίος ήταν πρόεδρος της Κάτω Βουλής το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, εγγονός του πρωθυπουργού Ιτσίρο Χατογιάμα, εκ των ιδρυτών του ΦΔΚ, και γιος υπουργού Εξωτερικών της δεκαετίας του ΄70. Αδελφός του Γιούκιο Χατογιάμα είναι ένας άλλος πολιτικός, ο Κούνιο, μέλος του ΦΔΚ, ο οποίος διετέλεσε υπουργός Δικαιοσύνης στην προπροηγούμενη κυβέρνηση Ασο. Ο παππούς του από την πλευρά της μητέρας του Σοτζίρο Ισιμπάσι ήταν ο ιδρυτής της εταιρείας ελαστικών Βridgestone, μιας από τις μεγαλύτερες στον κόσμο. Χάρη στην οικογενειακή περιουσία, η οποία υπολογίζεται σε 11 εκατ. ευρώ, ο Γιούκιο Χατογιάμα είναι ο πιο πλούσιος πολιτικός της Ιαπωνίας και σε αυτό οφείλει το προσωνύμιο «πρίγκιπας» της πολιτικής ζωής που του έχει αποδοθεί.

Υστερα από τη φοίτησή του στη σχολή Γκακουσούιν, ένα ιδιωτικό ίδρυμα στο οποίο φοιτούν τα παιδιά της παλαιάς αριστοκρατίας και της αυτοκρατορικής οικογένειας, σπούδασε στο έγκριτο Πανεπιστήμιο του Τόκιο και στη συνέχεια πήγε στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ των Ηνωμένων Πολιτειών. Σε αντίθεση με τον μικρότερο αδελφό του, ο οποίος εξελέγη για πρώτη φορά σε ηλικία 28 ετών, ο νέος πρωθυπουργός ακολούθησε πρώτα πανεπιστημιακή καριέρα, προτού γίνει γραμματέας του πατέρα του. Εξελέγη βουλευτής το 1986, έφυγε από το ΦΔΚ το 1993 και εντάχθηκε σε ένα από τα μικρά συντηρητικά κόμματα, το Νέο Κόμμα, ενώ διετέλεσε αναπληρωτής γραμματέας του υπουργικού συμβουλίου στη βραχύβια κυβέρνηση συνασπισμού του Μοριχίρο Χοσοκάουα.

Με τον αδελφό του Κούνιο- και με τη βοήθεια της οικογενειακής περιουσίας- ίδρυσε το 1996 το πρώτο Δημοκρατικό Κόμμα, το οποίο απορρόφησε πρώην Σοσιαλδημοκράτες και το 1998 συγχωνεύθηκε με το Φιλελεύθερο Κόμμα του Ιτσίρο Οζάουα. Το ειδικό βάρος του κ. Χατογιάμα οφείλεται κατά ένα μεγάλο ποσοστό στην οικονομική δύναμη και στο κύρος της οικογένειάς του. Ο ίδιος διακρίνεται για το χιούμορ του, ενώ αγνόησε τις κοινωνικές συμβάσεις της τάξης του και παντρεύτηκε μια διαζευγμένη, πρώην ηθοποιό. Ο «πρίγκιπας» έχει τη χάρη «ανθρώπου του κόσμου», αλλά δεν θεωρείται επικοινωνιακός.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Κόσμος
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk