Μικρές, μεγάλες ατιμίες

Από τη Νέα Δημοκρατία το τελευταίο που κατέρρευσε ήταν η εικόνα του κ. Κώστα Καραμανλή. Πείτε ότι υπάρχει στον κόσμο αφέλεια, πείτε ότι καλλιεργήθηκε ο μύθος του καταλληλότερου, πείτε ότι είναι πιασάρικο το μάγκικο ύφος του. Σημασία έχει ότι κατακρημνίστηκε μαζί με τους μιζαδόρους, τους κλεφτοκοτάδες, τους ανίκανους του τον περιέβαλαν. Ακόμη και εκείνοι που δεν είναι δεξιοί, περίμεναν με ανυπομονησία (προ πενταετίας) να δουν το κράτος να αποκτά «μηδενική ανοχή στη διαφθορά». Η κυβέρνηση Καραμανλή αποδείχτηκε η πιο άτιμη, η πιο άνομη, η πιο γκαφατζού της Μεταπολίτευσης.

Από τη Νέα Δημοκρατία το τελευταίο που κατέρρευσε ήταν η εικόνα του κ. Κώστα Καραμανλή. Πείτε ότι υπάρχει στον κόσμο αφέλεια, πείτε ότι καλλιεργήθηκε ο μύθος του καταλληλότερου, πείτε ότι είναι πιασάρικο το μάγκικο ύφος του. Σημασία έχει ότι κατακρημνίστηκε μαζί με τους μιζαδόρους, τους κλεφτοκοτάδες, τους ανίκανους του τον περιέβαλαν. Ακόμη και εκείνοι που δεν είναι δεξιοί, περίμεναν με ανυπομονησία (προ πενταετίας) να δουν το κράτος να αποκτά «μηδενική ανοχή στη διαφθορά». Η κυβέρνηση Καραμανλή αποδείχτηκε η πιο άτιμη, η πιο άνομη, η πιο γκαφατζού της Μεταπολίτευσης. Βέβαια βοήθησαν και παράγοντες της ενημέρωσης που ξύπνησαν από χειμερία νάρκη ετών. Βγήκαν πεινασμένοι στην αγορά αλλά οι ταΐστρες ήταν αδειανές. Ολα συνηγορούσαν κατά της καλής διάθεσης του Μαξίμου για έντιμη διακυβέρνηση: Ο γαλάζιος συρφετός που θέλησε να βολευτεί και η διάθεση να παρουσιαστούν ως σκάνδαλα όλα τα παραστρατήματα.

O κ. Κ. Καραμανλής έπρεπε να αντιμετωπίσει μια μάλλον υστερική ατμόσφαιρα αποκαλύψεων. Τώρα που έχουν καταλαγιάσει τα πράγματα, ας τα αξιολογήσουμε εκ νέου. Ηταν άραγε η υπόθεση Ζαχόπουλου μείζον πολιτικό σκάνδαλο; Βγάζουμε από τη μέση τη «ροζ» υπόσταση: Οι γυμνές εικόνες θα έπρεπε να μας φέρνουν αμηχανία και μόνο. Τα οικονομικά μεγέθη των σκανδάλων στο υπουργείο Πολιτισμού δεν ήταν τόσο εντυπωσιακά ώστε να ασχολούμαστε επί μήνες. Ηταν μια υστερία του τύπου «σε δουλειά να βρισκόμαστε», από την οποία αρπάχτηκε η αντιπολίτευση ώστε να κλωθογυρίζουμε τα ασήμαντα. Και άλλα σκάνδαλα ήταν επιπέδου ψιλικατζίδικου και ας μας έδωσαν ύλη για να γεμίσουμε σελίδες, ας μας έκαναν να γελάσουμε, ας μας εξόργισαν. Το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι αν θα χτίσει ένας υπουργός αυθαίρετο ούτε αν κάποιος επιχειρηματίας δώσει μποναμά σε κρατικό λειτουργό. Αυτά πάντοτε γίνονταν, σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη.

Στα σκάνδαλα με πολλά λεφτά στραφήκαμε και πάλι στις κουμπαριές, στις διαπροσωπικές σχέσεις των εμπλεκομένων. Οι οικείοι των διοικούντων στα δομημένα ομόλογα, οι παρέες στην Επιτροπή Ανταγωνισμού και γενικώς ένα ενδιαφέρον για τα πρόσωπα που θα χτίσουν μια βιλάρα χωρίς να χύσουν τίμιο ιδρώτα. Αν μη τι άλλο δεν βαρεθήκαμε, κάθε δίμηνο έβγαιναν στη φόρα και άλλα βρώμικα μυστικά των δεξιών, για να τα μηρυκάσουμε ώσπου να βγει το επόμενο επεισόδιο από το σίριαλ «Τόλμη και ατιμία». Μη βιαστείτε να πείτε ότι τα γυρίσουμε τώρα με τις εκλογές, ούτε να υποθέσετε ότι γίναμε μεγαλόκαρδοι και συγχωρούμε τις ατασθαλίες και τις αρπαγές της πενταετίας. Διερωτώμεθα: Μήπως δεν είναι εκεί το πρόβλημα; Ας υποθέσουμε ότι δίπλα στους φαταούλες της Νέας Δημοκρατίας υπήρχαν πολλαπλάσιοι «μεταρρυθμιστές», ορκισμένοι να εφαρμόσουν όσα έταξε προεκλογικά ο Καραμανλής. Τόσο φοβερό είναι να φτιαχτεί ένα δημόσιο σχολείο που θα το καμαρώνουμε; Τόσο φοβερό είναι να γίνει ανταγωνιστικό το ελληνικό πανεπιστήμιο; Τόσο φοβερό είναι να πηγαίνεις στο νοσοκομείο και να νιώθεις αξιοπρεπής μέσα στην αρρώστια σου; Είναι τόσο δύσκολο να μπει μια τάξη στο Συνταξιοδοτικό και να ξέρει καθένας πότε θα αποσυρθεί και τι θα πάρει; Θέλει τόσο πολλούς σοφούς ώστε να υπάρχει σταθερό σύστημα φορολόγησης χωρίς ενδιάμεσες εκπλήξεις; Το 2004 ο κ. Κ. Καραμανλής έλεγε ότι όλα αυτά, τα απολύτως βασικά, διορθώνονται. Ελεγε ότι είναι ικανός όλα αυτά να τα φτιάξει. Ο κόσμος που τον ψήφισε έκανε την καρδιά του πέτρα μπροστά στα σκάνδαλα. Είχε στο μυαλό του τις μεταρρυθμίσεις, δεν έβλεπε φως από αλλού, οπότε έδωσε και τη δεύτερη ευκαιρία.

Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας ήταν άτιμη (το έλασσον) και ανίκανη (το μείζον). Αυτά είναι τα δύο επίθετα που θα συνοδεύουν την υστεροφημία της. Για τον κ. Καραμανλή υπήρχε άλλη μεταχείριση: Μέσα στον οχετό και στην αδράνεια ήταν «ο καταλληλότερος». Το τελευταίο δίμηνο κατάφερε να χαλάσει το προφίλ του με ψεύτικες παροχές και κοροϊδίες. Εφόσον είχε κατά νου να πάει σε εκλογές, γιατί έταξε αμάξια, κομπιούτερ, διορισμούς της τελευταίας στιγμής; Δεν είχε καν το τακτ να τακτοποιήσει τις τελευταίες εκκρεμότητες προτού πάρει τη μεγάλη απόφαση. Ηταν σχεδόν απίθανο να αλλάξει το κακό κλίμα, έτσι θα μπορούσε να κρατήσει το βαρύ υφάκι ως το τέλος. Ετσι που τα έκανε ο μάγκας, βάζει την ουρά στα σκέλια. Δεν λέμε ότι φεύγει, διότι τίποτε δεν έχει κριθεί ακόμη.

Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk