Εκπτωση α λα ελληνικά

Αντιγράφω από το άρθρο του Πολ Κρούγκμαν στους «Νew Υork Τimes» της Δευτέρας. Με αφορμή τις αναφορές στη μεταμέλεια του Τεντ Κένεντι για την αντίδρασή του- πριν από σχεδόν σαράντα χρόνια- στο τότε σχέδιο Νίξον για ένα αμερικανικό ΕΣΥ, ο Κρούγκμαν δηλώνει ότι νοσταλγεί τον Νίξον! «Οχι», διευκρινίζει, «δεν έχασα το μυαλό μου. Ο Νίξον ήταν σίγουρα το χειρότερο μετά τον Ντικ Τσένι άτομο που είχε ποτέ τον έλεγχο της διοίκησης. Η εποχή του Νίξον, όμως, ήταν μια περίοδος κατά την οποία οι ηγετικές φυσιογνωμίες και στα δύο κόμματα είχαν τη δυνατότητα να μιλούν ορθολογικά για την πολιτική (.

Εκπτωση  α λα ελληνικά | tovima.gr

Αντιγράφω από το άρθρο του Πολ Κρούγκμαν στους «Νew Υork Τimes» της Δευτέρας. Με αφορμή τις αναφορές στη μεταμέλεια του Τεντ Κένεντι για την αντίδρασή του- πριν από σχεδόν σαράντα χρόνια- στο τότε σχέδιο Νίξον για ένα αμερικανικό ΕΣΥ, ο Κρούγκμαν δηλώνει ότι νοσταλγεί τον Νίξον!

«Οχι», διευκρινίζει, «δεν έχασα το μυαλό μου. Ο Νίξον ήταν σίγουρα το χειρότερο μετά τον Ντικ Τσένι άτομο που είχε ποτέ τον έλεγχο της διοίκησης. Η εποχή του Νίξον, όμως, ήταν μια περίοδος κατά την οποία οι ηγετικές φυσιογνωμίες και στα δύο κόμματα είχαν τη δυνατότητα να μιλούν ορθολογικά για την πολιτική (…). Η Αμερική είναι από πολλές απόψεις καλύτερη χώρα σήμερα απ΄ ό,τι προ 35ετίας, αλλά η ικανότητα του πολιτικού μας συστήματος να ασχολείται με πραγματικά προβλήματα έχει εκφυλιστεί τόσο, που ορισμένες φορές διερωτώμαι αν η χώρα μπορεί ακόμη να κυβερνηθεί».

Δεν θυμίζει κάτι; Δεν διερμηνεύει η διαπίστωση του Κρούγκμαν τα αισθήματα πολλών Ελλήνων για το πολιτικό σύστημα της χώρας μας; Ο νομπελίστας οικονομολόγος έχει, βέβαια, κατά νου συγκεκριμένες εκφυλιστικές αιτίες.

Αν και για διαφορετικούς λόγους, όμως, το αίσθημα ότι το πολιτικό σύστημα αδυνατεί να συζητήσει σοβαρά τα πραγματικά προβλήματα είναι έντονο και σε μας. Και το χειρότερο (αν και αναμενόμενο), η παρακμή του έχει ευτελέστερες εκδηλώσεις απ΄ ό,τι στην υπερδύναμη του πλανήτη.

Ο Κρούγκμαν αναζητεί τα αίτια έκπτωσης της αμερικανικής πολιτικής στην επικράτηση υπερδεξιών θέσεων στο ένα από τα δύο μεγάλα κόμματα (το Ρεπουμπλικανικό) και στη διόγκωση της πολιτικής επιρροής των εταιρικών κολοσσών που διαθέτουν εκατ. δολάρια για τον επηρεασμό πολιτικών προσώπων.

Στην Ελλάδα οι υπερδεξιές οικονομικές απόψεις δεν έχουν κυριαρχήσει, η δε εταιρική επιρροή συνδέεται κυρίως με τον νοσηρό κύκλο δημοσίων προμηθειών και πολιτικού χρήματος, που αποτελεί βέβαια διαρκή φθορά, αλλά δεν φαίνεται (ακόμη) να υπαγορεύει ευθέως πολιτικές θέσεις.

Υπάρχουν, όμως, άλλα διαβρωτικά φαινόμενα: Η πελατειακή δομή του πολιτικού συστήματος, η κατίσχυση της «επικοινωνίας» εις βάρος του ουσιαστικού λόγου, η μεταβολή των κομμάτων σε οργανώσεις που έχουν πρώτη προτεραιότητα τη δική τους επιτυχία και μόνο παρεμπιπτόντως τη βελτίωση του τόπου (όπως το κάθε κόμμα τη νοεί- ή μάλλον όπως θα τη νοούσε, αν ενδιαφερόταν). Από τα οικονομικά ως τις φωτιές, η συζήτηση έχει εκχωρήσει τη θέση της στις κορόνες και στην εντυπωσιοθηρία, οι δε κομματικοί εγκέφαλοι στύβουν το μυαλό τους όχι για την κρατική εξυγίανση, αλλά για τα τεχνάσματα (θα γίνει, λέει, ανασχηματισμός!) με τα οποία οι μεν θα αποτρέψουν την πτώση τους, οι δε την… αποτροπή της. Με πίκρα γράφει ο Κρούγκμαν πως έφθασε να νοσταλγεί την περίοδο Νίξον. Τι να πούμε κι εμείς; Ακόμη και η περίοδος Σημίτη μοιάζει σήμερα μακρινό παρελθόν (σχετικής) σοβαρότητας…

Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk