«Εκείνο το πρωί στην Κηφισιά…»

Εχει κρατήσει κάτι από το παρελθόν της η Κηφισιά κι ας μοιάζει σήμερα πόλη ολόκληρη και πλήρως αυτονομημένη. Και αν πλάι στις όμορφες μονοκατοικίες των δρόμων γύρω από την Κολοκοτρώνη και τη Χαριλάου Τρικούπη προστέθηκαν πολυκατοικίες και πολυκαταστήματα, η αρχοντιά της βρίσκει τρόπο να ξετρυπώσει. Κάτι έχει μείνει από την αίγλη των παλιών αστικών ξενοδοχείων, κάτι από τους δρόμους με τις φυλλωσιές- όχι, τα ρυάκια δεν έχουν πια νερό- και σίγουρα κάτι έχει μείνει από τη δροσιά της. Ενα ελαφρύ αεράκι φυσάει πάντα. Στην πλατεία γύρω από την Εκκλησία της Παναγίας τα καφέ και τα εστιατόρια προσφέρουν μια ευχάριστη απόδραση από το κέντρο της πόλης. Το πάρκο με το μικρό γεφυράκι και τη λίμνη όπου ρίχναμε κέρματα στα παιδικά μας χρόνια (έστω και αν δεν υπάρχει πια η «Αλάσκα» με το παγωτό φλαμπέ), πνιγμένο στα πεύκα, συνεχίζει να θυμίζει σκηνικό παλιάς ελληνικής ταινίας. Τόσο πολύ κοντά στην Αθήνα, μια που η λεωφόρος Κηφισιάς αδειάζει τον Αύγουστο, το Κεφαλάρι διαθέτει λίγο απ΄ όλα: το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας και το υπέροχο Μουσείο Γαία, δρόμους για περίπατο και για ποδήλατο, γλυκά και παγωτά (ξεκινώντας από τον «Βάρσο»), μαγαζιά για ψώνια (δεν έχει να ζηλέψει σε τίποτε το Κολωνάκι), χάμπουργκερ και πίτσες, υπέροχα ανατολίτικα πιάτα (στον «Παντελή» και στο «ΤΙΚΕ») και φυσικά θερινά σινεμά, την «Μπομπονιέρα» και τη «Χλόη». Και αμαξάκι για μια βόλτα με το άλογο…