Από το mea culpa στο mea pulpa

Η pulpa είναι ο χυλός, το ακαθόριστο μείγμα, ο πολτός. Μιλώντας πολιτικά είναι το αποτέλεσμα της στρατηγικής της ασάφειας που ακολούθησε πιστά ο Κώστας Καραμανλής από την πρώτη ημέρα της κατάληψης της εξουσίας ως και την τελευταία αμφίσημη ομολογία της κόπωσής του. Η επικοινωνιακή επιτυχία της εσκεμμένης ασάφειας απαντά στο διαρκές και βασανιστικό ερώτημα: Πώς και γιατί εξακολουθεί να θεωρείται καταλληλότερος να κυβερνά ο Κώστας Καραμανλής. Πιστός οπαδός των κυλιόμενων δημοσκοπήσεων …

Από το mea culpa  στο mea pulpa | tovima.gr

Η pulpa είναι ο χυλός, το ακαθόριστο μείγμα, ο πολτός. Μιλώντας πολιτικά είναι το αποτέλεσμα της στρατηγικής της ασάφειας που ακολούθησε πιστά ο Κώστας Καραμανλής από την πρώτη ημέρα της κατάληψης της εξουσίας ως και την τελευταία αμφίσημη ομολογία της κόπωσής του.

Η επικοινωνιακή επιτυχία της εσκεμμένης ασάφειας απαντά στο διαρκές και βασανιστικό ερώτημα: Πώς και γιατί εξακολουθεί να θεωρείται καταλληλότερος να κυβερνά ο Κώστας Καραμανλής. Πιστός οπαδός των κυλιόμενων δημοσκοπήσεων και της ασαφούς λογικής, ψάρευε στα θολά νερά, παίρνοντας πάντοτε απροσδιόριστη θέση, ανοιχτή σε ερμηνείες που άφηνε σ΄ αυτόν το δικαίωμα της τελικής αφήγησης και επιλογής εκ του ασφαλούς, ανάλογα με τις εξελίξεις (π.χ., Σχέδιο Αναν για το Κυπριακό).

Η λογική αυτή, αν και οδηγεί μια χώρα σε απόλυτη ακυβερνησία, παρουσιάζει αρκετά επικοινωνιακά πλεονεκτήματα: καθιστά αόρατη την πολιτική θέση, διευκολύνει τη λυτρωτική παρέμβαση του αρχηγού-μεσσία, εγκλιματίζει τον ψηφοφόρο στη μετριότητα και μεταφέρει το ερώτημα στο αντίπαλο στρατόπεδο δημιουργώντας στην αντιπολίτευση μια ισοδύναμη αδυναμία. Η δήλωση «Κουράστηκα, αν χάσω θα φύγω», ειπωμένη από έναν φυσιολογικό άνθρωπο, ακούγεται ειλικρινής και αυθόρμητη. Ο Πρωθυπουργός ομολογεί ότι αποζητεί να ανακτήσει τον πραγματικό του εαυτό, τη χαμένη του ταυτότητα. Να ξαναγίνει ο χαλαρός, αλέγρος τύπος που γελάει βροντερά με τα ανέκδοτα της παρέας, πάνω από ένα ποτό ή παρακολουθώντας DVD στο σπίτι με τα παιδιά.

Από την άλλη πλευρά, αυτή η ξαφνική εξομολόγηση υποκρύπτει κάτι απροσδιόριστα ανησυχητικό που μοιάζει ίσως και με απειλή του τύπου: «Αν δεν με στηρίξετε όλοι πιο ενεργά, θα φύγω». Συνειρμικά παραπέμπει στην πρωταρχική φιγούρα του θείου που έφυγε κάποτε τροφοδοτώντας ταυτόχρονα αισθήματα παρακλητικής επιβεβαίωσης («Μη μας φεύγεις αρχηγέ», «Ερχεται»). Βεβαίως, η Ιστορία επαναλαμβάνεται μόνο ως φάρσα. Ωστόσο ο Κώστας Καραμανλής δεν αποκλείεται να βασίζεται για άλλη μία φορά στη δημοσκοπική επινόηση του «καταλληλότερου», στους θυμικούς συνειρμούς του ονόματος και τον φόβο για το κενό στην υπόθεση της διαδοχής, σε μια έσχατη προσπάθεια να ενεργοποιήσει τα ανακλαστικά των ψηφοφόρων του και να επιτύχει τη μεγαλύτερη δυνατή συσπείρωσή τους εκθέτοντας ταυτόχρονα τους επίδοξους δελφίνους της εξουσίας. Αλλωστε οι αρετές του Κώστα Καραμανλή ήταν πάντοτε αυτές ενός καλού performer που τον βοήθησαν να διαπρέψει ως αρχηγός της αντιπολίτευσης αλλά τον άφησαν αβοήθητο όταν προήχθη στο επίπεδο της ακαταλληλότητάς του (την πρωθυπουργία).

Και έτσι περάσαμε τελικά από την καθυστερημένη αποδοχή της ευθύνης του (mea culpa) στην ομολογία της μετατροπής της πολιτικής ζωής από τον ίδιο και το επικοινωνιακό του επιτελείο σε πολτό, σε ένα θολό κατακάθι στον πάτο του πολιτικού καζανιού (mea pulpa).

Ο κ. Σπ. Βούγιας είναι αναπληρωτής καθηγητής της Πολυτεχνικής Σχολής του ΑΠΘ.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk