Οι πολίτες κι αν έχουν κουραστεί

Η εξομολόγηση του Πρωθυπουργού ότι τον βαραίνει αίσθημα κόπωσης έχει φυσικά πολιτική σημασία- όχι μόνο για τη Νέα Δημοκρατία, αλλά και για τη χώρα. Για τον πολίτη της τελευταίας όμως, θα ήταν περισσότερο ενδιαφέρων ένας απολογισμός των έργων της κυβέρνησης κατά την τετραετία και πλέον που ο επικεφαλής της ένιωθε ακόμη ξεκούραστος. Θα βλέπαμε, αν μη τι άλλο, κατά πόσον πρόκειται για κάματο από δημιουργική εργασία («κάταγμα κόπωσης» όπως λέμε για τους αθλητές) ή για κάμψη ηθικού από το ίζημα διαδοχικών αποτυχιών.

Οι πολίτες κι αν έχουν κουραστεί | tovima.gr

Η εξομολόγηση του Πρωθυπουργού ότι τον βαραίνει αίσθημα κόπωσης έχει φυσικά πολιτική σημασία- όχι μόνο για τη Νέα Δημοκρατία, αλλά και για τη χώρα. Για τον πολίτη της τελευταίας όμως, θα ήταν περισσότερο ενδιαφέρων ένας απολογισμός των έργων της κυβέρνησης κατά την τετραετία και πλέον που ο επικεφαλής της ένιωθε ακόμη ξεκούραστος. Θα βλέπαμε, αν μη τι άλλο, κατά πόσον πρόκειται για κάματο από δημιουργική εργασία («κάταγμα κόπωσης» όπως λέμε για τους αθλητές) ή για κάμψη ηθικού από το ίζημα διαδοχικών αποτυχιών.

Ο πολιτικός λόγος με τον οποίο ο κ. Κ. Καραμανλής ανήλθε στην εξουσία δεν αποτελούσε κατά την ουσία του ενθαρρυντική αφετηρία. Αντιλαμβανόμενος ότι η κυβέρνηση Σημίτη φθειρόταν όχι μόνο από τη μακρά διακυβέρνηση, αλλά και από κρούσματα (και εντυπώσεις) διαφθοράς, ο μετέπειτα πρωθυπουργός απέδωσε έμφαση στην ηθικολογία παρά σε απτές πολιτικές εξαγγελίες. Προτεραιότητα ήταν οι βολές «αρετής» κατά του ΠαΣοΚ και η αοριστολογία περί ήπιας προσαρμογής, ώστε να μη φοβηθούν οι ψηφοφόροι, με καρύκευμα την ψηφοθηρική υπόσχεση (αντισυνταγματικής) αποκατάστασης των συμβασιούχων. Παρά ταύτα, παρ΄ ότι το «σεμνά και ταπεινά» δεν συνιστά πολιτική, ο κ. Καραμανλής έγινε πρωθυπουργός έχοντας σημαντικό διαθέσιμο πολιτικό κεφάλαιο. Ο κόσμος περίμενε μια μικρή αλλαγή ήθους, αισθανόταν ότι και μόνον η απομάκρυνση όσων είχαν επί μακρόν στρογγυλοκαθήσει στην εξουσία συνιστούσε βελτίωση και, με τη συμβολή της φυσιογνωμίας του Πρωθυπουργού ως συμπαθούς ανθρώπου, έδινε πιστώσεις χρόνου και ελπίδας. Τόσες, ώστε εμπιστεύθηκε και πάλι τον Πρωθυπουργό το 2007, παρ΄ ότι η πρώτη θητεία του σημαδεύτηκε από κουμπάρους, ομόλογα, υποκλοπές, ανακριτικές… απαγωγές (Πακιστανών, έστω) και πολύνεκρες πυρκαϊές.

Τα πράγματα δυστυχώς αποδεικνύουν ότι το πολιτικό αυτό κεφάλαιο κατασπαταλήθηκε. Και η δαπάνη του δεν απέφερε πρόοδο, αλλά συνολική οπισθοδρόμηση. Από τους κουμπάρους και τα ομόλογα ως τους υπουργούς του real estate, τίποτε δεν έδειξε προαγωγή της σεμνότητας και της αρετής, αλλά το αντίθετο. Η πρωθυπουργική ταύτιση της ηθικής με τη νομιμότητα στη ΔΕΘ δεν έκανε τίποτε άλλο παρά να αναδείξει ως προσχηματικές τις υποσχέσεις του 2004- ακόμη κι αν άφηνε κανείς κατά μέρος ότι ούτε στο σκέλος της νομιμότητας ήταν υψηλές οι κυβερνητικές επιδόσεις.

Στο επίπεδο της οργάνωσης του κράτους η κατάσταση φάνηκε ακόμη χειρότερη. Οι πυρκαϊές του 2007, οσοδήποτε πρωτοφανείς σε έκταση, ανέδειξαν πάντως έλλειμμα οργάνωσης και διαχείρισης. Η έξαρση της βίας, εγκληματικής και πολιτικής, προδίδει ότι ανάλογα ελλείμματα έχουν διαβρώσει την αστυνόμευση. Η κατάσταση στην εκπαίδευση και στην περίθαλψη αντανακλά ανάλογη αποδιοργάνωση, όσο και αν οι ευθύνες επιμερίζονται και σε συνυπαιτίους εκτός κυβέρνησης. Στη δε οικονομία, επικράτησε η απόλυτη παλινωδία. Ο προϋπολογισμός, που αποτέλεσε την (προσχηματική) αιτία των πρόωρων εκλογών του 2007, ομολογήθηκε μη εκτελέσιμος. Μετά την επανεκλογή καταργήθηκε ο φόρος κληρονομιάς, τώρα συζητείται η επαναφορά του. Το φθινόπωρο του 2008 εισήχθη πρόσθετη φορολογία, στις αρχές του έτους ανακλήθηκε, τώρα εισάγεται άλλη (δικαιότερη πάντως από την προηγούμενη). Ανακολουθίες που δεν μαρτυρούν απλώς «βλέποντας και κάνοντας», αλλά διαρκή προχειρότητα, εξωραϊζόμενη με πολιτικό λόγο αποκοίμισης, αν όχι παραπλάνησης, των ψηφοφόρων- πράγμα που βεβαίως δεν συνιστά πρωτοτυπία. Μαζεμένα όλα αυτά τα δείγματα γραφής συνιστούν κληρονομιά τόσο βαριά που θα περίμενε κανείς να είχε καταπονήσει- με την έννοια της κάμψης ηθικού- τον Πρωθυπουργό πολύ νωρίτερα, πολλώ δε μάλλον να είχε κουράσει από καιρό τους ψηφοφόρους. Αν ο κανόνας σε όλες τις δουλειές είναι ότι οι άνθρωποι κρίνονται από τα αποτελέσματα, η πολιτική δεν αποτελεί εξαίρεση. Απ΄ ό,τι δείχνουν, η εκτίμησή μας πως ο κ. Καραμανλής είναι «ο καταλληλότερος πρωθυπουργός» δεν έβρισκε στήριξη σε επιδόσεις, αλλά στο ότι ήταν ο συμπαθέστερος. Πιθανότατα παραμένει. Αλλά δεν είναι αρκετό.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk