Ελαστική πολιτική

Πρόχειρη ετυμολογία: ο όρος «ελαστικό» (για το ωράριο) προέρχεται από το «λάστιχο», που θα γίνει ο εργαζόμενος. Βρισκόμαστε στην εποχή του ψευδοδιλλήματος, δηλαδή έχουμε να επιλέξουμε ανάμεσα σε δύο μοίρες: να δουλεύουμε όση ώρα, όποια στιγμή του 24ώρου θέλει ο εργοδότης και να παίρνουμε ψίχουλα; ή να μπει λουκέτο στην επιχείρηση και να μείνουν όλοι στον δρόμο; Για όσους πληρώνονται με τον βασικό, έρχεται μία η άλλη. Γιατί η διαφορά ανάμεσα στο επίδομα ανεργίας και στις ελαστικές απολαβές επαρκούν για τα εισιτήρια του λεωφορείου και έναν καφέ (όχι τυρόπιτα).

Πρόχειρη ετυμολογία: ο όρος «ελαστικό» (για το ωράριο) προέρχεται από το «λάστιχο», που θα γίνει ο εργαζόμενος. Βρισκόμαστε στην εποχή του ψευδοδιλλήματος, δηλαδή έχουμε να επιλέξουμε ανάμεσα σε δύο μοίρες: να δουλεύουμε όση ώρα, όποια στιγμή του 24ώρου θέλει ο εργοδότης και να παίρνουμε ψίχουλα; ή να μπει λουκέτο στην επιχείρηση και να μείνουν όλοι στον δρόμο; Για όσους πληρώνονται με τον βασικό, έρχεται μία η άλλη. Γιατί η διαφορά ανάμεσα στο επίδομα ανεργίας και στις ελαστικές απολαβές επαρκούν για τα εισιτήρια του λεωφορείου και έναν καφέ (όχι τυρόπιτα). Δεν ξέρουμε αν η κυρία Αννα Διαμαντοπούλου νιώθει τον άνθρωπο ή διαβάζει τους αριθμούς, πάντως δεν θέλει να παραδεχτεί ότι η ζωή που προτείνει δεν είναι ζωή ανθρώπου- παρεκτός αν τη συγκρίνουμε με τον Μεσαίωνα.

Η βουλευτής του ΠαΣοΚ δεν ανακάλυψε τώρα τη χαρά του ελαστικού ωραρίου. Υπήρξε υπέρμαχος από την εποχή όπου τελούσε χρέη κοινοτικού επιτρόπου. Ετσι μπορεί να μας ξενίζει που βγαίνει ανοιχτά και δηλώνει «ναι με όρους» για την καταστρατήγηση των εργασιακών κεκτημένων, είναι όμως τουλάχιστον ειλικρινής. Γιατί άλλοι σύντροφοι δείχνουν να έχουν ξεχάσει το όνομα «Ρέππας» (εκείνος ήταν ο πρωτεργάτης της ευελιξίας και όχι οι νεόκοποι νεοδημοκράτες). Αυτό που θα πρέπει να ανησυχεί την κυρία Διαμαντοπούλου είναι ότι βρίσκεται πολύ κοντά στον Πρωθυπουργό. Αντιγράφουμε τις δηλώσεις τους σχετικά με το θέμα ως κουίζ, για να βρείτε ποιος είπε τι:

Α) «Καταλαβαίνω ότι υπό συνθήκες κρίσης αναζητούνται ενίοτε και λύσεις ανάγκης, κατά περίπτωση. Αυτό δεν περιλαμβάνεται στις δικές μου αρχές, αλλά έχω την άποψη ότι, αν πρόκειται για κάτι το οποίο είναι στο πλαίσιο των νόμων που ισχύουν, γίνεται με διαβούλευση και συμφωνία με τους εργαζομένους και, κυρίως, έχει προσωρινό χαρακτήρα, όσο και αν δεν είναι ευχάριστο, είναι καλύτερο από το να κλείσει μια επιχείρηση και να βγουν όλοι οι άνθρωποι στην ανεργία. Επαναλαμβάνω, όμως, ότι θα μπορούσα να το δεχτώ, χωρίς να αποτελεί θέση μου, μόνο με προσωρινό και σύντομο χαρακτήρα».

Β) «Με δεδομένη την κρίση και την πραγματική δυσκολία πολλών επιχειρήσεων πρέ πει να γίνει σαφές ότι είναι και δίκαιο και εφικτό το κόστος της κρίσης να επιμεριστεί τουλάχιστον δίκαια. Πιστεύω στη δυνατότητα ενός σχεδίου των κοινωνικών εταίρων για την προστασία των εργαζομένων προς όφελος και των δύο. Σχέδιο με συμφωνημένες προϋποθέσεις ώστε μια επιχείρηση να οδηγείται σε αλλαγή των ωραρίων μόνο ως έσχατη λύση, και αφού προηγουμένως έχει καταργήσει μπόνους και πολυτελείς παροχές». Δεν έχει σημασία να βρείτε τον συντάκτη κάθε δήλωσης, είναι άλλωστε tale quale. Ετσι μπορεί η αντιπολίτευση να μην έδωσε λευκή επιταγή στην κυβέρνηση, όμως η κυρία Διαμαντοπούλου συμπλέει απόλυτα- στο ωράριο- με τον Πρωθυπουργό. Θα ήταν διαφορετικό αν είχε ανακαλύψει τώρα την ανάγκη για ευέλικτη εργασία, όμως η ίδια τάσσεται υπέρ τέτοιων διευθετήσεων από ιδεολογία. Οταν ασπάστηκε την ελαστικότητα δεν την έθετε υπό όρους, οπότε τώρα αυτή η μικρή αντίσταση περί μπόνους και πολυτελών παροχών ακούγεται σαν βραχνή τσιρίδα. Πέραν τούτων η κυρία Διαμαντοπούλου διαλέγει τις λάθος στιγμές για να αρθρώσει τέτοιες πολιτικές αντιλήψεις. Στις αρχές του μήνα επισκέφθηκε παιδικό σταθμό μαζί με πολιτικά πρόσωπα όλων των κομμάτων. Εκεί, λοιπόν, ενώ συζητούσαν για τις χαμηλές αποδοχές των γονέων (μία στις πέντε οικογένειες τα βγάζει πέρα με λιγότερα από 12.000 ευρώ τον χρόνο) και τα προβλήματα του κοσμάκη, η κυρία Διαμαντοπούλου επιχείρησε να προπαγανδίσει τις απόψεις της. Επειδή δεν είχε μπροστά της τον Αλμούνια και άλλους γραβατωμένους αλλά χαμηλά αμειβόμενες, εξαναγκάστηκε σε αναδίπλωση.

Είναι κάτι που όλοι το γνωρίζουν: όταν κάθεσαι σε ένα τραπέζι για να διαπραγματευθείς οτιδήποτε, ξεκινάς από τα άκρα. Ετσι ξεκινά ο διάλογος με την ανατολίτικη αντίληψη του παζαριού: κόβω λίγο εγώ, βάζεις εσύ και τα βρίσκουμε κάπου στη μέση. Με αυτό το σκεπτικό δεν ξεκινά διάλογος με «ναι υπό όρους», όχι τουλάχιστον από την αντιπολίτευση. Δεν έπρεπε να γίνουν λίγες κόνξες; Γιατί κατά βάθος ξέρουμε ότι ο ρεαλισμός είναι με το μέρος της αριθμητικής, αυτής που γνωρίζει καλά η κυρία Διαμαντοπούλου. Αν όμως με την «καλημέρα» αφεθούμε στην ελαστικότητα και στην ευελιξία, του χρόνου οι εργοδότες θα μας ζητούν να τους πληρώσουμε εμείς.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk