Ο Ομπάμα πρέπει να αρχίσει να κυβερνά

Η ασυνήθιστη, αν και όχι χωρίς προηγούμενο εμφάνιση του Μπαράκ Ομπάμα στο τηλεοπτικό σόου του Τζέι Λένο στο Λος Αντζελες είχε προγραμματιστεί από καιρό. Η επιλογή του χρόνου όμως ήταν τέλεια για να παρουσιάσει ο πρόεδρος το σχέδιό του για την ανάκαμψη της οικονομίας. Πίσω στην Ουάσιγκτον, ο όχλος, μέσω των εκλεγμένων αντιπροσώπων του λαού στο Κογκρέσο, ξεσπούσε την οργή του στον Εντουαρντ Λίντι, τον δύσμοιρο, διορισμένο από την κυβέρνηση επικεφαλής της ΑΙG, για τα μπόνους που δόθηκαν στα στελέχη της εταιρείας, η οποία, αν και υπεύθυνη περισσότερο από κάθε άλλον για την παγκόσμια οικονομική κατάρρευση, σώθηκε μόνο χάρη στην ενίσχυση ύψους 170 δισ.

Η ασυνήθιστη, αν και όχι χωρίς προηγούμενο εμφάνιση του Μπαράκ Ομπάμα στο τηλεοπτικό σόου του Τζέι Λένο στο Λος Αντζελες είχε προγραμματιστεί από καιρό. Η επιλογή του χρόνου όμως ήταν τέλεια για να παρουσιάσει ο πρόεδρος το σχέδιό του για την ανάκαμψη της οικονομίας.

Πίσω στην Ουάσιγκτον, ο όχλος, μέσω των εκλεγμένων αντιπροσώπων του λαού στο Κογκρέσο, ξεσπούσε την οργή του στον Εντουαρντ Λίντι, τον δύσμοιρο, διορισμένο από την κυβέρνηση επικεφαλής της ΑΙG, για τα μπόνους που δόθηκαν στα στελέχη της εταιρείας, η οποία, αν και υπεύθυνη περισσότερο από κάθε άλλον για την παγκόσμια οικονομική κατάρρευση, σώθηκε μόνο χάρη στην ενίσχυση ύψους 170 δισ. δολαρίων, με χρήματα των αμερικανών φορολογουμένων.

Το κεφάλι του κ. Λίντι παραμένει στη θέση του. Αλλά τα 165 εκατ. δολάρια των μπόνους σύντομα θα αποτελούν ιστορία, «σβησμένα» από έναν ειδικό νόμο ο οποίος φορολογεί το μεγαλύτερο μέρος τους κατά 90%. Για μία στιγμή στην Ουάσιγκτον «μύρισε» άνεμος Αγίας Πετρούπολης του 1917. Ο μέσος Αμερικανός βεβαίως έχει κάθε λόγο να αισθάνεται οργισμένος.

Γιατί αυτοί οι τύποι των χρηματοοικονομικών που δημιούργησαν τέτοιο χάος να πληρώνονται με μπόνους όταν το μόνο που μετράει για τον απλό αμερικανό πολίτη είναι η δουλειά του; Και γιατί πρέπει τα συμβόλαια της ΑΙG να είναι ιερά, όταν οι εργαζόμενοι της GΜ είναι αναγκασμένοι να επαναδιαπραγματευθούν τα δικά τους συμβόλαια ή αλλιώς να δουν την αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία να καταρρέει;

Αυτός που έχει απογοητευθεί περισσότερο είναι ο μέσος άνθρωπος: από τις τράπεζες που υποτίθεται ότι θα φύλαγαν τα χρήματά του, από την κεντρική τράπεζα και τις κυβερνητικές ελεγκτικές υπηρεσίες που πιάστηκαν στον ύπνο, και από τους πολιτικούς που δεν ήθελαν να δουν την αλήθεια. Και ποιος δεν θα ήταν έξαλλος;

Κάθε ημέρα που περνάει γίνεται όλο και πιο σαφές ότι αυτή η χρηματιστηριακή και οικονομική διάλυση σηματοδοτεί το τέρμα της αμερικανικής εποχής. Ο λογαριασμός τελικά ήρθε. Οι ΗΠΑ δεν μπορούν πλέον να προσποιούνται ότι η αιώνια ευημερία αποτελεί κληρονομικό τους δικαίωμα. Οι παλαιοί τρόποι και βεβαιότητες έχουν πεθάνει. Και όμως, πολλοί παίκτες αυτού του δράματος δεν το έχουν καταλάβει ακόμη.

Δεν το έχουν συνειδητοποιήσει οι Ρεπουμπλικανοί, οι οποίοι αυτή τη στιγμή της εθνικής κρίσης έχουν απορρίψει κάθε απόπειρα διακομματικής προσέγγισης με τον Λευκό Οίκο. Παραδόξως, δεν το έχει συνειδητοποιήσει η Γουόλ Στριτ. Αν το είχε, το σύστημα των μπόνους θα είχε απλώς καταργηθεί. Αντιθέτως, όσοι ασχολούνται με αυτήν θεωρούν πως όταν ο Dow αρχίσει να ανεβαίνει, το πάρτι μπορεί να ξαναρχίσει. Και ο ενοχλητικός φόβος είναι ότι ούτε ο Τιμ Γκάιτνερ το συνειδητοποιεί.

Ας είμαστε επιεικείς με τον κ. Γκάιτνερ: κανένας υπουργός Οικονομικών δεν έχει κληρονομήσει, τον τελευταίον αιώνα, τέτοια προβλήματα. Κανένας δεν είχε να εργαστεί με τα φώτα της δημοσιότητας τόσο ανελέητα στραμμένα επάνω του. Και παραδόξως, πρέπει να το κάνει μόνος του. Δεκάδες ανώτατες θέσεις στο υπουργείο Οικονομίας οι οποίες απαιτούν την έγκριση του Κογκρέσου παραμένουν κενές, ομολογουμένως κυρίως εξαιτίας της άσκησης βέτο κατά των υποψηφίων, μετά την αποκάλυψη ότι ο ίδιος ο κ. Γκάιτνερ δεν είχε πληρώσει φόρους όταν απασχολούνταν στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο τη δεκαετία του ΄90. Οταν όμως ένας πρόεδρος αναγκάζεται μόλις δύο μήνες μετά την εκλογή του να δηλώσει την «απόλυτη εμπιστοσύνη» του σε έναν από τους πιο σημαντικούς αξιωματούχους του- και όταν τα μέσα ενημέρωσης αντιμετωπίζουν σε στυλ «Γουότεργκεϊτ» την αποτυχία της κυβέρνησης να δεσμεύσει τα μπόνους της ΑΙG-, τότε μπορεί κανείς να καταλάβει πόσο δύσκολη είναι η θέση του «μέσου ανθρώπου». Η προσέγγιση του κ. Ομπάμα έναντι της κρίσης- ότι αυτή αποτελεί ευκαιρία για την ταχύτερη μεταρρύθμιση του συστήματος υγείας και της εκπαίδευσης και με τα βήματα που κάνει για τη μείωση της εξάρτησης των ΗΠΑ από το εισαγόμενο πετρέλαιο και το βρώμικο εγχώριο κάρβουνο- θεωρητικώς έχει νόημα. Στην πραγματικότητα ωστόσο, με το να επικεντρώνεται σε όλα, κινδυνεύει να φανεί ότι δεν επικεντρώνεται σε τίποτε. Ο κ. Ομπάμα διαθέτει χάρη και ευφυΐα. Αυτό που του λείπει είναι το μαστίγιο για να ελέγξει την τίγρη του λαϊκισμού.

Αντίθετα με ό,τι φοβούνται οι Ρεπουμπλικανοί, η Αμερική δεν μετατρέπεται σε χώρα σοσιαλιστική. Ο κ. Ομπάμα γνωρίζει καλά ότι όταν η λαϊκή οργή καταλαγιάσει, οι ίδιες σχεδόν παλιές τράπεζες και βασικά η ίδια η παλιά Γουόλ Στριτ θα παραμείνουν ο άξονας του συστήματος.

Το στοίχημα είναι, όπως το έθεσε ο ίδιος, «να εκτονωθεί η οργή με εποικοδομητικό τρόπο». Κανένας δεν είναι σε καλύτερη θέση να το κάνει αυτό από τον κ. Ομπάμα, παρά το γεγονός ότι οι δείκτες της δημοτικότητάς του έπεσαν στο ρεαλιστικό 60%.

Μέχρι πρότινος η κατάσταση της οικονομίας ήταν αναμφίβολα η «κρίση του Μπους». Αν δεν αλλάξει κάτι γρήγορα, για το κοινό αίσθημα θα μπορούσε κάλλιστα να γίνει σύντομα η «κρίση του Ομπάμα».

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk