Επιστολές προς TO BHMA

Μιχαλακοπούλου 80, Αθήνα 115 28 ● Τηλ.: 211-365.7000 ● Fax: 211-365.8004 ● Ε-mail: epistoles@tovima.gr Ο κ. Νίκος Σερδάρης γράφει: Στο άρθρο της Κυριακής 22 Μαρτίου 2009 «Δεύτερο πακέτο μέτρων μελετά το οικονομικό επιτελείο» αναφέρεται ότι, κατά πληροφορίες, το υπουργείο Οικονομικών καταγίνεται επίσης με νομοθετική ρύθμιση μέσω της οποίας θα επιτραπεί και πάλι η λειτουργία των ηλεκτρονικών τυχερών παιχνιδιών- τα γνωστά «φρουτάκια»- σε καταστήματα. Ο συντάκτης εξισώνει τα ψυχαγωγικά ηλεκτρονικά παιχνίδια με τα γνωστά «φρουτάκια».

Επιστολές προς TO BHMA | tovima.gr

Μιχαλακοπούλου 80, Αθήνα 115 28 ● Τηλ.: 211-365.7000 ● Fax: 211-365.8004

● Ε-mail: epistoles@tovima.gr

«Τα ψυχαγωγικά, όχι τα “φρουτάκια”»
Ο κ. Νίκος Σερδάρης γράφει:

Στο άρθρο της Κυριακής 22 Μαρτίου 2009 «Δεύτερο πακέτο μέτρων μελετά το οικονομικό επιτελείο» αναφέρεται ότι, κατά πληροφορίες, το υπουργείο Οικονομικών καταγίνεται επίσης με νομοθετική ρύθμιση μέσω της οποίας θα επιτραπεί και πάλι η λειτουργία των ηλεκτρονικών τυχερών παιχνιδιών- τα γνωστά «φρουτάκια»- σε καταστήματα. Ο συντάκτης εξισώνει τα ψυχαγωγικά ηλεκτρονικά παιχνίδια με τα γνωστά «φρουτάκια». Το 2002 ο «νόμος Χριστοδουλάκη» απαγόρευσε κάθε μορφή μηχανικού, ηλεκτρικού, ηλεκτρομηχανικού και ηλεκτρονικού παιχνιδιού που απαιτεί «συμβολή της μυϊκής δύναμης του παίκτη» με ή χωρίς «ηλεκτρικούς υποστηρικτικούς μηχανισμούς» ή έχει ηλεκτρονική μορφή, αυτόνομα ή εγκατεστημένο σε ηλεκτρονικό υπολογιστή ή κινητό τηλέφωνο σε κάθε δημόσιο χώρο, εκτός αν πρόκειται για καζίνο. Στόχος ήταν ο περιορισμός του φαινομένου των «φρουτακίων», ωστόσο με την τροποποίηση αυτή απαγορεύτηκε κάθε ηλεκτρονικό παιχνίδι. Τα φρουτάκια ήταν και είναι πάντοτε παράνομα, άσχετα από το αν τα βλέπεις και σήμερα παντού. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο καταδίκασε το 2006 την Ελλάδα επειδή, αγνοώντας τις υποχρεώσεις της, απαγόρευε την εγκατάσταση και λειτουργία σε κάθε ιδιωτικό και δημόσιο χώρο (εκτός των καζίνων) όλων των ηλεκτρικών, ηλεκτρομηχανικών και ηλεκτρονικών παιχνιδιών, συμπεριλαμβανομένων και όλων των παιχνιδιών για ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Σήμερα απειλείται η χώρα μας με χρηματική ποινή ύψους 31.798 ευρώ την ημέρα (από το 2006) συν 2.000.000 ευρώ εφάπαξ, καθώς δεν συμμορφώθηκε προς την κοινοτική οδηγία για την άρση του Νόμου 3037/2002. Υπό το βάρος λοιπόν του προστίμου εξετάζεται η τροποποίηση του παρόντος θεσμικού πλαισίου για τη λειτουργία των ψυχαγωγικών ηλεκτρονικών παιχνιδιών και όχι των «φρουτακίων». Θα εκτιμήσω πολύ, αν διορθώσετε την είδηση. Πιστεύω ότι η παραπληροφόρηση δεν ωφελεί την κοινωνία, παρά μόνο αυτούς που έχουν συμφέρον να συνεχίσει μια γελοία απαγόρευση, που ωφελεί μόνο τους προστάτες της παρανομίας.

«Ενιαία γραμματική της γλώσσας»
Ο κ. Γιώργος Κοκοσούλας, από το Μεσολόγγι,γράφει:

Επί δεκαετίες ξοδεύεται πολύ μελάνι γύρω από τις εισαγωγικές εξετάσεις στα ΑΕΙ και ΤΕΙ και βλέπουμε να παίζεται συνεχώς το παιχνίδι της κολοκυθιάς αναφορικά με τον αριθμό των μαθημάτων. Υπάρχει όμως και το αβγό του Κολόμβου: να θεωρούνται οι απολυτήριες εξετάσεις του λυκείου και εισαγωγικές στα ΑΕΙ και ΤΕΙ, καθένα από τα οποία θα απαιτεί τη βαθμολογία που χρειάζεται στα μαθήματα ιδιαίτερου ενδιαφέροντός του. Οι εξετάσεις θα γίνονται με τη διαδικασία και την πρακτική των σημερινών εισαγωγικών εξετάσεων ώστε να εξασφαλίζεται το αδιάβλητο και το κύρος που απαιτείται. Τα μαθήματα αποκλειστικώς μέσα από τη διδακτέα ύλη, αν όχι μέσα από τη διδαχθείσα, στο επίπεδο που θα καθιστά τον πρωτοετή σπουδαστή ικανό να παρακολουθεί τα μαθήματα της σχολής του. Με τις ενιαίες αυτές εξετάσεις, απολυτήριες και ταυτόχρονα εισαγωγικές, θα αναβαθμιστεί το επίπεδο και το κύρος του λυκείου, ενώ τα ΑΕΙ και ΤΕΙ θα εξασφαλίζουν τους ικανότερους υποψηφίους. Και έρχομαι στο επίμαχο θέμα της έκθεσης: Γιατί πρέπει οι εξεταζόμενοι να γράφουν μια πραγματεία, ένα δοκίμιο ιδιαίτερο για κάθε δέσμη σχολών; Από ένα θέμα προσιτό από όλους τους υποψηφίους είναι δυνατόν να βαθμολογηθούν η κατοχή της γλώσσας και η δεξιότητα χειρισμού της όσο και το γνωστικό επίπεδο των υποψηφίων. Μόνο που για το θέμα αυτό χρειάζεται σωστή δουλειά για τη γλώσσα και τη χρήση της, από την Α΄ τάξη του δημοτικού σχολείου ως και την Γ΄ Λυκείου, πράγμα που σήμερα δεν γίνεται. Ανεξάρτητα από οποιοδήποτε σύστημα εισαγωγικών εξετάσεων, θεωρώ θετικά βήματα για την εκμάθηση και τη σωστή χρήση της γλώσσας στον προφορικό και στον γραφτό λόγο: α) μιαν ενιαία γραμματική της γλώσσας (αρχαίας- νεοελληνικής). β) Το μάθημα ετυμολογίας και μηχανισμού παραγωγής των λέξεων. γ) Τα «πρόχειρα» διαγωνίσματα (όχι μόνο απαντήσεις σε ερωτηματολόγιο με ένα «ναι» ή με ένα «όχι»). δ) Την εισαγωγή του «Οικονομικού» του Ξενοφώντος από τη Στ΄ δημοτικού ως και την Γ΄ λυκείου, σε διαφορετικά επίπεδα προσέγγισης. ε) Το προσωπικό ημερολόγιο, έστω και με μία εγγραφή μιας σειράς την εβδομάδα, το οποίο θα παρέχει τη δυνατότητα στον μαθητή να παρακολουθεί σε βάθος χρόνου την επίδοσή του στη μεταφορά της σκέψης στο χαρτί και συνακόλουθα στη σύνθεση και στην έκθεση ιδεών.

«Νομοταγής και κορόιδο»
Η κυρία Νένα Ρήγα, από το Χαλάνδρι της Αθήνας,γράφει:

Γράφτηκαν και ακούστηκαν πολλά για την περίφημη «εισφορά» που επιβλήθηκε στους «έχοντες και κατέχοντες» των 60.000

ευρώ και άνω (ακαθάριστα). Και διερωτώμαι αν έχουν αντιμετωπίσει αυτοί που σκέφτηκαν το μέτρο την καθόλου σπάνια περίπτωση του στελέχους επιχείρησης με τα 40.000 καθαρά τον χρόνο, σύζυγο που δεν εργάζεται, 2 ή 3 παιδιά, νοίκι, φροντιστήρια, μαθήματα ξένων γλωσσών, ιατρικά έξοδα κτλ. που φέτος λόγω της οικονομικής ύφεσης, αν δεν απολύθηκε, τουλάχιστον υποχρεώθηκε να προσφέρει τις υπηρεσίες του με μειωμένο μισθό και απλώς δεν έχει τα 1.000 ευρώ. Τι θα τον κάνουν; Θα τον βάλουν στη φυλακή; Πώς θα τον αντιμετωπίσουν και πώς θα τον εμποδίσουν να σκεφτεί πως, αφού πληρώνουν αυτοί που δηλώνουν και όχι αυτοί που κερδίζουν, μήπως θα πρέπει να αρχίσει και αυτός να σκέφτεται ότι είναι κορόιδο και όχι νομοταγής όπως πίστευε ως τώρα.

Η «εθνική» οδός προς Πάτρα
Ο κ. Θεόφιλος Βαμβάκος, διπλ. μηχ-ηλ. μηχανικός ΕΜΠ, μεταφραστής δυτικοευρωπαϊκών και σλαβικών γλωσσών, από το Χαλάνδρι της Αθήνας,γράφει:

Την Τετάρτη 18 Μαρτίου 2009 πήγαινα από Αθήνα προς Πάτρα. Ελεος! Αντί ο ανάδοχος να προχωρήσει επιτέλους στο έργο της εξασφάλισης πραγματικών ασφαλών συνθηκών οδήγησης στο υπό προσωρινή συντήρηση τμήμα-καρμανιόλα Κόρινθος- Πάτρα, ξέρετε τι κάνει; Επιδιορθώνει κάποιες από τις υφιστάμενες κατεστραμμένες μεταλλικές μπαριέρες (στηθαία) στα κράσπεδα του ενιαίου οδοστρώματος, αντί να προχωρήσει στον προσωρινό (με οποιοδήποτε μέσο και ώσπου να αρχίσει να διαμορφώνεται ο αυτοκινητόδρομος) διαχωρισμό των δύο ρευμάτων ώστε να σταματήσουν μία ώρα αρχύτερα οι φονικές μετωπικές. Ξέρετε τι «επιτυγχάνει» με αυτά που κάνει ή δεν κάνει; Διατηρεί την απαράδεκτη κατάσταση, βεβαίως για δρόμο ενιαίου οδοστρώματος, ενός κλειστού «σωλήνα» όπου κάποιος φουκαράς που βλέπει π.χ. μια νταλίκα ή άλλο όχημα αντιθέτως ερχόμενο να κατευθύνεται καταπάνω του να μην μπορεί, έτσι εγκλωβισμένος, να ρίξει το όχημά του στην «αγκαλιά» των θάμνων (δεν μιλάμε βεβαίως για τις ελάχιστες έως ανύπαρκτες περιπτώσεις που υπάρχει γκρεμός!!!) προκειμένου να αποφύγει τη μετωπική. Προφανέστατα και βεβαιότατα τα μεταλλικά στηθαία των κρασπέδων στο δεξιό του οδοστρώματος είναι χρήσιμα, αλλά πότε; Οταν έχουμε ή γκρεμό ή χωρισμένα ρεύματα κυκλοφορίας όπου αποκλείεται να συμβούν μετωπικές.

«Χαμένα χρόνια;»
Η κυρία Ιωάννα Καϊσερλή γράφει:

Περίπου 140.000 υποψήφιοι θα διεκδικήσουν εφέτος τις θέσεις των 615 τμημάτων σε πανεπιστήμια και ΤΕΙ. Δύο στους τρεις θα είναι η αναλογία της επιτυχίας. Αναρωτιέμαι, αξίζει όλος αυτός ο κόπος; Το εργασιακό περιβάλλον όπου καλείσαι αργότερα να ενταχθείς θα σε αποζημιώσει; Μήπως είναι «χαμένα χρόνια»; Στην εποχή μας μια γενιά φορτωμένη με πτυχία, πιο μορφωμένη από τις προηγούμενες, καλείται να ενταχθεί σε μια αγορά εργασίας με πολύ κακό οικονομικό πλαίσιο και συγχρόνως απειλείται και με κοινωνική υποβάθμιση. Η ανασφάλιστη εργασία, οι επισφαλείς δουλίτσες, η ανεργία έχουν γίνει πλέον υποχρεωτικά, λίγο ή πολύ, περάσματα προτού μπορέσει κάποιος να βρει μια εργασία που τουλάχιστον να του εξασφαλίζει τα ένσημα. Σε σχέση με τις προηγούμενες γενιές οι σημερινοί νέοι χάνουν κάμποσα «χαμένα χρόνια», το οικονομικό και προσωπικό κόστος των οποίων δεν πρόκειται ποτέ να αναπληρωθεί. Το θέμα είναι ότι η κατάσταση συνεχώς χειροτερεύει. Οι «τυχεροί» που έχουν την οικονομική δυνατότητα και την οικογενειακή συμπαράσταση μπορούν να καταφύγουν στο εξωτερικό για να αναζητήσουν μια εργασία με καλύτερους όρους. Η οικογένεια όμως δεν μπορεί συνέχεια να υποκαθιστά επ΄ άπειρον το κράτος. Η πολιτική μας ηγεσία έχει χρέος να αναλάβει τις ευθύνες της. «Πιστοί στην ανεξιθρησκία»
Ο κ. ΝίκοςΤζατζής γράφει:

Η οικογένεια εισάγει το άτομο στο θρησκευτικό πεδίο που η ίδια έχει ήδη υιοθετήσει. Η ευχή, η βάπτιση, οι γιορτές, η εκπαίδευση, όλα είναι προσανατολισμένα στο να στρέψουν το άτομο στο είδος της θρησκείας που αυτοί έχουν επιλέξει για να το εντάξουν. Πού είναι η ελεύθερη βούληση του ατόμου πάνω σε ένα θέμα που θα τον «στιγματίσει» για όλη του τη ζωή; Το μέλος κάθε κοινωνίας στον πλανήτη προτού ακόμη αποκτήσει συνείδηση της ύπαρξης και των δικαιωμάτων του έχει βρεθεί ενταγμένο σε ένα σύστημα θρησκευτικών αξιών. Αν θα θέλαμε να είμαστε ευλαβικά πιστοί στην έννοια της ανεξιθρησκίας, θα έπρεπε στα πρώτα χρόνια της ζωής κάθε ανθρώπου να επικεντρωθούμε αποκλειστικά στην εκμάθηση βασικών εννοιών όπως το καλό και το κακό, το έντιμο ή το άτιμο, το δίκαιο ή το άδικο κτλ. που έχουν κοινές ρίζες σε όλους τους λαούς και στη συνέχεια μέσα από το σχολείο και το μάθημα της γνωριμίας με τις θρησκείες (και όχι μάθημα των θρησκευτικών) να δώσουμε στο παιδί τη δυνατότητα να γνωρίσει τις βασικές αρχές των κυριότερων (όλων θα ήταν θεμιτό, αλλά χρονικά αδύνατον) θρησκειών. Μέσα από μια τέτοια διαδικασία το άτομο θα μπορούσε με ελεύθερη βούληση να ακολουθήσει το θρήσκευμα που επιθυμεί και παράλληλα, επειδή θα ήταν γνώστης των αρχών και των υπολοίπων θρησκειών, θα ήταν περισσότερο δεκτικό στην ανοχή της διαφορετικότητας, που είναι σίγουρο ότι θα γνωρίσει στον πολυπολιτισμικό μας κόσμο, και θα καταδίκαζε συνειδητά κάθε απόπειρα θρησκευτικού φανατισμού ή ρατσισμού.

«Ελβετικό μοντέλο»
Ο κ. Μανώλης Στειακάκης, πολιτικός μηχανικός-οικονομολόγος, ιδρυτής του ΚΕΔΕ (Κόμμα Ελευθερίας-Δικαιοσύνης Ελλάδας),γράφει:

Μέσα στον ορυμαγδό της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης υπάρχει μια μικρή χώρα που έχει αντέξει. Είναι χώρα ορεινή, με μόνο 8 εκατ. κατοίκους από τρεις τουλάχιστον διαφορετικές εθνότητες, χωρίς ορυκτό πλούτο, χωρίς θάλασσα και ακρογιαλιές, χωρίς αρχαιότητες. Η χώρα αυτή είναι στο μέσον της ευρωπαϊκής ηπείρου αλλά δεν είναι στην ΕΕ, οι κάτοικοί της είναι οι πλουσιότεροι του κόσμου, το φυσικό τους περιβάλλον με ελάχιστη μόλυνση, η ανεργία τους χαμηλή, τα δημόσια οικονομικά τους είναι υγιή, ο πληθωρισμός τους χαμηλός και το νόμισμά τους πανίσχυρο. Το όνομα της χώρας, Ελβετία. Ας δούμε τα μυστικά της «ελβετικής συνταγής»: α) Συνεχή δημοψηφίσματα σε όλα τα επίπεδα, β) διοικητική διάρθρωση προσαρμοσμένη στη μικρή κλίμακα, γ) ουσιαστική αποκέντρωση της δημόσιας διοίκησης, δ) μικρό αλλά αποτελεσματικό κράτος, ε) εφαρμογή των νόμων, στ) σεβασμός στην ατομική ελευθερία, στη μυστικότητα της ατομικής ζωής αλλά και στην εθνολογική ιδιαιτερότητα, ζ) σεβασμός στις παραδόσεις και στην εθνική ταυτότητα. Αν σε αυτά προσέθετε κανείς και την πλήρη και ουσιαστική διάκριση των τριών εξουσιών του λαού (χωριστή εκλογή κυβέρνησης, βουλευτών και ανώτατων δικαστών), τότε θα είχε ίσως ένα απλό και γρήγορο μοντέλο εξόδου από την παρούσα βαθιά παγκόσμια οικονομική, πολιτική και ηθική κρίση. Ζούμε την αγωνία αντί για τη χαρά
Ο κ. Γ. Ν.Μαργαρίτης, από την Αθήνα,γράφει:

Αν και η επιστήμη μέρα με τη μέρα παρουσιάζει νέα επιτεύγματα, η αισιοδοξία λείπει για ένα καλύτερο μέλλον. Μαζί με την οικονομική κρίση συντηρείται και ηθική κρίση που γίνεται συνεχώς βαθύτερη. Το χρήμα και η ύλη αποτελούν το κέντρο του ενδιαφέροντος, ενώ αντίθετα ο ανθρωπισμός και τα ιδανικά ξεφτίζουν. Μεγάλοι επιχειρηματίες αυτοκτονούν μόνο και μόνο επειδή οι οικονομικοί κολοσσοί που είχαν παρουσίασαν μικρότερα κέρδη. Ο υπόλοιπος κόσμος ζει με την αβεβαιότητα γιατί δεν γνωρίζει αν και την επόμενη ημέρα θα υφίσταται η εργασία του. Οι επιχειρηματίες αδυνατούν να ενισχύσουν το ηθικό των εργαζομένων τους, αλλά και να μην κάνουν απολύσεις, αρκούμενοι σε μικρότερα κέρδη σήμερα που δυστυχώς και άλλα γνωστά από το αστυνομικό δελτίο γεγονότα ενισχύουν την κρίση. Το θρησκευτικό συναίσθημα για περισσότερη αγάπη, δικαιοσύνη, συναδελφοσύνη στους γύρω μας έχουν ατονήσει, ο πνευματικός πολιτισμός για καλλιέργεια του εσωτερικού μας κόσμου με αρετές και αξίες δεν γίνεται διότι προέχουν οι δόσεις για καταναλωτικά αγαθά και πιστωτικές κάρτες. Ο ψυχικός μας κόσμος, αντί να ωραιοποιείται με τη χαρά, την ειρήνη, την ευτυχία, βασανίζεται από το άγχος που δημιουργεί η κακή καθημερινότητα, η ανασφάλεια, ανταγωνισμοί μεταξύ μας και προστριβές για ανόητες αιτίες. Η χαρά της ζωής μετατρέπεται σε μεγάλη αγωνία και μεγάλο άγχος, με συνέπειες λάθος πορεία και τρόπο ζωής. Επιβάλλεται να αλλάξει νοοτροπία ο άνθρωπος σήμερα, να επαναπροβληματισθεί γιατί τόση παράνοια και παραφροσύνη και να μετρήσει τη δύναμή του στο ήθος και στο πνεύμα. Στις δύσκολα οικονομικά ημέρες που διερχόμεθα ο καθένας μας πρέπει να βάλει μέτρο στις καταναλωτικές συνήθειες, να ενισχύσουμε στα πλαίσια που μπορούμε ανθρώπους που δίπλα μας έχουν την ανάγκη μας και, το βασικότερο, να διδάξουμε με παραδείγματα στα παιδιά μας συμπεριφορές που οικοδομούν κοινωνίες και τις προάγουν και πάντα να μας ενδιαφέρει η γνώμη τους, διότι η ελπίδα του μέλλοντος και η διαγραφή κάθε κρίσης εναπόκειται στους νέους που θα πάρουν τη σκυτάλη της ζωής από εμάς με οξυγόνο τους φρέσκιες δημιουργικές ιδέες, γνώσεις και υψηλά ιδανικά.

Για τις παραστάσεις «Ρουσάλκα» και «Θαΐς»
Ο κ. Θεόδωρος Χ. Κυρίος, από το Λεωνίδιον Αρκαδίας, γράφει:

Βρέθηκα στην πρεμιέρα της «Ρουσάλκα» στη Λυρική Σκηνή και στην πρεμιέρα της «Θαΐδος» στο Μέγαρο. Σημειώνω τα παρακάτω:

Α) Για τη «Ρουσάλκα»: Η σκηνοθεσία της κ. Βάσερμαν δεν βρήκε τον στόχο της, γιατί απλούστατα τέτοιο πράγμα δεν υπήρχε. Παρά την εξαιρετικά φιλότιμη κατά τ΄ άλλα προσπάθειά της, η σκηνοθεσία της αυτοεγκλωβίστηκε γύρω από τη ζωή και τα πάθη του τραγικού βασιλιά της Βαυαρίας Λουδοβίκου Β΄. Ετσι, άλλα ακούει ο θεατής-ακροατής, άλλα διαβάζει ο αναγνώστης του λιμπρέτου της όπερας και άλλα βλέπει να γίνονται στη σκηνή. Το πρόβλημα του πρίγκιπα του έργου του Ντβόρζακ, σύμφωνα με το λιμπρέτο πάντα και το πνεύμα του έργου, είναι άλλης τάξεως και πολύ σοβαρότερο από τα ερωτικά αδιέξοδα του Λουδοβίκου. Για έναν εμπνευσμένο σκηνοθέτη το συγκεκριμένο έργο του προφητικού Ντβόρζακ είναι χρυσάφι στα χέρια του. Ο Ντβόρζακ, παιδί του καιρού του, όπως και άλλοι ρομαντικοί, διείδε τη διάσταση μεταξύ φύσης και ανθρώπινου πολιτισμού. Είδε την άγρια και αλματώδη ανάπτυξη του καπιταλισμού, το ρήμαγμα της φύσης από τον άνθρωπο και όλα αυτά θυσιασμένα στον βωμό του κέρδους (και πού να ζούσε στις μέρες μας!). Η Ρουσάλκα λοιπόν δεν είναι μια απλή γυναίκα, με την οποία αδυνατεί να ενωθεί ο πρίγκιπας (Λουδοβίκος). Είναι η ίδια η φύση, είναι η μητέρα μας, η αγαπημένη μας, που μας έφερε στο φως και μας φροντίζει δίνοντάς μας τα πάντα. Αντί του μάννα, όμως, εμείς της δίνουμε την καθημερινή μας ύβριν και φυσικά η άτη θα έλθει στο τέλος του έργου με το θανατηφόρο φίλημά της στον πρίγκιπα (ανθρώπινο πολιτισμό). Η Ρουσάλκα φαινομενικά είναι βουβή (είναι το τίμημα που πληρώνει για να γίνει στη δεύτερη πράξη άνθρωπος). Είναι βουβή για τον νεωτερικό άνθρωπο. Για τον άνθρωπο των παραδοσιακών πολιτισμών σε όλο τον πλανήτη η Ρουσάλκα-Φύση είναι λαλίστατη. Εκείνο που με ενόχλησε ήταν όταν στη δεύτερη πράξη η ξένη πριγκίπισσα, σε μια προσπάθεια να ελκύσει τον πρίγκιπα τον φιλάει παντού και το κορυφαίο «τον χουφτώνει αγρίως από κάτω» μπροστά στα μάτια του αμήχανου κοινού. Και στη συνέχεια, όταν ο πρίγκιπας ξαπλώνει ανάσκελα, η ίδια ανεβαίνει ιππαστί πάνω του και αρχίζει να κουνιέται, προσπαθώντας προφανώς να του δείξει πώς γίνονται κάποια πράγματα. Πάντως δεν του έλεγε το «Πάτερ ημών». Αυτά είναι παντελώς κακόγουστα πράγματα και το είπα στην παρακαθήμενή μου, υπεύθυνη για τη χορογραφία του έργου, κυρία Καρακώστα. Στις εφημερίδες διάβασα τα συνήθη σχόλια για την «ελευθερία της καλλιτεχνικής έκφρασης». Ωραία λοιπόν. Αυτοί θα εκφράζονται ελευθέρως και το κοινό το οποίο θέλει να ακούσει την υπέροχη μουσική του Ντβόρζακ δέχεται κατακέφαλα έναν κουβά παγωμένο νερό από τη σκηνοθεσία του πρώτου τυχόντος. Κάποιοι χειροκροτούν τέτοιες παραστάσεις. Πιστεύω ότι το κάνουν είτε από ευγένεια είτε από αμηχανία είτε φοβούμενοι μήπως χαρακτηρισθούν «αντιδραστικοί», «οπισθοδρομικοί», «καθυστερημένοι» που δεν αντελήφθησαν τους μεγαλειώδεις όσο και ιλιγγιώδεις στοχασμούς του σκηνοθέτη. Με τα γιουχαΐσματα είμαι αντίθετος, εξ ιδιοσυγκρασίας. Απλώς δεν χειροκροτώ στο τέλος της παράστασης. Τέτοια έργα, κυρία Βάσερμαν, απαιτούν «μεταξωτά βρακιά» και τα μεταξωτά βρακιά τα φοράνε σκηνοθέτες της κλάσεως λ.χ. του αείμνηστου Καρόλου Κουν ή του μακαρίτη Βίλαντ Βάγκνερ. Οταν αποδομείς πρέπει να ξέρεις και τι θα χτίσεις στη θέση του αποδομηθέντος. Στις μέρες μας κατεδαφίζουν απλώς και μόνον για την ηροστράτεια χαρά της καταστροφής. Πού θα βγει αυτός ο μηδενισμός;

Β) Για τη «Θαΐδα»: Μόνον ύμνους έχω γι΄ αυτή την παράσταση. Ηταν εκπληκτική. Με λαμπρές φωνές και εξαιρετικό ταλέντο ηθοποιίας. Η Μαρλίς Πέτερσεν ως Θαΐδα («έβγαλε» αξιοπρεπώς το πάνω φα), γνωστή μας από την έξοχη προπέρσινη «Λούλου», και ο Αντονι ΜάικλςΜουρ ως Αθαναήλ (ρωμαλέα και στέρεη φωνή ηρωικού βαρυτόνου) σε ένα έργο μεταφερμένο πολύ επιτυχημένα στη δεκαετία του 1920. Η Ορχήστρα των Χρωμάτων υπό τον κ. Μισέλ Πλασόν κυριολεκτικά κελαηδούσε. Στοχαστική, δυναμική και απόλυτα συντεταγμένη, έδωσε πολύ όμορφα αποτελέσματα. Σε αντίθεση με τη «Ρουσάλκα», η «Θαΐς» είναι έργο το οποίο προσφέρεται ως εκ του θέματος και της πλοκής του για κάθε είδους πειραματισμούς και ελευθεριότητες. Η ηρωίδα (ιστορικό πρόσωπο) είναι διάσημη εταίρα της Αλεξάνδρειας, η οποία μεταστρέφεται στον χριστιανισμό. Αν ο γάλλος σκηνοθέτης κ. Αρνό Μπερνάρ ήθελε να προκαλέσει το κοινό, μπορούσε να κάνει πολύ σκαμπρόζικα πράγματα. Να μην ξεχνάμε ότι η Αννα Μόφο ερμήνευσε τον ρόλο γυμνή επί σκηνής. Αντ΄ αυτού είδαμε μια εξαιρετικά καλόγουστη σκηνοθεσία. Χίλια μπράβο σε όλους τους συντελεστές της παράστασης και σε όλους τους ανθρώπους του Μεγάρου που εργάστηκαν γι΄ αυτήν.

«Ασύλληπτη η διαφθορά στην Ελλάδα…»
Ο κ. Δημήτριος Ζάχαρης,ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, από την Πάτρα, γράφει:

Οι θρασύτατοι και αδίστακτοι κομματικοί λεγεωνάριοι έχουν υπερβεί κάθε όριο ανοχής των πολιτών που είχαν την ψευδαίσθηση ότι είναι δυνατόν η Ελλάδα να γίνει ευρωπαϊκή χώρα, δηλαδή χώρα με θεσμούς οι οποίοι θα εγγυώνται βασικά ατομικά δικαιώματα, όπως είναι η ισονομία, η δικαιοσύνη και η αξιοκρατία. Η κρίση της ελληνικής κοινωνίας δεν είναι πρωταρχικώς οικονομική αλλά κυρίως ηθική. Ο Πρωθυπουργός και οι αρχηγοί των κομμάτων νομίζουν ότι απευθύνονται σε ηλιθίους όταν ομιλούν για αξιοκρατία, ενώ οι κομματικοί τους μηχανισμοί καταλαμβάνουν όλους τους δημόσιους θεσμούς. Είναι ασύλληπτος ο βαθμός διαφθοράς της ελληνικής κοινωνίας. Ποιος συνεπής πολίτης μπορεί να εμπιστευθεί σήμερα τους ελληνικούς θεσμούς και κυρίως την πολιτική και τους πολιτικούς; Μιλούν όλοι τους για οικονομική κρίση αλλά οι ίδιοι απολαμβάνουν παχυλούς για την «Ψωροκώσταινα» μισθούς, πέρα από τα δωρεάν αυτοκίνητα, τους αποσπασμένους δημοσίους υπαλλήλους στα γραφεία τους σε Αθήνα και περιφέρεια, τις τηλεφωνικές ατέλειες, τις αστυνομικές συνοδείες και δεν ξέρω ακόμη τι άλλο. Λίγες εξαιρέσεις υπάρχουν, αλλά οι εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Δυστυχώς για την Ελλάδα. Είναι τυχαίο που ένα μέρος της κοινωνίας θεωρεί ότι τελικά οι Παλαιοκώστες μπορεί να έχουν και δίκιο; Και γελά ειρωνικά με το δήθεν ηθικό ελληνικό κράτος; Ούτε ο Πλάτων ούτε ο Χέγκελ ούτε ο Μαρξ, οι κατ΄ εξοχήν φιλόσοφοι του απόλυτου κράτους, θα μπορούσαν να φαντασθούν την ηθική κατάρρευση και τη σήψη του φιλοσοφικού τους μορφώματος, δηλαδή της ιδέας του κράτους ως εγγυητή της ανθρώπινης ευτυχίας και της δικαιοσύνης, όπως αυτοί βέβαια αντιλαμβάνονταν τις έννοιες αυτές. Αν λοιπόν θεωρηθεί ότι το απόλυτο κράτος των ανωτέρω φιλοσόφων συντρίβει την προσωπικότητα του ατόμου, τι μπορεί κανείς να σκεφθεί για το κομματικό και διεφθαρμένο ελληνικό κράτος; Αν τη θέση του κυρίαρχου ηγεμόνα ή μονάρχη του κράτους του Πλάτωνα, του Χέγκελ και της κολεκτίβας του Μαρξ λάβει ο ηγεμόνας που λέγεται κόμμα, με την ανωτέρω έννοια, στο οποίο κυριαρχεί η δικτατορία της μετριότητας με τον μανδύα της δημοκρατικότητας, ποια θα είναι η διαφορά για τον πολίτη που έχει ως αίτημα τη σύγχρονη ευρωπαϊκή δημοκρατία; Ποιος μπορεί να ελέγξει τους κομματικούς σατράπες και συνδικαλιστές που λυμαίνονται τη χώρα; Δυστυχώς κανείς. Ο απόλυτος κομματισμός δημιούργησε μια κλειστή κοινωνία προνομιούχων. Μήπως η πτώση των δύο κομμάτων εξουσίας είναι σημάδι προόδου της ανοιχτής κοινωνίας;

Μιχαλακοπούλου 80, Αθήνα 115 28 ● Τηλ.: 211-365.7000 ● Fax: 211-365.8004

● Ε-mail: epistoles@tovima.gr

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk