Τα αναπάντητα ερωτήματα μιας τραγωδίας

Τα αναπάντητα ερωτήματα μιας τραγωδίας | tovima.gr

ΤΟ ΒΗΜΑ – THE TIMES

Της Stefanie Marsh

«Δεν έμοιαζε με αιμομίκτη» Είναι μια φράση που ακούγεται συχνά για τον Γιόζεφ Φριτσλ στην Αυστρία, χώρα που παρ’ ότι είναι η γενέτειρα της ψυχανάλυσης, αποδεικνύεται ιδιαιτέρως διστακτική να προβεί σε οποιαδήποτε αυτοκριτική.

Οταν κάποιος μιλάει σε Αυστριακό για τα εγκλήματα του Φριτσλ είναι σαν να μιλάει σε άνθρωπο που, πεπεισμένος καθώς είναι για την τελειότητά του, δεν έχει μπορέσει ποτέ να κοιτάξει τον εαυτό του στον καθρέφτη. Δεν έχει το παραμικρό γνώθι σ’ αυτόν και θεωρεί τον εαυτό του θύμα _ των μεταναστών ή του «κακού» ξένου Τύπου.

Ούτε η αυστριακή κυβέρνηση ούτε οι πολίτες έχουν εξετάσει ουσιαστικά την υπόθεση ενόσω περιμένουν με ανυπομονησία την έκβαση της δίκης. Συνεπώς, πολλές από τις πιο σημαντικές ερωτήσεις σχετικά με την εξαφάνιση και τον εγκλεισμό της Ελίζαμπετ δεν έχουν απαντηθεί. Γιατί κανείς δεν την προστάτευσε; Στα 16 της χρόνια το είχε σκάσει από το σπίτι, αλλά η αστυνομία την οδήγησε ξανά στη φαινομενική «ασφάλεια» του πατρικού σπιτιού και των γονιών της. Πίστεψαν αυτομάτως την εκδοχή του Φριτσλ; Μίλησαν στην ίδια την Ελίζαμπετ; Οταν εξαφανίστηκε και πάλι, δύο χρόνια αργότερα, δεν υποψιάστηκαν τίποτε;

Τουλάχιστον ο αδελφός της Χάραλντ κατέθεσε στο δικαστήριο ότι γνώριζε για τη συμπεριφορά του πατέρα τους απέναντί της. Η αστυνομία το γνώριζε αυτό; Γιατί έγινε αμέσως δεκτός ο ισχυρισμός του Φριτσλ ότι η κόρη του είχε φύγει για να ενταχθεί σε κάποια αίρεση. Ποια αίρεση; Είναι σχεδόν ανύπαρκτες στην Αυστρία και τα γραμματόσημα επάνω στα γράμματα που υποτίθεται ότι είχε στείλει η Ελίζαμπετ ήταν αυστριακά.

Γιατί επιτράπηκε στους Φριτσλ να υιοθετήσουν και να κρατήσουν την κηδεμονία τριών παιδιών που μυστηριωδώς βρίσκονταν στην πόρτα τους σε διάστημα τριών ετών, τη στιγμή που ο αυστριακός νόμος απαιτεί την αναγνώριση του πατέρα του παιδιού πριν από την υιοθεσία;

Εκτός από τις ερωτήσεις που συνεχώς προκύπτουν υπάρχουν ήδη και γνωστές λεπτομέρειες που δεν θα άντεχαν σε πιο προσεκτική εξέταση. Το υποτιθέμενα μονωμένο ηχητικά κελί της Ελίζαμπετ είχε ελαττώματα: τη δεκαετία του 1990 μπορούσε να ακούει τις φωνές των οικοδόμων καθώς έβγαιναν στον δρόμο που βρισκόταν από πάνω της. Οι νόμοι για την προστασία της ιδιωτικής ζωής κάνουν πολύ δύσκολη τη ζωή των δημοσιογράφων που θέλουν να κάνουν έρευνα. Υποτίθεται ότι η νομοθεσία υπάρχει για να προστατεύει τους πολίτες, αλλά αναρωτιέται κανείς μήπως υφίσταται και για λόγους συγκάλυψης.

Οι Αυστριακοί παραμένουν προσκολλημένοι στην ιδέα ότι ο Φριτσλ ήταν ένας «αόρατος» και τρομερά ευφυής εγκληματίας. Η εναλλακτική, ότι δεν είδαν κανένα σημάδι, ότι κάτι πρέπει να αλλάξει, μοιάζει αποτρόπαιη στον εθνικό ψυχισμό, με την κουλτούρα της μυστικοπάθειας και της άρνησης κάθε ευθύνης.

© The Times 2009

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Κόσμος
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk