ΡΕΠΟΡΤΑΖ

Ο υπόκοσμος των πέντε ηπείρων

Το χαβιάρι γνωρίζει πρωτοφανείς πιένες μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ενωσης. Αν και η υπεραλιεία του οξυρρύγχου είχε αποσοβηθεί επί Γκορμπατσόφ από τις φοβερές και τρομερές ειδικές μονάδες Σπετζνάζ, μόλις εξέλιπε το φόβητρο του αστυνομικού κράτους, οι γκάνγκστερ του Καζαχστάν άρχισαν να εξάγουν μεγάλες ποσότητες στην Τουρκία, στη Μέση Ανατολή και στη Μόσχα, η οποία μέσα σε λίγα χρόνια είχε μετατραπεί σε μια τρομακτική Βαβυλώνα διασκέδασης, βίας και οικονομικού αλισβερισιού.

Το χαβιάρι γνωρίζει πρωτοφανείς πιένες μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ενωσης. Αν και η υπεραλιεία του οξυρρύγχου είχε αποσοβηθεί επί Γκορμπατσόφ από τις φοβερές και τρομερές ειδικές μονάδες Σπετζνάζ, μόλις εξέλιπε το φόβητρο του αστυνομικού κράτους, οι γκάνγκστερ του Καζαχστάν άρχισαν να εξάγουν μεγάλες ποσότητες στην Τουρκία, στη Μέση Ανατολή και στη Μόσχα, η οποία μέσα σε λίγα χρόνια είχε μετατραπεί σε μια τρομακτική Βαβυλώνα διασκέδασης, βίας και οικονομικού αλισβερισιού. Καθώς το Αζερμπαϊτζάν ενεπλάκη σε πόλεμο με την Αρμενία και χρειαζόταν πόρους για να καλύψει τις ανάγκες του για όπλα, το χαβιάρι αναδείχθηκε εν μια νυκτί στη σημαντικότερη πηγή συναλλάγματος. Οι ρώσοι τελωνιακοί έδιναν άνιση μάχη στα σύνορα με το Νταγκεστάν για να αναχαιτίσουν τα αδίστακτα κυκλώματα της μαφίας του χαβιαριού. Οι 20, 30 και 40 χιλιάδες τόνοι που ψαρεύονταν σε ετήσια βάση στη δεκαετία του ΄90 έφταναν στο τραπέζι των νεόπλουτων της Μόσχας, οι οποίοι αφού έτρωγαν μέχρι σκασμού, πουλούσαν το πλεόνασμα στη Δύση αποκομίζοντας αστρονομικά κέρδη. Σήμερα, από το Νοβοροσίσκ, το παρευξείνιο λιμάνι της Ρωσίας, η μαφία στέλνει κάθε μέρα εκατοντάδες άτομα στην απέναντι τουρκική ακτή, στη Σαμψούντα. Μαζί του το καθένα κουβαλάει 250 γραμμάρια, όσα ακριβώς επιτρέπουν οι κανονισμοί για προσωπική χρήση. Μόλις φτάσει στην Τουρκία, το χαβιάρι αναγνωρίζεται διεθνώς ως τουρκικό προϊόν και μπορεί να εξαχθεί χωρίς περιορισμούς βάρους. Μια μικρή ποσότητα διατίθεται στις ψαροταβέρνες της Κωνσταντινούπολης, ενώ η μερίδα του λέοντος καταλήγει στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα για να το απολαύσουν πλούσιοι Δυτικοί και Αραβες, πελάτες των υπερπολυτελών ξενοδοχείων, που δεν λογαριάζουν οποιοδήποτε έξοδο προκειμένου να ικανοποιήσουν τα εξεζητημένα γούστα του ουρανίσκου τους.

Ενα ασφυκτικό σκηνικό
Στο συγκλονιστικό βιβλίο του, ο πολύπειρος πρώην ανταποκριτής του ΒΒC και ιστορικός Μίσα Γκλένι, ο οποίος με κίνδυνο της ζωής του έφερε εις πέρας μια έρευνα για τη σκοτεινή πλευρά της παγκοσμιοποίησης, καταγράφει περιστατικά από τη Ρωσία, την Ιαπωνία και το Ντουμπάι, ως τα Βαλκάνια, τον Καναδά και τη Βραζιλία και μας δίνει ένα πανόραμα του οργανωμένου εγκλήματος στον σύγχρονο κόσμο, που τα πλοκάμια του απλώνονται σε κάθε γωνιά της υφηλίου. Από όλα έχει ο «μπαξές»: ναρκωτικά, πορνεία, ηλεκτρονικό έγκλημα, εκβιασμούς, απαγωγές, παράνομη εργασία, διακίνηση χρυσού, διαμαντιών, όπλων και προϊόντων «μαϊμού». Η νέα μαφία που ξεπήδησε στις πρώην ανατολικές χώρες μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού δεν ήταν παρά η μαγιά. Αετονύχηδες, τυχοδιώκτες, μαχαιροβγάλτες που δεν θα δίσταζαν να μακελέψουν ολόκληρη την οικογένειά τους για μια χούφτα ευρώ, ποινικοί και φυγόδικοι, αλλά και εξωνημένα στελέχη πολυεθνικών ελέγχουν ολοένα και μεγαλύτερο ποσοστό του τζίρου όχι μόνο της παράνομης αλλά συχνά και της νόμιμης οικονομικής δραστηριότητας, διαμορφώνοντας ένα ασφυκτικό σκηνικό που υπονομεύει τους θεσμούς των δυτικών τουλάχιστον κοινωνιών. Σύμφωνα με τα στοιχεία του Γκλένι, πάνω από το 20% του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος παγκοσμίως ελέγχεται από παρόμοια κυκλώματα (στην πολιτικά ορθή γλώσσα των οικονομικών οργανισμών αυτό αναφέρεται ως «παραοικονομία»). Ποτέ άλλοτε η διαπλοκή χρήματος, πολιτικής και εγκλήματος δεν ήταν τόσο στέρεη αλλά και τόσο προσοδοφόρα για τα «μεγάλα αφεντικά» όσο σήμερα.

Μαφιόζοι «νέας κοπής»
Σελίδες που διαβάζονται απνευστί, σαν μυθιστόρημα. Γραμμένο γλαφυρά, το βιβλίο έχει όλα τα στοιχεία ενός καλού θρίλερ: αίμα, χρήμα, σεξ, δύναμη, εξουσία, ίντριγκα, ανατροπές. Μόνο που τα περιστατικά που περιγράφει δεν είναι φανταστικά, αλλά απολύτως αληθινά. Οπως η ιστορία της Νοτιοαφρικανής Λούσι Τσαμπαλάλα που συνελήφθη στο αεροδρόμιο του Λος Αντζελες με 1,5 κιλά ηρωίνη τυλιγμένη γύρω από τη μέση της. Δεν είχαν περάσει ακόμη ούτε τέσσερις μήνες από τη μέρα που καθώς τριγύριζε στα άθλια εστιατόρια της οδού Μόουι στο Γιοχάνεσμπουργκ την πλησίασε και της συστήθηκε ένας ψηλός καλοντυμένος άντρας: «Είμαι ο Κίνγκσλεϊ Νομπλ». Η Λούσι γοητεύτηκε από τους λεπτούς τρόπους του Νομπλ και δέχτηκε να ζήσει μαζί του στο ξενοδοχείο του στο Χίλμπροου. Εκείνο που δεν ήξερε όμως ήταν πως ο προστάτης της βιοποριζόταν ως έμπορος κοκαΐνης και ηρωίνης. Ωσπου ένα πρωινό δυο μπάτσοι όρμησαν στο δωμάτιο ουρλιάζοντας: «Πού είναι η κόκα; Που στο διάολο είναι η κόκα;». Εκτός από τα ναρκωτικά, που οι εγκέφαλοί τους έχουν ορμητήριο τη Νιγηρία, την Ιταλία και τη Ν. Αμερική, η άλλη μάστιγα της Νότιας Αφρικής είναι το εμπόριο όπλων, με αντάλλαγμα τα πολύτιμα ορυκτά της υποσαχάριας Αφρικής- διαμάντια, χαλκό, ψευδάργυρο, κολουμβίτη-, που ελέγχουν κυρίως Ρώσοι, Βέλγοι, Αμερικανοί, Γάλλοι, Βρετανοί και Ισραηλινοί. Αυτές οι δύο δραστηριότητες τροφοδοτούν τον φαύλο κύκλο του αίματος και της βίας στη χώρα: κάθε χρόνο πάνω από 20.000 Νοτιοαφρικανοί χάνουν τη ζωή τους από το χέρι συμπατριωτών τους, ένας αριθμός που μπορεί να συγκριθεί μόνο με τις θλιβερές στατιστικές των ανθρωποκτονιών στην Κολομβία.

Σύμφωνα πάντως με τον Γκλένι, η μεγαλύτερη εγκληματική λεωφόρος του σύγχρονου κόσμου ξεκινά από τα δυτικά σύνορα της Κίνας και καταλήγει στα Βαλκάνια. Οπως όμως λέει, το πιο χοντρό παιχνίδι παίζεται στη Ρωσία. Από εδώ πολλοί μαφιόζοι «νέας κοπής» ξεκίνησαν τα τελευταία χρόνια και εισχώρησαν στο Ισραήλ (ως επαναπατριζόμενοι εβραίοι) ή σε άλλα κράτη, ποντάροντας στη διαφθορά των τοπικών κοινωνιών. Αργυρώνητοι κρατικοί λειτουργοί επέτρεψαν τη μεταπήδηση εγκληματικών συμμοριών και κεφαλαίων που προήλθαν από ξέπλυμα σε χώρες στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Ολα τα παραπάνω πάντως δεν είναι παρά επί μέρους επεισόδια στη σύγχρονη εποποιία του οργανωμένου εγκλήματος, την οποία η διεθνής κοινή γνώμη παρακολουθεί πια με κομμένη την ανάσα.

Το αιματοβαμμένο κρακ

Ηταν μια αληθινά άγρια σφαγή.Τέλη Μαΐου του 2006,στις 5.30 το απόγευμα ο διοικητής μιας διμοιρίας των Ειδικών Δυνάμεων της κολομβιανής αστυνομίας για τη δίωξη του κρακ σταμάτησε το κομβόι τριών οχημάτων το οποίο διοικούσε στην πύλη ενός ψυχιατρικού ξενώνα κοντά στο χωριό Χαμουντί,25 χιλιόμετρα νότια του Κάλι.Με τη συνοδεία εννέα πάνοπλων ανδρών και ενός ιδιώτη πληροφοριοδότη κατευθύνθηκε στο εσωτερικό του ξενώνα,για τον οποίο οι κακές γλώσσες έλεγαν ότι συνέβαιναν πολύ περισσότερα από όσα θα έπρεπε κανονικά να συμβαίνουν.Ξαφνικά μια ριπή αυτομάτου ήρθε από τις χορταριασμένες πρασιές του δρόμου. Και αμέσως είκοσι οκτώ ένοπλοι άνοιξαν πυρ εναντίον των αστυνομικών ώσπου,είκοσι λεπτά αργότερα,να τους ξαπλώσουν όλους νεκρούς με δεκάδες σφαίρες στο κορμί τους.Εκείνοι,στην ανάπαυλα των πυροβολισμών,τους παρακαλούσαν: «Σταματήστε,για όνομα του Θεού,έχουμε γυναίκες και παιδιά». Ομως οι εκτελεστές τους δεν τους λυπήθηκαν.Κανείς δεν μπορούσε να εμποδίσει τη διακίνηση της «ντρόγκας» και τον πλουτισμό των «αφεντικών».Αλλά ποιος είχε διατάξει τη σφαγή; Ο Γκλένι μας δίνει το προφίλ ενός άντρα,γνωστού με το ψευδώνυμο «Ο Δαίμονας»,τον οποίο όμως οι περισσότεροι αποκαλούσαν «Νίξον»,λόγω προφανώς της ομοιότητάς του προς τον πρώην πρόεδρο των ΗΠΑ,που θα μπορούσε να είναι το πρόσωπο το οποίο αναζητά η αστυνομία.Τον συνάντησε στα κακόφημα νυχτερινά μπαρ της Μπογκοτά,μέσα σε ένα άθλιο σεπαρέ, όπου μεσήλικοι 50άρηδες κοιτούσαν αποχαυνωμένοι ημίγυμνες πόρνες να λικνίζονται εκστατικά.Ο «Νίξον» είχε φέρει μαζί του δυο νεαρά κορίτσια και είχε κιόλας πάρει τόσο πολλή κόκα που μιλούσε σαν πολυβόλο.Για να εντυπωσιάσει τον συνομιλητή του έβγαλε ένα μαντίλι και με δεξιοτεχνία ταχυδακτυλουργού το πέρασε μέσα από την τρύπα που είχε ανοίξει στο διάφραγμα της μύτης του- το κάψιμο από την πολυετή χρήση κοκαΐνης.Στην ακμή του διηύθυνε για λογαριασμό των «βαρόνων» μια επιχείρηση που «μπούκωνε» με κόκα την αγορά των ΗΠΑ.Μαζί με τα άλλα δύο καρτέλ της χώρας,εκείνα του Μεντεγίν και της Καραϊβικής,είχαν μοιράσει την πιάτσα.Παρά τις κατά καιρούς εντάσεις,που κάποτε έπαιρναν μορφή ανοιχτού πολέμου,τα καρτέλ του Μεντεγίν και του Κάλι κατάφεραν να προβλέψουν τους μηχανισμούς της παγκοσμιοποίησης και μπόρεσαν για πολλά χρόνια να συγχωνεύσουν τις παράνομες δραστηριότητές τους με τις νόμιμες. Περασμένα μεγαλεία! Τώρα πια ο «Νίξον» έπρεπε να αρκεστεί στη διακίνηση της «κοκαΐνης των φτωχών». Με ό,τι αυτό συνεπαγόταν.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Βιβλία
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk