ΑΝΤΙΓΝΩΜΙΕΣ

Μόνο πλανητική η λύση

Στις 25 Μαΐου 2008, δηλαδή αρκετούς μήνες προτού ξεσπάσει σε όλη της την τραγική μεγαλοπρέπεια η μεγαλύτερη μετά το 1929 οικονομική κρίση που πλήττει κάθε γωνιά του πλανήτη, είχα υπογραμμίσει σ΄ αυτή τη στήλη τα εξής: « Ηλθε η ώρα για τις πολιτικές τουλάχιστον δυνάμεις που ασκούν στην Ελλάδα την εξουσία να πουν τη μαύρη αλήθεια με ειλικρίνεια και την αναγκαία τόλμη:ότι μπαίνει και η Ελλάδα,όπως και οι περισσότερες άλλες χώρες, σε περίοδο ισχνών αγελάδων,ότι πρέπει να σφίξουμε το ζωνάρι μας και να διαχειρισθούμε με ευφυΐα τη λιτότητα που μας επιβάλλουν οι παγκόσμιες εξελίξεις,ώσπου να περάσει η μπόρα».

Στις 25 Μαΐου 2008, δηλαδή αρκετούς μήνες προτού ξεσπάσει σε όλη της την τραγική μεγαλοπρέπεια η μεγαλύτερη μετά το 1929 οικονομική κρίση που πλήττει κάθε γωνιά του πλανήτη, είχα υπογραμμίσει σ΄ αυτή τη στήλη τα εξής:

« Ηλθε η ώρα για τις πολιτικές τουλάχιστον δυνάμεις που ασκούν στην Ελλάδα την εξουσία να πουν τη μαύρη αλήθεια με ειλικρίνεια και την αναγκαία τόλμη:ότι μπαίνει και η Ελλάδα,όπως και οι περισσότερες άλλες χώρες, σε περίοδο ισχνών αγελάδων,ότι πρέπει να σφίξουμε το ζωνάρι μας και να διαχειρισθούμε με ευφυΐα τη λιτότητα που μας επιβάλλουν οι παγκόσμιες εξελίξεις,ώσπου να περάσει η μπόρα».

Καθώς όμως το πολιτικό μας σύστημα και οι περισσότεροι διαμορφωτές της κοινής γνώμης περί άλλα ετύρβαζαν και πλειοδοτούσαν σε παροτρύνσεις και υποσχέσεις για περισσότερες παροχές, που απλώς «η ανίκανη κυβέρνηση» δεν μπορούσε να εξασφαλίσει, το μήνυμα αυτό αντιμετωπιζόταν ως γραφικό, ακόμη και ως ύποπτο. Τώρα διερωτώνται τι συνέβη.

Μολονότι η φούσκα των στεγαστικών και καταναλωτικών δανείων στις ΗΠΑ φάνταζε απειλητική και το σατανικό εφεύρημα των «τοξικών» είχε αρχίσει να αποκαλύπτεται, η παγκόσμια καταναλωτική κραιπάλη από ανύπαρκτο πλούτο συνεχίστηκε. Κύριος ένοχος το ανεξέλεγκτο χρηματοπιστωτικό σύστημα με την ασυγχώρητη ανοχή όλων των κυβερνήσεων και των εθελοτυφλούντων δήθεν αυστηρών κρατικών ελεγκτικών μηχανισμών. Αλλά οι ευημερούντες με δανεικά εξακολούθησαν να τρώνε και να πίνουν. Και να αξιώνουν ακόμη περισσότερα με αγωνιστικές κινητοποιήσεις.

Τελικά το ηφαίστειο εξερράγη για καλά και όλοι σήμερα τα έχουμε χαμένα. Ούτε ο χαρισματικός Ομπάμα καταφέρνει να συγκρατήσει την αμερικανική οικονομία στον ατέρμονα κατήφορο, ούτε η διασπασμένη και πελαγοδρομούσα Ευρωπαϊκή Ενωση καταφέρνει να συνεννοηθεί για συλλογική αντιμετώπιση, ούτε και οι εγκυρότεροι διεθνείς οργανισμοί αποτολμούν πια να προβλέψουν με την αλλοτινή βεβαιότητα τι τέξεται η επιούσα. Και μόνο στην Ελλάδα η κυβέρνηση, και αυτή πελαγωμένη, εγκαλείται ότι δεν έχει σχέδιο αντιμετώπισης της κρίσης, ενώ όλα τα άλλα κόμματα βεβαιώνουν ότι έχουν τη λύση, αρκεί να τους ανατεθεί η εξουσία. Αν δεν ήταν τραγική η κατάσταση για όλη την ανθρωπότητα θα αποτολμούσα να διερωτηθώ γιατί π.χ. ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ ως πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς δεν προσφέρει το σωτήριο σχέδιό του στους απελπισμένους συντρόφους του πρωθυπουργούς Ισπανίας και Βρετανίας, των οποίων οι χώρες βρίσκονται στην πρωτοπορία των καταποντιζόμενων με χρεοκοπίες τραπεζών και βιομηχανιών και με στρατιές ανέργων. Οπως υπέδειξε πρόσφατα ο γάλλος σοσιαλιστής Ματιέ Πιγκάλ, «πρέπει να τοποθετήσουμε την οικονομική κρίση σε ένα γενικό πλαίσιο συλλογικής αυταπάτης.Η κρίση είναι καθολική και οι ευθύνες είναι μοιρασμένες.Είπαμε ψέματα στον εαυτό μας με αυτή την υπερχρέωση.Ζήσαμε με μεγάλες αυταπάτες πιστεύοντας ότι είμαστε πλούσιοι.Οι ρυθμοί ανάπτυξης ήταν πλασματικοί γιατί ήταν ντοπαρισμένοι από το χρέος,σαν τον αθλητή που λαχανιάζειαλλά ντοπάρεται για να συνεχίσει να τρέχει». Ενώ ο επίσης Γάλλος Ανρί Λακμάν παραδέχεται δημόσια ότι χρεωνόμενοι συνεχώς για να καλοπερνάμε « μεταθέτουμε όλα τα αίσχη μας στις νέες γενιές». Και ομολογεί: « Είμαστε μια γενιά κλεφτών ».

Ο πρωταγωνιστήσας στην υπερχρέωσή μας Ανδρέας Παπανδρέου πρόλαβε να παραδεχθεί ότι « καταναλώνουμε περισσότερα απ΄ όσα παράγουμε». Αλλά αυτό βολικά ξεχάστηκε.

Υπάρχει λύση; Ο Λακμάν φρονεί ότι σε μια παγκόσμια κρίση δεν μπορεί να υπάρξει τοπική απάντηση. Αυτή πρέπει να είναι πλανητική. Φαίνεται πολύ λογικό αυτό ως αφετηρία για αναζήτησή της. Αλλά και ουτοπικό, με δεδομένο τον κατακερματισμό κρατών, πολιτισμών και ανελέητα συγκρουόμενων συμφερόντων. Ωστόσο μόνο έτσι θα ανακτηθεί η κλονισμένη εμπιστοσύνη στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα. Ειδάλλως η βία θα μαζικοποιηθεί και οι ολοκληρωτισμοί θα επανέλθουν ακόμη ολεθριότεροι. Αν δεν προλάβει το χάος.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
  • Η Καλντέρα η επιλογή να εκδράμουν αυτές τις άκρως επικίνδυνες ημέρες, με τη μετάλλαξη Ομικρον να σαρώνει τα πάντα, στην αγαπημένη... ΣΙΒΥΛΛΑ |
Helios Kiosk