ΑΝΑΛΥΣΗ

Η Ευρώπη

Στη δίνη του κυκλώνα έχει βρεθεί η Ευρωπαϊκή Ενωση με αφορμή την οικονομική κρίση, με αποτέλεσμα πολλοί να θέτουν το ερώτημα αν το ενοποιητικό εγχείρημα που ξεκίνησε πριν από μισόν αιώνα και πάνω βρίσκεται στα πρόθυρα της διάλυσης. Η κρίση- και κυρίως η αβέβαιη έκβασή της- ήλθε να τονίσει τον κίνδυνο από τις ανισότητες που εξακολουθούν να υπάρχουν μεταξύ των χωρών-μελών. Ανισότητες που δεν αφορούν μόνο τα νέα μέλη της Ανατολικής Ευρώπης αλλά και τους περιώνυμους αδύναμους κρίκους από τα παλαιά μέλη, όπως είναι η Ελλάδα.

Στη δίνη του κυκλώνα έχει βρεθεί η Ευρωπαϊκή Ενωση με αφορμή την οικονομική κρίση, με αποτέλεσμα πολλοί να θέτουν το ερώτημα αν το ενοποιητικό εγχείρημα που ξεκίνησε πριν από μισόν αιώνα και πάνω βρίσκεται στα πρόθυρα της διάλυσης. Η κρίση- και κυρίως η αβέβαιη έκβασή της- ήλθε να τονίσει τον κίνδυνο από τις ανισότητες που εξακολουθούν να υπάρχουν μεταξύ των χωρών-μελών. Ανισότητες που δεν αφορούν μόνο τα νέα μέλη της Ανατολικής Ευρώπης αλλά και τους περιώνυμους αδύναμους κρίκους από τα παλαιά μέλη, όπως είναι η Ελλάδα. Αναδείχθηκε έτσι η κύρια θεσμική αδυναμία της Ενωσης για κοινή διακυβέρνηση μιας οικονομικά συγκροτημένης οντότητας, με την ταυτόχρονη ανάδειξη, μία ακόμη φορά, των εθνικών εγωισμών. Στοιχεία τα οποία υπήρχαν πάντα, αλλά δεν είχαν δοκιμασθεί σε συνθήκες οικονομικής κατάρρευσης. Η έλλειψη ενός ομοσπονδιακού προϋπολογισμού, ο οποίος θα επέτρεπε την άσκηση μιας κοινής δημοσιονομικής πολιτικής πέρα από το Σύμφωνο Σταθερότητας, είναι δυστυχώς φανερή.

Δεν πρέπει φυσικά να ξεχνούμε ότι, σε αντίθεση με τις Ηνωμένες Πολιτείες (οι οποίες απέκτησαν ομοσπονδιακό προϋπολογισμό μόνο μετά την κρίση του 1929), η Ευρωπαϊκή Ενωση είναι μια ένωση κυρίαρχων κρατών όπου ανταγωνίζονται τα εθνικά συμφέροντα και επιχειρείται κάθε φορά ένας συμβιβασμός ανάμεσα στα συμφέροντα αυτά. Ετσι προχώρησε όλα αυτά τα χρόνια η ΕΕ, πότε με ένα βήμα μπροστά, πότε με δύο πίσω. Με αυτά τα δεδομένα πολλοί είχαν επικρίνει τη μεγάλη διεύρυνση που επιχειρήθηκε με την ένταξη των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης, υποστηρίζοντας ότι θα έπρεπε να είχε προηγηθεί η ολοκλήρωση της ευρωπαϊκής ενοποίησης, ώστε το ευρωπαϊκό οικοδόμημα να λάβει την τελική μορφή του προτού γιγαντωθεί. Τώρα η προσπάθεια αυτή καθίσταται δυσκολότερη, καθώς η οικονομική κρίση αποκαλύπτει κατά τρόπο δραματικό το ρήγμα μεταξύ των οικονομικά ισχυρών και των οικονομικά αδυνάτων, ενώ εντείνεται ο προβληματισμός για το αν θα πρέπει να επιχειρηθεί σύντομα και νέα διεύρυνση.

Η απειλή της χρεοκοπίας υποχρεώνει σήμερα τις πιο αδύνατες χώρες-μέλη να ζητούν την έμπρακτη αλληλεγγύη των Βρυξελλών και τις ισχυρές χώρες, που αντιμετωπίζουν τα τεράστια προβλήματα της κατάρρευσης του χρηματοπιστωτικού συστήματος και της έκρηξης της ανεργίας, να αρνούνται να αναλάβουν το κόστος. Αυτό είναι το πρόβλημα που αναζητεί τη λύση του και το ερώτημα είναι αν η λύση αυτή θα δοθεί με την επιστροφή των φαντασμάτων του παρελθόντος και των εθνικών συγκρούσεων ή με την επιτάχυνση της διαδικασίας της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης προς την πλήρη οικονομική και πολιτική ένωση. Προφανές είναι ότι μόνο η δεύτερη επιλογή, όσο και αν φαντάζει δύσκολη, είναι η μόνη που μπορεί να παράσχει την αναγκαία ομπρέλα προστασίας σε όλους. Με άλλα λόγια αυτό που τώρα χρειάζεται είναι περισσότερη και όχι λιγότερη Ευρώπη.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk