Η σχέση της πρόωρης σύνταξης με το πλύσιμο πιάτων

Η κυρία Φάνη Πετραλιά κινδυνεύει να γίνει η τρισκατάρατη του γυναικείου κινήματος. Στις 26 Μαρτίου θα εκδοθεί η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου και θα μάθουν χιλιάδες εργαζόμενες στο Δημόσιο αν θα δουλέψουν από 5 έως 15 χρόνια επιπλέον για να συνταξιοδοτηθούν. Η υπουργός Απασχόλησης δεν θα κερδίσει πόντους αν προβάλει εαυτόν ως πρότυπο (στα 66 της είναι πιο δημιουργική από ποτέ), απλούστατα γιατί η ίδια ανήκει σε ένα τοσοδούλι ποσοστό γυναικών οι οποίες θεωρούν ότι η δουλειά τους είναι ενδιαφέρουσα, ότι δεν έχουν αδικηθεί σε σχέση με τους άνδρες και νιώθουν αρκετά ξεκούραστες ώστε να πηγαίνουν κεφάτες για το μεροκάματο.

Η κυρία Φάνη Πετραλιά κινδυνεύει να γίνει η τρισκατάρατη του γυναικείου κινήματος. Στις 26 Μαρτίου θα εκδοθεί η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου και θα μάθουν χιλιάδες εργαζόμενες στο Δημόσιο αν θα δουλέψουν από 5 έως 15 χρόνια επιπλέον για να συνταξιοδοτηθούν. Η υπουργός Απασχόλησης δεν θα κερδίσει πόντους αν προβάλει εαυτόν ως πρότυπο (στα 66 της είναι πιο δημιουργική από ποτέ), απλούστατα γιατί η ίδια ανήκει σε ένα τοσοδούλι ποσοστό γυναικών οι οποίες θεωρούν ότι η δουλειά τους είναι ενδιαφέρουσα, ότι δεν έχουν αδικηθεί σε σχέση με τους άνδρες και νιώθουν αρκετά ξεκούραστες ώστε να πηγαίνουν κεφάτες για το μεροκάματο. Ορισμένες διευκρινίσεις στην Κομισιόν θα μπορούσαν να βγάλουν τις Ελληνίδες από τη δύσκολη θέση. Εντάξει, μια υπουργός δεν μπορεί να εξηγήσει ότι στις μεσογειακές χώρες οι γυναίκες προτιμούν να τυλίγουν ντολμά αντί να δουλεύουν (η συμμετοχή στην απασχόληση των Ελληνίδων είναι τρίτη από το τέλος στην Ευρώπη των «27», μπροστά από την Ιταλία και τη Μάλτα) αλλά είχε δυνατότητα ντρίμπλας: να υποστηρίξει ότι η «δημόσια κοινωνική ασφάλιση» των υπαλλήλων του Δημοσίου δεν είναι «επαγγελματική ασφάλιση». Στην κοινωνική ασφάλιση δεν είναι υποχρεωτική η εξομοίωση της ηλικίας συνταξιοδότησης.

Το αίτημα της Κομισιόν δεν είναι παράλογο: εφόσον υπάρχουν νόμοι για την ισότητα πρέπει να τηρούνται. Σε μια πρώτη ανάγνωση οι άνδρες αδικούνται. Προτού διατυπώσουμε κάποια ετυμηγορία- π.χ. ότι οι άνδρες κωπηλατούν ως τα βαθιά γεράματα ενώ οι γυναίκες σφυρίζουν κλέφτικα-, θα πρέπει να δούμε τι συμβαίνει μέχρι να φτάσει η ώρα της σύνταξης. Για την ίδια δουλειά οι άνδρες αμείβονται περισσότερο. Οι γυναίκες λαμβάνουν το 70% ή 80% των αποδοχών για τα ίδια ακριβώς καθήκοντα. Στους χαμηλόμισθους, στο τέλος της σταδιοδρομίας, από την ανισότητα μαζεύονται περί τις 100.000 ευρώ. Οσο ανεβαίνουμε στην ιεραρχία τόσο μεγαλύτερες μισθολογικές ανισότητες διαπιστώνονται, αν και οι γυναίκες έχουν ισχνή εκπροσώπηση στις διευθυντικές θέσεις. Αν πάρουμε παράδειγμα από τον τραπεζικό κλάδο, όπου οι εργαζόμενοι είναι μισοί μισοί, θα περιμέναμε πολλά ταγέρ με ψηλοτάκουνα στις ανώτατες βαθμίδες. Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι: στους εκατό διευθυντές αντιστοιχούν έξι διευθύντριες. Το ερώτημα είναι αν αυτές οι αδικίες μπορούν να λειτουργήσουν ως επιχείρημα υπέρ της πρόωρης συνταξιο δότησης, πολλώ δε μάλλον στον δημόσιο τομέα όπου υπάρχει ενιαίο μισθολόγιο.

Θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι στο παρελθόν έγιναν ανοησίες. Η «δεκαπενταετία», για παράδειγμα, υπονόμευσε τη θέση της γυναίκας στον επαγγελματικό στίβο. Ηταν αμετροεπής η δυνατότητα να φεύγει κάποια από τη δουλειά στα 40 ή στα 45, λόγω οικογενειακών υποχρεώσεων. Ολες αυτές τις πληρώνουμε σήμερα και θα τις πληρώνουμε στον αιώνα τον άπαντα (μηδέν άγχος, θα γεμίζουν τις καφετέριες, κορακοζώητες). Οι πρόωρες συντάξεις αυτό που κατάφεραν ήταν να καλλιεργήσουν ένα λάθος κλίμα, ότι η γυναίκα εργάζεται επικουρικά: η θέση της είναι στο σπίτι, αλλά για λίγα χρόνια μπορεί να βγει έξω και να βγάλει κάνα φράγκο, να βοηθήσει τον άντρα της. Τώρα βρισκόμαστε στον αντίποδα. Η άδεια λοχείας δεν υπολογίζεται στα συντάξιμα χρόνια, εκτός αν η ασφαλισμένη βάλει από την τσέπη της τα ένσημα. Για παιδικούς σταθμούς δεν συζητάμεοι υπηρεσίες φροντίδας παιδιών ηλικίας 0-3 ετών καλύπτουν λιγότερο από το 10% της εθνικής ανάγκης. Παρά τα προβλήματα της καθημερινότητας το ζήτημα της εξομοίωσης δίνει την ευκαιρία να δηλώσουμε τι σόι Ελλάδα θέλουμε. Θα διαιωνίσουμε τις ανισότητες που μας βολεύουν αλλά καθιστούν τη γυναίκα αδύναμο παίκτη; Οσοι υποστηρίζουν ότι οι γυναίκες πρέπει να δουλεύουν λιγότερα χρόνια, ομιλούν για δουλειές που δεν αρέσουν, για ψίχουλα αμοιβών και ανύπαρκτα κίνητρα. Τα ίδια ισχύουν για την πλειονότητα των ανδρών. Εχουν τις ίδιες ακριβώς επαγγελματικές δυσκολίες, τουλάχιστον στις χαμηλές κλίμακες, όπου κατατάσσονται οι περισσότεροι. Και εδώ πέφτουν οι άσοι στο τραπέζι: το πλύσιμο των πιάτων, τα παιδιά, τα μαγειρέματα. Αυτό δεν θα το λύσει η υπουργός Απασχόλησης: όποια θέλει πασά στο σπίτι της, τα λούζεται. Δεν μπορούμε να ζητάμε λιγότερα χρόνια εργασίας επειδή δεν καταφέρνουμε να διευθετήσουμε στο σπίτι τα βασικά, τη μοιρασιά στις οικιακές υποχρεώσεις. Οσο για την ηλικία, για τα 65, θα πρέπει να μπει μια βάση ώστε να μπορούν όλοι να διαφύγουν ή, εφόσον το επιθυμούν, να συνεχίσουν. Δεν ξέρουμε ποια είναι η θέση της κυρίας Πετραλιά για τους παραδοσιακούς ρόλους των φύλων, γνωρίζουμε όμως ότι το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο θα φέρει αλλαγές, αν όχι τον άλλο μήνα, κάποια στιγμή στο εγγύς μέλλον. Μήπως ήρθε η ώρα για τις Ελληνίδες να μιμηθούν τις φεμινίστριες που έκαιγαν στηθόδεσμους και να κάψουν επιτέλους το τσεμπέρι τους;

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Πολιτική
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk