ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Από βρώμικος Χάρι, σοφός Κλιντ

Ο Κλιντ Ιστγουντ μιλάει περίπου όπως σκηνοθετεί.Λέει όσα χρειάζονται.Είναι ακριβής, απλός και απέριττος. Αναζητεί την ουσία. Και διαθέτει ένα υπόγειο χιούμορ,ενίοτε αυτοσαρκαστικό (όποτε αναφέρεται στην ηλικία του).Εμφανίστηκε μια Κυριακή του περασμένου Οκτωβρίου στη σάλα του «Waldorf Αstoria» της Νέας Υόρκης φορώντας καφέ δερμάτινο μπουφάν,χακί παντελόνι και μαλακά παπούτσια.Οι πάντες πάγωσαν.Λογικό. Δεν συναντάς κάθε μέρα έναν ζωντανό θρύλο.Συγχρόνως η χαλαρότητά του σε σκλαβώνει.

Ο Κλιντ Ιστγουντ μιλάει περίπου όπως σκηνοθετεί.Λέει όσα χρειάζονται.Είναι ακριβής, απλός και απέριττος. Αναζητεί την ουσία. Και διαθέτει ένα υπόγειο χιούμορ,ενίοτε αυτοσαρκαστικό (όποτε αναφέρεται στην ηλικία του).Εμφανίστηκε μια Κυριακή του περασμένου Οκτωβρίου στη σάλα του «Waldorf Αstoria» της Νέας Υόρκης φορώντας καφέ δερμάτινο μπουφάν,χακί παντελόνι και μαλακά παπούτσια.Οι πάντες πάγωσαν.Λογικό. Δεν συναντάς κάθε μέρα έναν ζωντανό θρύλο.Συγχρόνως η χαλαρότητά του σε σκλαβώνει.Με αυτό το «Ηi,guys…» ο Ιστγουντ τα είπε όλα.

Αφορμή για τη συνάντηση υπήρξε η τελευταία ταινία του «Η ανταλλαγή»,με την οποία ο σκηνοθέτης εξετάζει ένα περιστατικό που έλαβε χώρα στο Λος Αντζελες του 1928 συγκλονίζοντας την κοινή γνώμη της Καλιφόρνιας:η Κριστίν Κόλινς (Αντζελίνα Τζολί),μια ανύπαντρη εργαζόμενη μητέρα,χάνει τον ανήλικο γιο της.Για να καρπωθεί τη θετική δημοσιότητα σε μια εποχή που το αστυνομικό σώμα του Λος Αντζελες εθεωρείτο το πιο διεφθαρμένο των Ηνωμένων Πολιτειών,η Αστυνομία τής παρουσιάζει ένα άλλο παιδί ως δικό της.Στην αρχή η μητέρα δεν εκθέτει την Αστυνομία παίρνοντας το παιδί στο σπίτι της.Οταν όμως αργότερα αρχίζει να διαμαρτύρεται για το παιδί που δεν είναι δικό της,η Αστυνομία την κλείνει στο ψυχιατρείο υποστηρίζοντας ότι είναι ανίκανη να ασκήσει τα μητρικά καθήκοντά της.

Να λοιπόν που,όπως στις «Σημαίες των προγόνων μας»,η αλήθεια-ή μάλλον η αμφισβήτησή της- απασχολεί τον Κλιντ Ιστγουντ.Ναι γιατί η αλήθεια «είναι η μεγαλύτερη και η δυσκολότερη αρετή»,όπως λέει ο ίδιος. «Και η ανεύρεσή της,η βάση της δραματουργίας».

– Πού αποδίδετε το ότι από τις αρχές αυτής της δεκαετίας η προβληματική σας είναι συγκεκριμένη και οι ταινίες σας βαριά,σκοτεινά δράματα; («Σκοτεινό ποτάμι»,«Μillion Dollar Βaby»)

«Μεγαλώνοντας αντιμετωπίζεις τα πράγματα διαφορετικά. Ποτέ δεν μου άρεσε ο θόρυβος, σήμερα λατρεύω τις σιωπές. Και η σιωπή σχετίζεται με τη μελαγχολία. Πάντως η βάση του δράματος είναι η σύγκρουση και η βάση των ιστοριών μου είναι η σύγκρουση κάποιου ήρωα είτε με τον εαυτό του είτε με τους άλλους. Αυτό προκαλεί το ενδιαφέρον και αυτό πιστεύω ότι θέλει να δει και ο κόσμος. Με τον ίδιο τρόπο λειτουργούν οι εφημερίδες. Θα βάλουν την ασυνήθιστη ιστορία στο πρωτοσέλιδο και τη συνηθισμένη στις εσωτερικές σελίδες. Οχι βέβαια ότι κάθε ιστορία θα πρέπει ντε και καλά να είναι θάνατος και ακρωτηριασμοί. Υπάρχουν και ιστορίες ευτυχίας. Τα τελευταία χρόνια οι ιστορίες που αφηγούμαι δεν είναι απαραιτήτως χαρούμενες, ίσως επειδή ως καλλιτέχνης δεν νιώθω και τόσο χαρούμενος».

– Τι ήταν λοιπόν αυτό που σας ώθησε στην ιστορία της «Ανταλλαγής»;

«Νομίζω η διαφθορά. Πιστεύω ότι η διαφθορά είναι συνείδηση. Το Σώμα της Αστυνομίας του Λος Αντζελες είχε διεφθαρμένες στιγμές στην ιστορία του και για κάποιον λόγο από εκεί νομίζω αρχίζει η έμπνευση για πολλές ταινίες που γυρίστηκαν την εποχή του ΄30 και του ΄40. Το Λος Αντζελες έγινε ένας κόσμος από μόνος του. Δεν ξέρω γιατί συνέβη αυτό, ξέρω όμως ότι η διαφθορά υπήρχε πάντα. Μου αρέσει από καιρού εις καιρόν να προκαλώ ερωτήματα γύρω από τις αξίες των αστυνομικών αρχών, αν και το πείσμα της Κριστίν Κόλινς ήταν που με εντυπωσίασε στο σενάριο. Εκτός από το ότι ως χαρακτήρας η Κριστίν προσφέρεται για μελέτη, είναι συναρπαστικό που κατάφερε από μόνη της να διαλύσει τόσο σάπιο σύστημα».

– Θα λέγατε ότι στη διαφθορά της αστυνομίας του Λος Αντζελες τις δεκαετίες του ΄30 και του ΄40 αντανακλώνται φαινόμενα των καιρών μας;

«Δεν ήταν πρόθεσή μου, αν όμως κάποιοι βρουν στην ταινία στοιχεία που ταιριάζουν με τη γνωστή ρήση “η Ιστορία επαναλαμβάνεται” δεν έχω κανένα πρόβλημα. Δεν ξέρω βέβαια κατά πόσον η ταινία σχετίζεται με την πρόσφατη οικονομική κρίση για την οποία όλοι κατηγορούν τη Γουόλ Στριτ. Στην πραγματικότητα, σήμερα υπάρχει διαφθορά στον αμερικανικό τρόπο σκέψης. Νομίζουμε ότι με μια πλαστική κάρτα μπορούμε να χρεώσουμε όλον τον κόσμο και δεν δίνουμε σημασία στο τι αντέχει κανείς να πληρώσει. Ζούμε σε έναν ονειρικό κόσμο, συμπεριλαμβανομένων της Γουόλ Στριτ και των πολιτικών που φοβούνται να θεσπίσουν οικονομικούς περιορισμούς».

– Δεν είναι κάπως ειρωνικό που ένας από τους πιο διάσημους ήρωές σας,ο επιθεωρητής Χάρι Κάλαχαν,μαχόταν το σύστημα της Αστυνομίας στο «Dirty Ηarry»; «Εχουν περάσει 37-38 χρόνια από τότε που δημιουργήθηκε ο “Dirty Ηarry”. Αν και η ταινία ήταν κατά βάση μια περιπέτεια, παρουσίαζε ένα πεισματάρικο όργανο της τάξης να μάχεται εναντίον της πολιτικής γραφειοκρατίας, υπερασπίζοντας πάντοτε το θύμα. Εκείνη την εποχή δεν γυρίζονταν πολλές ταινίες σχετικά με τα θύματα βίαιων εγκλημάτων. Γι΄ αυτό η ταινία τράβηξε τόσο πολλή προσοχή. Τη διασκέδασα. Τελικά πολύς κόσμος συνδέθηκε πολιτικά μαζί της. Ισως να ήταν εκ προθέσεως πολιτική, με έναν σιωπηλό τρόπο, ίσως και όχι. Οπως και να έχει, είχε θετικές αντιδράσεις. Ο Χάρι όμως ήταν επίσης ένας φανταστικός ρόλος: να στρέφεις σε κάποιον το 44άρι Μάγκνουμ σου και να του λες “Do Ι feel lucky?”». (μιμείται τον εαυτό του στην ταινία)

– Στις τελευταίες ταινίες σας,τόσο στις δύο πολεμικές όσο και στην «Ανταλλαγή»,δείχνετε τεράστιο ενδιαφέρον ως προς τη σχετικότητα της αλήθειας.Σαν να αμφισβητείτε την έννοιά της…

«Η αλήθεια είναι η μεγαλύτερη αλλά και η δυσκολότερη αρετή στον πλανήτη και οι περισσότερες ιστορίες έχουν στόχο να την πλησιάσουν. Η ανεύρεση της αλήθειας είναι που κάνει κάθε δράμα ενδιαφέρον· η αλήθεια είναι το θεμέλιο του δράματος. Αλλωστε το να λες την αλήθεια είναι ένα από τα σημαντικότερα εργαλεία στη δουλειά του ηθοποιού».

– Ποια υπήρξε η μεγαλύτερη δυσκολία στη δημιουργία της «Ανταλλαγής»;

«Δόθηκε μεγάλη έμφαση στη δουλειά του σκηνογράφου και στις εικαστικές λεπτομέρειες. Ελέγξαμε χιλιάδες φωτογραφίες, είδαμε ντοκυμαντέρ αρχείου για το Κέντρο του Λος Αντζελες. Το υλικό ήταν ταλαιπωρημένο αλλά μπορούσε να σου δώσει μια ιδέα για την εποχή. Η ταινία εκτυλίσσεται ανάμεσα στο 1928 και στο 1935. Ζούσα το ΄35, επομένως υποθέτω ότι κάποιες μνήμες μου θα υπάρχουν στην ταινία».

– Πώς επιλέξατε την Αντζελίνα Τζολί για τον ρόλο της Κριστίν Κόλινς;

«Οταν μου έδωσαν το σενάριο, μου είπαν ότι η Αντζελίνα το είχε διαβάσει και ότι της είχε αρέσει. Σκέφτηκα ότι δεν υπήρχε λόγος να ψάξουμε για άλλη ηθοποιό. Την ήξερα, μου άρεσε, είναι μητέρα και μάλιστα διάσημη μητέρα, όλα έδεναν. Ενιωσα ότι η Αντζελίνα θα ήξερε όλα όσα χρειάζεται κανείς να ξέρει για αυτόν τον ρόλο».

– Σε δηλώσεις σας έχετε πει ότι ο επαγγελματισμός της Αντζελίνα Τζολί σάς θύμισε Μέριλ Στριπ.Αληθεύει;

«Ετσι ήταν. Οπως η Μέριλ στις “Γέφυρες του Μάντισον”, έτσι και η Αντζελίνα στην “Ανταλλαγή” ερχόταν προετοιμασμένη “στην τρίχα”. Είχε πλήρη επίγνωση του ρόλου, γνώριζε τις ανάγκες του και ήξερε πού να τον “οδηγήσει”. Για μένα η Αντζελίνα είναι το όνειρο του σκηνοθέτη. Δεν χρειάστηκε να σπαταλήσουμε καθόλου χρόνο στην ανάλυση της ηρωίδας της. Η ιστορία ήταν πολύ κατανοητή, δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς τα συναισθήματα της Κριστίν Κόλινς. Αυτό που η Αντζελίνα έπρεπε να κάνει ήταν να την επεξεργαστεί μόνη της. Ως ηθοποιό έτσι θέλω να με σκηνοθετούν. Δεν θέλω από τον σκηνοθέτη να με ζαλίζει με αμπελοφιλοσοφίες. Θέλω να του δείξω τι έχω στο μυαλό μου, να μου δείξει τι έχει εκείνος στο δικό του και να με αφήσει να κινηθώ μόνος μου. Και να με διορθώσει αν κάνω σε κάτι λάθος. Ασφαλώς υπάρχουν ηθοποιοί που χρειάζονται υποδείξεις. Η Αντζελίνα δεν ανήκει σε αυτή την κατηγορία».

– Χρειάστηκε να κάνει δοκιμαστικό για τον ρόλο;

«Προσπαθώ να αποφεύγω τα δοκιμα στικά. Στις αρχές της καριέρας μου μισό αιώνα πίσω δεν πέρασα και τόσο καλά ως ηθοποιός. Με απέρριπταν διαρκώς. Ξέρω πολύ καλά τι σημαίνει για τον ηθοποιό η αγωνία να κερδίσει τον ρόλο. Απεχθανόμουν όλους αυτούς τους τύπους που έβλεπαν τις πρόβες μας φυσώντας τον καπνό του πούρου τους στο πρόσωπο των ηθοποιών. Δεν θα ήθελα ποτέ να κάνω το ίδιο. Μου αρκεί μια σύντομη κουβέντα ή μια ματιά στο πρόσωπο του ηθοποιού. Ετσι επέλεξα την Νταϊάν Βενόρα στο “Βird”. Με το που την είδα την επέλεξα. Περίμεναν κι άλλες ηθοποιοί αλλά είχα ήδη αποφασίσει. Με ρώτησαν αν θέλω να τις δω. Είπα “για την επόμενη ταινία”. Δεν θα ήθελα να τις φέρω σε δύσκολη θέση». (γέλια)

– Πώς θα σχολιάζατε τη φήμη που έχετε ότι γυρίζετε τις ταινίες σας σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα κινηματογραφώντας ακόμη και τις πρόβες;

«Η Αντζελίνα Τζολί είναι το όνειρο του σκηνοθέτη» είπε για την πρωταγωνίστρια της τελευταίας ταινίας του ο Κλιντ Ιστγουντ. Μια ερμηνεία που ήδη «μυρίζει» υποψηφιότητα στα Οσκαρ

«Μου αρέσει να “συλλαμβάνω” ηθοποιούς ενώ σκέπτονται· ενώ προσπαθούν να βάλουν σε τάξη τη σκέψη τους. Στο κάτω κάτω τι είναι η ηθοποιία; Προσπαθείς να δώσεις την εντύπωση ότι η σκέψη και το συναίσθημά σου μεταφράζονται σε λόγια. Αν όμως κάτι τέτοιο συμβεί 20 φορές, η αλήθεια βγαίνει με μεγαλύτερη δυσκολία. Σαφώς ένας ηθοποιός μπορεί να το κάνει. Και, ναι, η τεχνική βοηθάει στο να το επαναλάβεις ξανά και ξανά. Με αυτόν τον τρόπο όμως κάτι χάνεται. Αυτό το κάτι προσπαθώ να μη χάσω».

– Ισχύει αυτή η διαδικασία σε εσάς ως ηθοποιό;

«Ισχύει. Υπάρχουν φορές που βρίσκομαι στο σετ και μου έρχεται μια ιδέα για μια σκηνή. Θα τη σχεδιάσω με τον κάμεραμαν, θα τη φιλοσοφήσουμε λιγάκι και κάποια στιγμή ίσως πω “ας το δοκιμάσουμε”. Θα δώσω μερικές οδηγίες- ποιος μπαίνει στον χώρο, από πού κτλ.- και θα το γυρίσουμε. Ο αυτοσχεδιασμός μού αρέσει, τον διασκεδάζω. Στοιχειώδες σχέδιο βέβαια θα πρέπει σίγουρα να υπάρχει».

– Στην ταινία ακούμε τη φράση «ο κόσμος λειτουργεί μυστηριωδώς».Είναι κάτι που πιστεύετε;

«Πιστεύω στη μοίρα. Ορισμένες φορές. Νομίζω ότι η μοίρα παίζει κάποιον ρόλο σε ό,τι γίνεσαι στη ζωή. Εχω ζήσει δύσκολες καταστάσεις. Πάντοτε κατάφερνα να ξεφύγω. Η μητέρα μου πίστευε ότι είχα έναν φύλακα άγγελο στον ώμο μου. Ο.Κ., αν θες να το σκεφθείς έτσι, κανένα πρόβλημα. Ισως να είναι κι έτσι. Βέβαια, όταν το αεροπλάνο σου πέφτει στον Ειρηνικό Ωκεανό, δεν προλαβαίνεις να σκεφθείς έτσι».

– Μιλώντας για χαρούμενες ιστορίες αναρωτιέται κανείς πώς θα αντιμετωπίσετε τον Νέλσον Μαντέλα στην ταινία που πρόκειται να γυρίσετε για αυτόν.Είναι μια τραγική ιστορία με ευχάριστο τέλος.

«Θέλω να ελπίζω ότι είναι μια ιστορία που εμπνέει. Σίγουρα οι εποχές είχαν ενδιαφέρον, όπως επίσης τα διλήμματα και οι συγκρούσεις. Ιδιαίτερα τα εσωτερικά διλήμματα που λέγαμε πιο πριν. Ιδού ένας άνθρωπος που βρέθηκε στη φυλακή για 25 χρόνια και με το που αποφυλακίζεται βάζει υποψηφιότητα για την προεδρία της χώρας του και κερδίζει. Τι κάνεις όμως αφού νικήσεις; Πώς το διαχειρίζεσαι; Οπως αποδείχθηκε, ο Μαντέλα μπόρεσε να εμπνεύσει χιλιάδες ανθρώπους και όχι μόνο τους μαύρους που τον δέχθηκαν ως σωτήρα αλλά και τους λευκούς επίσης. Ηξερε πώς να φτιάξει έναν πυρήνα για να οικοδομήσει από την αρχή την πολιτική της χώρας. Στις ημέρες μας αναζητούμε πολιτικούς αρχηγούς που να εμπνέουν όπως ο Μαντέλα. Γι΄ αυτό και η ιστορία του αξίζει τον κόπο να ειπωθεί».

– Ο Τιμ Ρόμπινς σάς αποκάλεσε κάποτε «δημοκρατικότερο των Συντηρητικών». Υπάρχουν σήμερα ουσιαστικές διαφορές ανάμεσα στους Ρεπουμπλικανούς και στους Δημοκρατικούς;

«Προσωπικά ανέκαθεν έκλινα λίγο προς τα αριστερά και λίγο προς τα δεξιά, ανάλογα με την περίσταση. Για ορισμένα ζητήματα νιώθω φιλελεύθερος και για άλλα, όπως οι ομοσπονδιακές και οι στρατιωτικές σπατάλες, νιώθω συντηρητικός. Διαφορές σίγουρα υπάρχουν πάντως».

– Γιατί πλέον δεν εμφανίζεστε συχνά ως ηθοποιός;

«Εχω μεγαλώσει. Παίζω αλλά όχι πολύ. Στην επόμενη ταινία μου, το “Grand Τorino”, υποδύομαι έναν ρατσιστή που μέσα από τη σχέση του με έναν Μεξικανό αναθεωρεί τη ζωή του…».

– Σκοπεύετε να ξαναπαίξετε τον Χάρι Κάλαχαν;

«Στην ηλικία μου; Ας είμαστε ρεαλιστές. Ο “Βρώμικος Χάρι” δεν θα μπορούσε με τίποτε να έχει θέση σε αστυνομικό τμήμα. Η Αντζελίνα όμως θα μπορούσε. Γιατί όχι; Dirty Ηariette…».

«Η ανταλλαγή» θα προβάλλεται στις αίθουσες από την Πέμπτη 4 Δεκεμβρίου. Το χρονολόγιο ενός ζωντανού θρύλου
1930: Ο Κλίντον Ιστγουντ τζούνιορ γεννιέται στο Σαν Φρανσίσκο στις 31 Μαΐου.

1950-1954: Εχοντας εγκαταλείψει τις σπουδές του στην Οικονομία,υπηρετεί στις Ειδικές Δυνάμεις του αμερικανικού στρατού ως εκπαιδευτής στην κολύμβηση.Ενώ βρίσκεται σε άδεια στον πόλεμο της Κορέας,το αεροπλάνο του πέφτει στον Ειρηνικό Ωκεανό.Σώζεται μόνος κολυμπώντας ως τη στεριά.

1954: Αποφασίζει να ακολουθήσει καριέρα στην ηθοποιία και υπογράφει συμβόλαιο με τη Universal προς 75 δολάρια την εβδομάδα.

1955: Πρώτη ταινία,το b movie τρόμου «Revenge of the creature».Μοναδική φράση του: «Εχασα το λευκό ποντίκι».

1959: Η γουέστερν σειρά «Rawhide» είναι η πρώτη μεγάλη επιτυχία.Η σειρά ολοκληρώθηκε το 1966 και έκανε τον Ιστγουντ διάσημο σε όλη την Αμερική.

1964: Γεννιέται η Κίμπερ Ιστγουντ,το μεγαλύτερο από τα επτά παιδιά του.Πηγαίνει στην Ιταλία για να πρωταγωνιστήσει στο «Για μια χούφτα δολάρια» του Σέρτζιο Λεόνε.Η ταινία τον μετατρέπει σε διεθνή αστέρα,μια εικόνα που θα συντηρήσει σε δύο ακόμη ταινίες του Λεόνε,τη «Μονομαχία στο Ελ Πάσο» και το «Ο καλός,ο κακός και ο άσχημος». 1968: Επιστρέφει στην Αμερική,αρχίζει μια υγιή συνερ γασία με τον σκηνοθέτη Ντον Σίγκελ και ιδρύει την εταιρεία παραγωγής Μalpaso.

1970: Σκηνοθετεί την πρώτη ταινία του «Η νύχτα της εκδίκησης» («Ρlay misty for me»),που θεωρείται προάγγελος της «Ολέθριας σχέσης».

1971: Υποδύεται για πρώτη φορά τον αστυνομικό επιθεωρητή Χάρι Κάλαχαν στο «Dirty Ηarry» του Σίγκελ.Θα ξαναπαίξει τον Χάρι σε τέσσερις ταινίες.Τον ήρωα είχαν απορρίψει οι Τζον Γουέιν,Φρανκ Σινάτρα και Ρόμπερτ Μίτσαμ. 1975: Γεννιέται το θυελλώδες ειδύλλιό του με την ηθοποιό Σόντρα Λοκ,την οποία δεν παντρεύτηκε ποτέ.Το 1989 χωρίζουν υπό δυσάρεστες συνθήκες.Το 1990 και το 1996 η Λοκ τον μήνυσε και το 1999 λύνουν τις διαφορές τους εκτός δικαστηρίων.Η αυτοβιογραφία που θα εκδώσει η Λοκ έχει τον τίτλο «Ο καλός,ο κακός και ο πάρα πολύ άσχημος».

1986: Εκλέγεται δήμαρχος της πόλης Carmel στην Καλιφόρνια και κατά τη διάρκεια της θητείας του σκηνοθετεί το «Βird».

1992: Αν και Ρεπουμπλικανός,αρνείται να συμμετάσχει στην προεκλογική εκστρατεία του Τζορτζ Μπους του πρεσβυτέρου.Εναν χρόνο αργότερα καταδικάζει τους ακροδεξιούς ως καταστροφείς των Ρεπουμπλικανών.

1993: Το γουέστερν «Ασυγχώρητοι» τού χαρίζει το πρώτο Οσκαρ σκηνοθεσίας και κερδίζει το ίδιο βραβείο στην κατηγορία της καλύτερης ταινίας.

1994: Ως πρόεδρος της Κριτικής Επιτροπής του Φεστιβάλ Καννών δίνει τον Χρυσό Φοίνικα στο «Ρulp Fiction» του Κουέντιν Ταραντίνο.Αργότερα παραδέχθηκε ότι η ταινία δεν ήταν μία από τις πρώτες προτιμήσεις του.

1996: Παντρεύεται τη μικρότερή του κατά 35 χρόνια παρουσιάστρια της τηλεόρασης Ντίνα Ρουίζ.Είναι ο δεύτερος γάμος του και μαζί της θα αποκτήσει ένα παιδί.

2005: Με το δεύτερο Οσκαρ σκηνοθεσίας που κερδίζει για το «Μillion Dollar Βaby» γίνεται ο γηραιότερος σκηνοθέτης που κερδίζει Οσκαρ.

2008: Ανακοινώνει ότι η επόμενη ταινία που θα σκηνοθετήσει είναι το «Ηuman factor»,μια βιογραφία του Νέλσον Μαντέλα με πρωταγωνιστή τον Μόργκαν Φρίμαν.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Πολιτισμός
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
  • Ibiza, Mykonos και .... Πλάκα Το δημοφιλέστατο νησί της Ισπανίας με τους κορυφαίους DJ μοιάζει τόσο μακρινό αυτή τη δύσκολη λόγω COVID-19 εποχή. Ακόμα... ΣΙΒΥΛΛΑ |
Helios Kiosk