Η νίκη της Ομπρί

Το Γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα απέκτησε επιτέλους νέο «πρώτο γραμματέα». Οχι τη Σεγκολέν Ρουαγιάλ, αλλά τη Μαρτίν Ομπρί. Χρειάστηκε να δοθεί σκληρή μάχη, με απειλές ακόμη και για προσφυγή στη Δικαιοσύνη, για να διαπιστωθεί ποια από τις δύο νίκησε στην πρόσφατη εκλογική διαδικασία. Τελικά νίκησε η Ομπρί, η πολιτικά αυθύπαρκτη κόρη του Ζακ Ντελόρ. Δυστυχώς, ο πατέρας της, ένας από τους πιο σημαντικούς ευρωπαίους πολιτικούς, δεν είχε δείξει το ίδιο «τσαγανό» όταν, το 1995, του είχε επίμονα προταθεί να είναι υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές.

Η νίκη  της Ομπρί | tovima.gr

Το Γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα απέκτησε επιτέλους νέο «πρώτο γραμματέα». Οχι τη Σεγκολέν Ρουαγιάλ, αλλά τη Μαρτίν Ομπρί. Χρειάστηκε να δοθεί σκληρή μάχη, με απειλές ακόμη και για προσφυγή στη Δικαιοσύνη, για να διαπιστωθεί ποια από τις δύο νίκησε στην πρόσφατη εκλογική διαδικασία. Τελικά νίκησε η Ομπρί, η πολιτικά αυθύπαρκτη κόρη του Ζακ Ντελόρ. Δυστυχώς, ο πατέρας της, ένας από τους πιο σημαντικούς ευρωπαίους πολιτικούς, δεν είχε δείξει το ίδιο «τσαγανό» όταν, το 1995, του είχε επίμονα προταθεί να είναι υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές. Αν είχε πει «ναι», η γαλλική Αριστερά θα κέρδιζε. Υστερα από πολλούς δισταγμούς είπε «όχι» και κέρδισε ο Ζακ Σιράκ. Και η Δεξιά είναι πάντα στο Προεδρικό Μέγαρο!

Η νίκη της Ομπρί είναι δημοκρατική: 50 και κάτι, και αυτό φτάνει. Πολιτικά είναι «κοντοπόδαρη». Πολλοί πιστεύουν ότι νικητής ήταν τελικά ο Σαρκοζί. Το Σοσιαλιστικό Κόμμα βγαίνει από τη διαδικασία χωρισμένο στα δύο. Το πρώτο μισό, που χάρισε τη νίκη στην Ομπρί, περιλαμβάνει κάθε λογής ομάδες και τάσεις, αριστερές ή μεταρρυθμιστικές, με κοινό τους γνώρισμα την αλλεργία που τους προκαλεί η Ρουαγιάλ. Το δεύτερο μισό θέλει ξανά τη Ρουαγιάλ υποψήφια στις προεδρικές εκλογές του 2012. Το πρώτο μισό «καλύπτει» πολλούς πιθανούς υποψήφιους που σίγουρα θα αλληλοσπαραχθούν: Τον πρώην πρωθυπουργό Φαμπιούς, που χαντάκωσε το Ευρωσύνταγμα, τον αξιόλογο Ντομινίκ Στρος-Καν, σημερινό γενικό διευθυντή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, τον νέο και αριστερό Μπενουά Αμόν, τον Φρανσουά Ολάντ που, ελεύθερος πια από κομματικά καθήκοντα, θα μπορεί να φροντίζει τα δικά του. Και- γιατί όχι;- την ίδια την Ομπρί! Αν εξετάσει κανείς τα κείμενα προτάσεων, δύσκολα θα ανακαλύψει μεγάλες προγραμματικές διαφορές: η παγκόσμια κρίση προκάλεσε κατακραυγή εναντίον του «νεοφιλελευθερισμού» και προσφυγή σε προσαρμοσμένες στα σημερινά δεδομένα (παγκοσμιοποίηση) κρατικές πρακτικές. Η πολύ μεγάλη διαφορά ανάμεσα στη Δεξιά και στην Αριστερά αφορά τη θωράκιση των κοινωνικών πολιτικών και το ποιος καλείται να πληρώσει τις εγκληματικές ακροβασίες των «γκόλντεν μπόις». Δεν έχουμε, συνεπώς, διαφορές ανάμεσα σε κάποια σοσιαλιστική Δεξιά και σε κάποια σοσιαλιστική Αριστερά, με την Ομπρί αριστερή και τη Σεγκολέν δεξιά. Εχουμε- και αυτό παίζεται- μια τελείως διαφορετική αντίληψη για το κόμμα. Η Ρουαγιάλ επιδιώκει μια ριζική μεταρρύθμιση των κομματικών οργανώσεων με στόχο την αποτελεσματικότητά τους στις προεδρικές εκλογές και με τη χρήση όλων των σύγχρονων μέσων επικοινωνίας- δηλαδή, λιγάκι, το σύστημα Ομπάμα. Αντίθετα, η Ομπρί, είτε το θέλησε είτε όχι, αντιπροσώπευσε την κομματική παράδοση, το «βαθύ κόμμα», τους «ελέφαντες». Το ΠαΣοΚ τα ξέρει αυτά…

Μόλις ανέλαβε τα νέα της καθήκοντα η Ομπρί υποσχέθηκε πανστρατιά για την ανανέωση του κόμματος και αυτό θεωρήθηκε χειρονομία προς τη Ρουαγιάλ. Ισως. Αλλά είναι και χειρονομία προς τους πιο νέους, τους πιο αδικημένους και τους λιγότερο παραδοσιακούς που στήριξαν τη Σεγκολέν. Ερώτημα: όλοι μαζί τι προλαβαίνουν ως το 2012;

somerit@otenet.gr

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk