Ο «Ηλίας» του Φιλιππίδη κάνει την έκπληξη

Δεν θα το κρύψω. Πήγα αρκετά επιφυλακτικός στον «Ηλία του 16ου» του Νίκου Ζαπατίνα. Με «έτρωγε» κυρίως ένα ερώτημα: Για ποιον λόγο ανακατασκευάζεται σήμερα μια τόσο κλασική ελληνική κωμωδία; Δεν μεταδίδεται κάθε λίγο και λιγάκι στην τηλεόραση; Μεταδίδεται. Δεν παραμένει επίκαιρη παρά τον μισό αιώνα ηλικίας της; Παραμένει. Και ύστερα, εύκολα αντικαθιστάς τον Κώστα Χατζηχρήστο με τον Πέτρο Φιλιππίδη ; Τον Θανάση Βέγγο με τον Θανάση Τσαλταμπάση; Τον Παπαγιαννόπουλο με τον…

Δεν θα το κρύψω. Πήγα αρκετά επιφυλακτικός στον «Ηλία του 16ου» του Νίκου Ζαπατίνα. Με «έτρωγε» κυρίως ένα ερώτημα: Για ποιον λόγο ανακατασκευάζεται σήμερα μια τόσο κλασική ελληνική κωμωδία; Δεν μεταδίδεται κάθε λίγο και λιγάκι στην τηλεόραση; Μεταδίδεται. Δεν παραμένει επίκαιρη παρά τον μισό αιώνα ηλικίας της; Παραμένει. Και ύστερα, εύκολα αντικαθιστάς τον Κώστα Χατζηχρήστο με τον Πέτρο Φιλιππίδη ; Τον Θανάση Βέγγο με τον Θανάση Τσαλταμπάση; Τον Παπαγιαννόπουλο με τον Αντωνίου;

Και όμως, μετά το πρώτο ημίωρο, αφού ξεφύγει λίγο από τη δεύτερη ταχύτητα στην οποία ως τότε κινείται, η ταινία τρέχει και δεν φτάνει. Οι λόγοι; Πρώτον, το κείμενο. Ασυναγώνιστο. Αθάνατο. Και το κυριότερο, διατηρήθηκε σχεδόν ανέπαφο. Δεύτερον, ο Φιλιππίδης. Ο «μασκαράς» μού την έφερε! Εκανε τον Ηλία κτήμα του. Εκεί που περίμενα ένα άλμπουμ με μούτες, έπιασα τον εαυτό μου να μη συγκρατείται από τα γέλια. Στη σκηνή που «τσαλακώνει» στις φάπες τον Τσαλταμπάση (ο οποίος είναι επίσης θαυμάσιος στον ρόλο του αγχωμένου διαρρήκτη) δάκρυσα από τα γέλια. Τρίτον, το δευτεραγωνιστικό καστ: φυσικότητα και αλήθεια. Τέταρτον, ορθώς η παραγωγή αποφασίζει να μην επιτρέψει σκηνοθετικά κόλπα. Στεγνή κινηματογράφηση. Στήνεις τις κάμερες εκεί που πρέπει και αφήνεις το κείμενο να σε καθοδηγήσει. Χωρίς φιοριτούρες, χωρίς κλείσιμο του ματιού. Κινηματογραφημένο θέατρο. Ο σύγχρονος Ηλίας δεν έχει σκηνοθετικό βλέμμα, επειδή, πολύ απλά, δεν χρειάζεται να έχει. Γι΄ αυτό και είναι η καλύτερη ταινία του Ζαπατίνα. Είδα την ταινία σε ειδική προβολή στη Θεσσαλονίκη. Δεν συμμετείχε στο φεστιβάλ. Με τις μπούρδες και τις «δηθενολογίες» που είχα φάει ως τότε στη μάπα, ένιωσα κυριολεκτικά ανακούφιση. Και λέω, για δες. Για να πάει μπροστά ο ελληνικός κινηματογράφος πρέπει να κοιτάξει πίσω, στις ρίζες του.

Δυστυχώς… τον πρόλαβε ο Μάικλ Μουρ

Η δεξιοτεχνική ερμηνεία του Τζος Μπρόλιν στον ρόλο του Τζορτζ Μπους τζούνιορ πολύ πιθανόν να τον οδηγήσει στη διεκδίκηση του Οσκαρ πρώτου ανδρικού ρόλου

Ολα όσα δεν ήταν ανάγκη να μάθουμε για το παρελθόν του Τζορτζ Μπους τζούνιορ παρουσιάζονται στην τελευταία ταινία του απόλυτου αμερικανού προβοκάτορα Ολιβερ Στόουν. Το «W.» αποδεικνύει ότι στην Αμερική τα πάντα μπορούν να συμβούν, αφού βλέπουμε πως ένας όχι ιδιαίτερα έξυπνος καουμπόης, αλκοολικός και ακατάλληλος να στεριώσει σε οποιαδήποτε δουλειά, κατάφερε να γίνει πρόεδρος των ΗΠΑ, με όπλο κυρίως το πείσμα. Παρά τη δεξιοτεχνική ερμηνεία του Τζος Μπρόλιν η οποία πιθανόν να τον οδηγήσει ως τα Οσκαρ- το φιλμ σε αφήνει παγερά αδιάφορο. Δεν ξαναβλέπω λοιπόν καλύτερα το «Fahrenheit 9/11» του Μάικλ Μουρ στο DVD, όπου στο κάτω κάτω πρωταγωνιστεί ο… αυθεντικός Μπους;

ΣΤΙΣ ΑΙΘΟΥΣΕΣ

Προβάλλονται επίσης οι «Ανθισμένες κερασιές» (Cherry blossoms/ ΚirschblutenΗanami, 2008, Γερμανία) της γερμανίδας σκηνοθέτιδος και συγγραφέως Ντόρις Ντόρι. Η ταινία ακολουθεί το ταξίδι ενός ηλικιωμένου ζεύγους ( Ελμαρ Βέπερ,Χανελόρε Εσνερ ) προς την Ιαπωνία προκειμένου να συναντήσει τον γιο του. Ενα συγκινητικό αλλά και χλιαρό γράμμα αγάπης προς την κλασική ιαπωνική ταινία του Γιασουχίρο Οζου «Τokyo story».

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Πολιτισμός
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk