MΑΛΑΛΑΪ ΖΟΓΙΑ

«Ονειρεύομαι οι γυναίκες στο Αφγανιστάν να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους»

Στα 30 της χρόνια δεν έχει ούτε τον χρόνο ούτε το δικαίωμα να γνωρίζει τι σημαίνει ξεγνοιασιά και ελαφρότητα. Κυνηγημένη στην ίδια της τη χώρα, παραμένει πιστή στις επιλογές της και αποφασισμένη να θυσιάσει ακόμη και τη ζωή της. Η Μαλαλάι Ζόγια εξελέγη βουλευτής στο κοινοβούλιο της Καμπούλ, αλλά διώκεται από τους εγκληματίες που βρίσκονται στην εξουσία της χώρας. Αυτούς που δεν δίστασε να καταδικάσει για το σκοτεινό παρελθόν τους. Για τους δημοκράτες όπως και για όλες τις γυναίκες της χώρας, πρόκειται για «την πιο θαρραλέα γυναίκα του Αφγανιστάν».

Στα 30 της χρόνια δεν έχει ούτε τον χρόνο ούτε το δικαίωμα να γνωρίζει τι σημαίνει ξεγνοιασιά και ελαφρότητα. Κυνηγημένη στην ίδια της τη χώρα, παραμένει πιστή στις επιλογές της και αποφασισμένη να θυσιάσει ακόμη και τη ζωή της. Η Μαλαλάι Ζόγια εξελέγη βουλευτής στο κοινοβούλιο της Καμπούλ,
αλλά διώκεται από τους εγκληματίες που βρίσκονται στην εξουσία της χώρας. Αυτούς που δεν δίστασε να καταδικάσει για το σκοτεινό παρελθόν τους. Για τους δημοκράτες όπως και για όλες τις γυναίκες της χώρας, πρόκειται για «την πιο θαρραλέα γυναίκα του Αφγανιστάν».

Tο βλέμμα της ανήσυχο. Η ροή της φωνής της συνεχής. Μιλάει υπό τον διαρκή φόβο ότι δεν θα έχει τον χρόνο να πει όσα θέλει, να διηγηθεί ιστορίες, να καταγγείλει αδικίες, να καλέσει σε βοήθεια τους δημοκράτες όλου του κόσμου. Να μιλήσει για τα όνειρά της…

Εχω δεχτεί αμέτρητες προσβολές: πόρνη, τρελή, άπιστη, κομμουνίστρια… Ακόμη τόσες απειλές: ότι θα με βιάσουν, θα με απαγάγουν, θα με δολοφονήσουν… Εχω άλλωστε επιζήσει από τέσσερις απόπειρες δολοφονίας. Ωστόσο η αποφασιστικότητά μου δεν πρόκειται να καμφθεί. Η ζωή μου, βέβαια, είναι ταραγμένη. Δεν κοιμάμαι ποτέ δύο συνεχόμενες νύχτες στο ίδιο σπίτι και την ημέρα κυκλοφορώ μονίμως με μπούρκα. Οι σφαίρες μπορεί να με σκοτώσουν, όμως η φωνή μου δεν θα σιγήσει. Είναι πλέον η φωνή όλων των γυναικών. Μπορούμε να κόψουμε ένα λουλούδι αλλά δεν μπορούμε να σταματήσουμε την άνοιξη. Το όνομά μου δεν είναι τυχαίο. Το διάλεξε ο πατέρας μου σε ανάμνηση της Μαλαλάι του Μαϊουάντ που πολέμησε τους Βρετανούς, το 1880. Μια γυναίκα που ήταν έτοιμη να θυσιαστεί για τον λαό και τις ιδέες της. Το ίδιο καθήκον νιώθω και εγώ. Οσο για το επώνυμό μου, το διάλεξα μόνη μου. Είναι το όνομα ενός αγωνιστή της ελευθερίας που εκτελέστηκε αρνούμενος να συμβιβαστεί. Δεν θέλω να πεθάνω, είμαι όμως έτοιμη, όπως και αυτός, να διακινδυνεύσω τη ζωή μου.

Ημουν τεσσάρων ημερών όταν το φιλοσοβιετικό καθεστώς πήρε την εξουσία, τεσσάρων ετών όταν η οικογένειά μου έφυγε για το Ιράν, οκτώ όταν εγκατασταθήκαμε σε προσφυγικό καταυλισμό στο Πακιστάν και 20 όταν επιστρέψαμε στο Αφγανιστάν των Ταλιμπάν. Τότε, το 1988, έγινα ακτιβίστρια και αργότερα βουλευτής. Η συντριπτική πλειονότητα του κοινοβουλίου απαρτιζόταν από εγκληματίες πολέμου και εμπόρους ναρκωτικών. Οταν τόλμησα να τους καταγγείλω, με απέβαλαν. Πότε επιτέλους θα καταλάβει η διεθνής κοινότητα ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι παρά μια συμμορία διεφθαρμένων εγκληματιών που εκμεταλλεύονται τις γυναίκες; Πότε θα καταλάβουν το χάος στο οποίο έχουν βυθίσει τη χώρα μου;

Στον προσφυγικό καταυλισμό έμαθα να γράφω και να διαβάζω. Εκεί έμαθα και όσα έγιναν στη χώρα από τους σοβιετικούς και αργότερα στον εμφύλιο πόλεμο, όταν οι μουτζαχεντίν, αυτοί οι αιμοσταγείς βάρβαροι, σκόρπιζαν τον τρόμο στην Καμπούλ βασανίζοντας και βιάζοντας γυναίκες. Τότε λοιπόν κατάλαβα ότι η σωτηρία μας περνούσε μέσα από την εκπαίδευση. Αυτοί που με βοήθησαν ήταν οι άνθρωποι του οργανισμού για την προώθηση των δεξιοτήτων των γυναικών του Αφγανιστάν (ΟΡΑWC). Αυτή η Μη Κυβερνητική Οργάνωση στρατολογούσε νέους, προκειμένου να κατασκευάσει σχολεία για τα μικρά κορίτσια. Οι γονείς μου ανησυχούσαν πολύ για μένα, όπως άλλωστε και εγώ. Ημουν όμως αποφασισμένη. Εργαζόμουν σε υπόγεια σχολεία, με τους κατασκόπους των Ταλιμπάν παντού γύρω μας.

Αν και αποκομμένοι από τον υπόλοιπο κόσμο, πληροφορηθήκαμε για το χτύπημα της 11ης Σεπτεμβρίου από το- απαγορευμένο- ραδιόφωνο. Η είδηση μάς προκάλεσε αντιφατικά συναισθήματα. Ενώ φοβόμασταν για τον επερχόμενο πόλεμο, την ίδια στιγμή ελπίζαμε ότι οι ξένοι θα μας έδιναν ένα χέρι βοήθειας. Ηταν η πρώτη φορά στην ιστορία μας που ήμασταν έτοιμοι να τους εμπιστευτούμε!

Ημουν το νεότερο από τα 500 μέλη της Λόγια Ζίργκα, της συνόδου που ήταν αρμόδια για τη διαμόρφωση του τελικού κειμένου του νέου Συντάγματος, τον Δεκέμβριο του 2003. Τι αντίκρισα όμως φθάνοντας στην Καμπούλ; Ολοι οι εγκληματίες, οι απατεώνες, οι κλέφτες και οι βασανιστές, για τα ανοσιουργήματα των οποίων είχα ακούσει από μικρή, βρίσκονταν εκεί. Είχαν διεισδύσει σε όλες τις επιτροπές και ήταν έτοιμοι να αρπάξουν την εξουσία διατυμπανίζοντας την καινούργια λέξη: δημοκρατία! Ηταν πραγματικά αδιανόητο! Ηθελα να τους ξεμπροστιάσω μπροστά σε όλους. Πήρα τον λόγο και άρχισα το «κατηγορώ» εναντίον αυτών των προδοτών μισογύνηδων που είχαν καταστρέψει τη χώρα και οι οποίοι θα έπρεπε να δικαστούν για όσα είχαν διαπράξει. Επικράτησε πανδαιμόνιο. Σηκώθηκαν με τις γροθιές σφιγμένες και κραυγάζοντας βρισιές ζητούσαν την αποπομπή μου από την αίθουσα. Ακόμη περισσότερο τον θάνατό μου!

Επιστρέφοντας στην επαρχία ο κόσμος με υποδέχτηκε με «μπράβο» και «ευχαριστώ», ζητώντας μου να συνεχίσω να μάχομαι εναντίον των εγκληματιών και να πάρω μέρος στις επόμενες εκλογές. Δεν μπορούσα λοιπόν να το αποφύγω.

Ετσι, τον Νοέμβριο του 2005, βρέθηκα στο νέο κοινοβούλιο. Επειτα από όσα είχαν προηγηθεί, με αντιμετώπισαν με τον χειρότερο τρόπο. Μου έσπαγαν το μικρόφωνο και με απειλούσαν ότι θα με βιάσουν και ότι θα με σκοτώσουν «ακόμη και με επίθεση αυτοκτονίας»! Οι εκδηλώσεις υποστήριξης και οι διεθνείς εκκλήσεις δεν απέτρεψαν την αποπομπή μου.

Ε, λοιπόν, ναι, τώρα που αγωνίζομαι να ξαναμπώ στο κοινοβούλιο κάνω όνειρα. Πολλά όνειρα. Ονειρεύομαι οι γυναίκες στο Αφγανιστάν να βγάλουν την μπούρκα και να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους. Αυτές είναι τα πρώτα θύματα όλων των δοκιμασιών που περνάει η χώρα μας. Σε ποσοστό 87% οι γυναίκες πέφτουν θύματα οικογενειακής βίας, ενώ αμέτρητα είναι τα περιστατικά βιασμών, τα οποία μένουν στην πλειονότητά τους ατιμώρητα. Τα κορίτσια χρησιμοποιούνται ως μέσο συναλλαγών. Τα παραχωρούν σε ηλικιωμένους, τα προσφέρουν ως αντάλλαγμα σε χρέη, τα ανταλλάσσουν ακόμη και με σκύλους. Τα παντρεύουν διά της βίας. Η αυτοκτονία μοιάζει για πολλές από αυτές τις γυναίκες η μόνη διέξοδος στη δυστυχία τους.

Αν ξέρατε πόσες γυναίκες φτάνουν με κακώσεις ή ακόμη και καμένες στο νοσοκομείο της Χεράτ! Οσο για την εκπαίδευση, μόνο ένα στα πέντε κορίτσια πηγαίνουν στο δημοτικό και ένα στα 20 στο γυμνάσιο. Πάντοτε με τον φόβο της απαγωγής από τους Ταλιμπάν. Η υγεία εξίσου ανύπαρκτη. Το προσδόκιμο ζωής μιας γυναίκας μόλις που φθάνει τα 44 χρόνια.

Ονειρεύομαι ότι θα αποκαλύψουμε όλους αυτούς τους διεφθαρμένους εγκληματίες που κυβερνούν τη χώρα πλουτίζοντας από την εξωτερική βοήθεια και την καλλιέργεια οπίου, όταν το 70% του πληθυσμού ζει με λιγότερα από 2 δολάρια την ημέρα. Ενας λαός που, χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, βυθίζεται όλο και πιο πολύ στην ανασφάλεια.

Ονειρεύομαι να δω αυτή την κλίκα των σύγχρονων Χίτλερ ενώπιον της διεθνούς Δικαιοσύνης. Ονειρεύομαι ότι θα σταματήσουμε να συγχέουμε το Ισλάμ με την πολιτική και ότι το Αφγανιστάν απαλλαγμένο από την ξένη κατοχή θα γίνει μια μεγάλη κοσμική Δημοκρατία. Το Ισλάμ βρίσκεται στην καρδιά και στην ψυχή μας, δεν θα πρέπει όμως να γίνεται μέσο χειραγώγησης της κοινής γνώμης.

Ονειρεύομαι να δω τις υποβαθμισμένες περιοχές να αποκτούν σχολείο και πρόσβαση στο Διαδίκτυο. Ονειρεύομαι, τέλος, να αναλάβει τα ηνία του Αφγανιστάν μια γυναίκα και να αποδείξει σε ολόκληρο τον κόσμο ότι, όταν τους δίνεται η δυνατότητα, οι γυναίκες μπορούν να κάνουν εξαιρετική δουλειά.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Κόσμος
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk