Οι πρόσφατες δικαστικές διώξεις ανέτρεψαν τις πολιτικές ισορροπίες στην Τουρκία εις βάρος του στρατοπέδου των κεμαλιστών

Μπούμερανγκ η υπόθεση Εργκένεκον

Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗτης υπόθεσης Εργκένεκον και ιδιαίτερα η δικαστική δίωξη που ακολούθησε έχουν ουσιαστικά αλλάξει τις πολιτικές ισορροπίες στην Τουρκία. Για ακόμη μια φορά η αντικυβερνητική παράταξη οδηγείται σε θεαματική ήττα και οδυνηρή αναδίπλωση. Η απόπειρα της απαγόρευσης του κυβερνώντος κόμματος, μια απόπειρα που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί «υπόθεση πολιτικού σουρεαλισμού», είχε σχεδιαστεί για να δώσει στην κεμαλική παράταξη την εξουσία που δεν μπορούσε να κερδίσει στην κοινοβουλευτική αναμέτρηση και με την ομαλή λειτουργία των άλλων θεσμών της πολιτείας. Η απόπειρα καταλήγει σε μπούμερανγκ, ομολογούν τώρα ακόμη και «κεμαλικοί» πολιτικοί και αναλυτές. Η απαγόρευση του κυβερνώντος κόμματος, που οι κεμαλιστές θεωρούσαν δεδομένη, μοιάζει τώρα μάλλον απίθανη. Ο εισηγητής του Συνταγματικού Δικαστηρίου είναι σαφής στην απορριπτική εισήγησή του.

Μπούμερανγκ η υπόθεση Εργκένεκον | tovima.gr

Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗτης υπόθεσης Εργκένεκον και ιδιαίτερα η δικαστική δίωξη που ακολούθησε έχουν ουσιαστικά αλλάξει τις πολιτικές ισορροπίες στην Τουρκία. Για ακόμη μια φορά η αντικυβερνητική παράταξη οδηγείται σε θεαματική
ήττα και οδυνηρή αναδίπλωση. Η απόπειρα της απαγόρευσης του κυβερνώντος κόμματος, μια απόπειρα που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί «υπόθεση πολιτικού σουρεαλισμού», είχε σχεδιαστεί για να δώσει στην κεμαλική παράταξη την εξουσία που δεν μπορούσε να κερδίσει στην κοινοβουλευτική αναμέτρηση και με την ομαλή λειτουργία των άλλων θεσμών της
πολιτείας. Η απόπειρα καταλήγει σε μπούμερανγκ, ομολογούν τώρα ακόμη και «κεμαλικοί» πολιτικοί και αναλυτές. Η απαγόρευση του κυβερνώντος κόμματος, που οι κεμαλιστές θεωρούσαν δεδομένη, μοιάζει τώρα μάλλον απίθανη. Ο εισηγητής του Συνταγματικού Δικαστηρίου είναι σαφής στην απορριπτική εισήγησή του.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ, ΙΟΥΛΙΟΣ.

Η περυσινή απόπειρα των κεμαλιστών να εμποδίσουν την εκλογή του προέδρου της Δημοκρατίας οδήγησε το κυβερνητικό κόμμα – ένα κόμμα που είχε αρχίσει να εμφανίζει τα σημάδια κόπωσης από την εξουσία-, σε μια πανηγυρική εκλογική νίκη (υποστηρίχτηκε από το 47% του εκλογικού σώματος) και σε μια πολιτική ανανέωση. Το Συνταγματικό Δικαστήριο, θέλοντας να απαγορεύσει την εκλογή του κ. Αμπντουλάχ Γκιουλ στην προεδρία, είχε υποστηρίξει ότι απαιτείται ειδική πλειοψηφία των 3/5 της Εθνοσυνέλευσης για να θεωρηθεί το σώμα σε απαρτία. Εφέτος αποπειράθηκε κάτι ακόμη πιο απονενοημένο: την «απαγόρευση» του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) και τον δικαστικό εξοστρακισμό του πρωθυπουργού κ. Ταγίπ Ερντογάν από την πολιτική.

«Η απόσταση των κεμαλιστών από την πραγματικότητα είναι το πιο εντυπωσιακό στοιχείο αυτής της παράταξης» αναφέρει ο καθηγητής της Σχολής Πολιτικών Επιστημών της Αγκυρας κ. Ντογού Εργκίλ ως «εξήγηση» της καταστροφικής συμπεριφοράς των κεμαλιστών. «Η δίψα τους για εξουσία, χωρίς καμία αναφορά στον λαό,έχει προκαλέσει μια σχιζοειδή κατάσταση που δεν αφήνει πολλά περιθώρια ορθολογικής σκέψης» τονίζει. Προϋπόθεση της επιτυχίας αυτής της στρατηγικής των κεμαλιστών ήταν η «συγκάλυψη». Η υπόθεση της απαγόρευσης του κόμματος έπρεπε να παρουσιαστεί ως συνηθισμένη υπόθεση άσκησης ελέγχου από τα δικαστήρια. Η κυβέρνηση δεν είχε πολλά περιθώρια ελιγμών. Αν αντιδρούσε σθεναρά, όπως θα ήταν λογικό να κάνει, θα δημιουργούσε μόνη της τις προϋποθέσεις της ανωμαλίας και της εκτροπής που επιδίωκε η συντηρητική παράταξη. Σε μια εξαιρετικά πολωμένη ατμόσφαιρα, κάθε είδους πρόκληση ήταν δυνατή.

Η κυβέρνηση, χωρίς να υποβαθμίσει τη σημασία της υπόθεσης, συγκράτησε όλες τις αντιδράσεις. Κυρίως αρνήθηκε να δεσμευτεί δημόσια για τη στρατηγική που θα ακολουθούσε. «Αν το δικαστήριο απαγορεύσει το κόμμα, τότε θα δούμε» έλεγε ο πρωθυπουργός, ενώ οι αντίπαλοί του επέμεναν να τον οδηγήσουν να δεχτεί ότι η στάση αυτή συνιστά την αποδοχή ως «μοιραίου» και αναπόφευκτου φαινόμενου της απαγόρευσης του κόμματός του.

Η στάση της διεθνούς κοινότητας απέναντι στην απόπειρα απαγόρευσης ήταν επίσης κρίσιμο στοιχείο για τον έλεγχο των εντυπώσεων που δημιουργούνταν στην Τουρκία. Η σκληρή απόρριψη κάθε ιδέας απαγόρευσης του κυβερνητικού κόμματος από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις Βρυξέλλες, από την ΕΕ γενικότερα, παρουσιάστηκε από την αντικυβερνητική παράταξη ως «επίθεση» κατά της Τουρκίας. Ο κ. Ντενίζ Μπαϊκάλ μιλούσε για «επέμβαση της ΕΕ στις εσωτερικές υποθέσεις της Τουρκίας» και καυτηρίαζε τις «απόπειρες επέμβασης στο έργο της δικαιοσύνης».

Μεγάλες επικοινωνιακές προσπάθειες έγιναν επίσης για να εμπεδωθεί στην τουρκική κοινή γνώμη η εντύπωση ότι η Ουάσιγκτον δεν βλέπει και τόσο αρνητικά την απαγόρευση. Σειρά σοφισμάτων επισωρεύτηκαν για να παρουσιάσουν τις αμερικανικές αντιδράσεις ως «αποδοχή» της πολιτικής των κεμαλιστών… Η στάση των νεοσυντηρητικών, το μόνο στοιχείο στην Ουάσιγκτον με τους οποίους οι κεμαλιστές έχουν ιδιαίτερα στενές σχέσεις, έγινε προσπάθεια να προβληθεί ως η επίσημη αμερικανική κυβερνητική θέση.

Η πρώτη μεγάλη ρωγμή σε αυτή τη στρατηγική της παρουσίασης του δικαστικού πραξικοπήματος ως «φυσικού» φαινομένου εμφανίσθηκε όταν ο πρωθυπουργός κ. Ταγίπ Ερντογάν κάλεσε ομάδα δημοσιογράφων σε φιλική συνάντηση, όπου συζητήθηκε εις βάθος η σημερινή συγκυρία. Η συνάντηση εκείνη, όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, ήταν «off the record». Η αντικυβερνητική παράταξη θέλησε να βάλει λόγια στο στόμα του πρωθυπουργού χρησιμοποιώντας το βαρύ δημοσιογραφικό πυροβολικό της. Στη συζήτηση που ακολούθησε μεγαλόσχημοι δημοσιογράφοι αποφαίνονταν για το τι ακριβώς είπε ο πρωθυπουργός, ενώ οι ίδιοι δεν συμμετείχαν στη συνάντηση. Οι αντιφάσεις αυτής της στάσης κλόνισαν- για πρώτη φορά- την αξιοπιστία του επικοινωνιακού συστήματος των κεμαλιστών.

Η δεύτερη ρωγμή σημειώθηκε με την επιτυχία της Τουρκίας στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου. Οσο περίεργο και αν φαίνεται, η υπέρβαση αυτού που φαινόταν ως «μοίρα» της Τουρκίας στο πρωτάθλημα δημιούργησε τρομερούς συνειρμούς στον κόσμο και έδωσε την πρωτοβουλία στην κυβέρνηση. Ακολούθησε ο συμβολικός λόγος του κ. Ερντογάν που προέβλεψε ότι, όπως η εθνική ομάδα της Τουρκίας μπορεί να κερδίσει μαχόμενη ακόμη και στην παράταση, το ίδιο θα γίνει και με την κυβέρνησή του.

Ετσι, η Τουρκία οδηγήθηκε στην 1η Ιουλίου όταν το κύμα των συλλήψεων για την υπόθεση Εργκένεκον άλλαξε ριζικά το τοπίο.

Η απόφαση για την απαγόρευση του κυβερνώντος κόμματος θα πρέπει να στηρίζεται σε νομικές αλλά και σε πολιτικές προϋποθέσεις. Η νομική προετοιμασία της υπόθεσης ήταν καταστροφική, παραδέχονται ακόμη και αυτοί που θα συνηγορούσαν για την απαγόρευση του κ. Ερντογάν και του κόμματός του. Ακόμη πιο δυσμενής, όμως, ήταν η πολιτική ισορροπία γύρω από την υπόθεση της απαγόρευσης. Οι πρωταγωνιστές της απαγόρευσης στήριζαν πολιτικά τις προσπάθειες τους στην εντύπωση που δημιουργούσαν ότι ο στρατός ήταν τελικά πίσω από την προσπάθεια. Οταν η υπόθεση αυτή κατέρρευσε, δεν έμεινε κανένας μοχλός για να μπορεί να στηρίξει μια τόσο μεγάλη «επιχείρηση»…

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Κόσμος
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk