ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΙΚΑ

Πλειοδοσία ανοησίας

Ολο και περισσότερο μου φαίνεται πως αυτόν τον Γκρούεφσκι, αν δεν υπήρχε, θα έπρεπε να τον έχουμε εφεύρει: η συνεισφορά του στην ενίσχυση της ελληνικής πολιτικής αποδεικνύεται καθοριστική. Μια χώρα που έλεγε ότι δεν τρέφει καμία αλυτρωτική βλέψη και ότι απλώς οι Ελληνες δεν την αφήνουν να χαρεί το όνομά της κατάφερε να αποδείξει ότι έχει αλυτρωτικές βλέψεις και ότι οι Ελληνες δικαίως φωνάζουν! Υπό αυτήν την έννοια ο Γκρούεφσκι επιδεικνύει την αυτοκαταστροφική μανία που συνήθως χαρακτηρίζει τους δικούς μας πολιτικούς.

Ολο και περισσότερο μου φαίνεται πως αυτόν τον Γκρούεφσκι, αν δεν υπήρχε, θα έπρεπε να τον έχουμε εφεύρει: η συνεισφορά του στην ενίσχυση της ελληνικής πολιτικής αποδεικνύεται καθοριστική. Μια χώρα που έλεγε ότι δεν τρέφει καμία αλυτρωτική βλέψη και ότι απλώς οι Ελληνες δεν την αφήνουν να χαρεί το όνομά της κατάφερε να αποδείξει ότι έχει αλυτρωτικές βλέψεις και ότι οι Ελληνες δικαίως φωνάζουν!

Υπό αυτήν την έννοια ο Γκρούεφσκι επιδεικνύει την αυτοκαταστροφική μανία που συνήθως χαρακτηρίζει τους δικούς μας πολιτικούς. Γενιές ολόκληρες ελλήνων ομοτέχνων του απέδειξαν πως μπορεί κανείς να κατεδαφίσει την αξιοπιστία και την επιρροή μιας χώρας: έκαναν εξωτερική πολιτική για εσωτερικό ακροατήριο.

Το ίδιο ακριβώς εφαρμόζει τώρα και ο Γκρούεφσκι. Ενας Ανδρέας Παπανδρέου μείον το ταλέντο. Κάθε βήμα που κάνει καθιστά ακόμη πιο επαχθή και επώδυνο για τη χώρα του τον αναπόφευκτο τελικό συμβιβασμό. Και κάθε θέμα που ο ίδιος βάζει στο τραπέζι απλώς τον υποχρεώνει να πληρώσει ακριβότερα την αυριανή απόσυρσή του.

Ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω πώς το σκέφτηκε και έστειλε τη γνωστή επιστολή στον Καραμανλή – αυτήν που ο «Ριζοσπάστης» υπεδέχθη με αφωνία… Ακόμη λιγότερο, όμως, μπορώ να αντιληφθώ τη στρατηγική του. Τι ακριβώς επιδιώκει; Να ανοίξει όλα τα θέματα; Μα, αν τα ανοίξει όλα, τότε αυτός είναι που κινδυνεύει να υποχωρήσει στα περισσότερα. Να εκβιάσει την υποστήριξή του από ισχυρές χώρες; Μα κανείς ισχυρός δεν υποστηρίζει εκβιαζόμενος. Τα Σκόπια είχαν ως τώρα μια σαφή στρατηγική. Υπολόγιζαν ότι η διαιώνιση του προβλήματος και η υποστήριξη της Ουάσιγκτον θα οδηγούσε σε μια «ντε φάκτο» λύση, την οποία η Ελλάδα δεν θα μπορούσε να μην αποδεχθεί. Για να συμβεί κάτι τέτοιο υπήρχε μια σαφής προϋπόθεση: ότι το θέμα του ονόματος δεν ήταν παρά ένα θέμα ονόματος. Μόνο σε αυτή την περίπτωση η Ελλάδα θα έδινε την εντύπωση γκρινιάρας γεροντοκόρης που τσακώνεται με τον γείτονα.

Η στρατηγική αυτή ναυάγησε στο Βουκουρέστι. Εκτοτε ο Γκρούεφσκι και τα Σκόπια συμπεριφέρονται σαν τρελαμένα κοτόπουλα. Φωνάζουν και χειρονομούν. Αυτό δεν βοηθάει ούτε τους ίδιους αλλά ούτε και τη σταθερότητα της περιοχής. Απλούστατα, η ελληνική θέση γίνεται ισχυρότερη.

Υπό την προϋπόθεση, βεβαίως, ότι δεν θα θυμηθούμε και εμείς τους κακούς εαυτούς μας. Και δεν θα τρέξουμε να ανταγωνιστούμε τον Γκρούεφσκι σε μια πλειοδοσία ανοησίας. Ανόητοι αυτοί αλλά κι εμείς Ελληνες είμαστε…

jpretenteris@dolnet.gr

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk