Πανδώρα

Είναι σπουδαία σύμπτωση ότι το μέγα πολιτικό ερώτημα «πού το πάει ο Τατούλης;» έρχεται να μας απασχολήσει ταυτόχρονα με τον πρώτο κανονικό καύσωνα του θέρους καθώς η υπερβολική ζέστη κάνει τη σκέψη να χαλαρώνει και ανοίγει το μυαλό στο τυχαίο, στο τρελό, στο παράδοξο ή στο σουρεαλιστικό. Αν ο Πέτρος Τατούλης προκαλεί σκοπίμως τη διαγραφή του, το κάνει αποβλέποντας στην τελική δικαίωση της στάσης του συνολικά. Στην περίπτωση αυτή όμως το κόστος μπορεί να είναι το τέρμα της σταδιοδρομίας του στην πολιτική.

Είναι σπουδαία σύμπτωση ότι το μέγα πολιτικό ερώτημα «πού το πάει ο Τατούλης;» έρχεται να μας απασχολήσει ταυτόχρονα με τον πρώτο κανονικό καύσωνα του θέρους καθώς η υπερβολική ζέστη κάνει τη σκέψη να χαλαρώνει και ανοίγει το μυαλό στο τυχαίο, στο τρελό, στο παράδοξο ή στο σουρεαλιστικό.

Αν ο Πέτρος Τατούλης προκαλεί σκοπίμως τη διαγραφή του, το κάνει αποβλέποντας στην τελική δικαίωση της στάσης του συνολικά. Στην περίπτωση αυτή όμως το κόστος μπορεί να είναι το τέρμα της σταδιοδρομίας του στην πολιτική. Από την άλλη, αν απλώς βγάζει το άχτι του εκ του ασφαλούς και σκοπεύει να «το ράψει» μόλις επανενταχθεί στην ΚΟ ο Κώστας Κουκοδήμος, τότε ο πρώην υφυπουργός Πολιτισμού διατρέχει τον κίνδυνο της πλήρους γελοιοποίησης. Το μεγαλοφυές στην περίπτωση του Π. Τατούλη είναι πως ούτε και ο ίδιος πρέπει να ξέρει πού το πάει…

Το ευτυχές με τις χαρισματικές φυσιογνωμίες της σκληροπυρηνικής, θεσσαλονικιώτικης Δεξιάς (η οποία πρέπει να αναγνωρισθεί κάποτε ως ονομασία προέλευσης…) είναι ότι εν τέλει πνίγονται μέσα στη γραφικότητά τους. Η αλησμόνητη περίπτωση του νομάρχη Π. Ψωμιάδη να απευθύνει βλοσυρός τις παραινέσεις του προς την κυβέρνηση, φορώντας αποκριάτικη στολή του Ζορό, είναι χαρακτηριστική και ορίζει, κατά τρόπο σχεδόν πλήρη, την έννοια «μασκαραλίκι» όταν αυτή χρησιμοποιείται στο γλωσσικό πεδίο της πολιτικής.

Τώρα, μια εξίσου βαρύνουσα, κατά την πνευματικότητα και την επιρροή, μορφή του χώρου, ο Μητροπολίτης Ανθιμος (ο… «Ανηθος» της κοσμικής ζωής της συμβασιλεύουσας…), έρχεται, μες στο κατακαλόκαιρο, στον πρώτο καύσωνα, να στηλιτεύσει τη σκανδαλιστική γυμνότητα των γυναικών.

Είναι ευχής έργον ότι το κάνει αυτό διότι θυμίζει (σε όσους καταλαβαίνουν) πως η αντίληψη περί του ρόλου της Εκκλησίας που πρεσβεύει ο Θεσσαλονίκης Ανθιμος είναι στο πλαίσιο της πραγματικότητας μια γραφικότητα.

Ξαφνιάζεσαι με την αφέλεια του ανθρώπου (ο οποίος μάλιστα κάθε άλλο παρά απουσιάζει από κοινωνικές ή κοσμικές εκδηλώσεις στην πόλη του) να προτρέπει τις γυναίκες να ακολουθήσουν το δικό του ενδυματολογικό πρότυπο: «Ορίστε πώς είμεθα ντυμένοι. Ενα, δύο, τρία, τέσσερα ενδύματα. Ούτε λιποθυμήσαμε ούτε πεθάναμε». (Εδώ θα είχα μια επισήμανση να κάνω, αλλά «σέβομαι τους νεκρούς ακόμη και όταν είναι ζωντανοί», για να θυμηθούμε τον Ροΐδη…)

Το αξιαγάπητο όμως στον Ανθιμο, αυτό που τον κάνει εν τέλει διασκεδαστικό και χαριτωμένο ως χαρακτήρα, είναι οι απρόβλεπτες ανατροπές στη σκέψη και στους λόγους του, που προκαλεί ο ίδιος στον εαυτό του- φυσικά, κατά λάθος.

Εκεί δηλαδή όπου η οργή σου πάει να κορυφωθεί ο Ανθιμος κάτι κάνει ή λέει και όλη η κατάσταση γυρίζει αμέσως σε κωμωδία. Εις το «Κατά της Γυναικείας Γυμνότητος» κήρυγμά του, λ.χ., αναφέρει: «Κάθεσαι στο στενό κάθισμα του αεροπλάνου και πίσω σου είναι μια κυρία, νέα, η οποία είναι σχεδόν γυμνή». Εχει πλάκα (τίποτε περισσότερο, απλώς πλάκα) ότι ο άνθρωπος που συνιστά με το κήρυγμά του στους νέους να μην αφήνουν το βλέμμα τους να συγκεντρωθεί στη γυμνή γυναικεία σάρκα αλλά να το στρέφουν «στη θάλασσα, στον ανοιχτό ορίζοντα, στα δέντρα, στα λουλούδια» ενοχλείται από την ύπαρξη μιας σχεδόν γυμνής που κάθεται πίσω του! Βλέπει και από πίσω ο σεβασμιότατος; Οχι βέβαια, είναι απλώς ο αυταρχισμός του φονταμενταλισμού που εκδηλώνεται με αυτόν τον κωμικό τρόπο. Δεν του φτάνει να φορεί ο ίδιος τη «μπούρκα» του, θέλει να την επιβάλει και στους άλλους… Ακόμη και η Αλέκα Παπαρήγα του ΚΚΕδηλαδή ο τελευταίος άνθρωπος από τον οποίο θα περίμενε κανείς δημόσια σχόλια αναφερόμενα σε συμπεριφορές προσώπων είπε ωμά ότι, αν ήταν εκείνη στη θέση του Μichel de Liapis, θα είχε ήδη παραιτηθεί. Το γεγονός μάς δίνει τον βαθμό της απήχησης που είχε στην κοινή γνώμη το δραματικό ξέσπασμα, μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες, του υπουργού που «δίνει τη μάχη για την αλήθεια και το δίκιο», όπως ο ίδιος αυτοπροσδιορίζεται.

Πολύ λίγο και πολύ αργάαυτές ήταν οι δικαιολογίες του υπουργού. Αν μάλιστα συνυπολογίσει κανείς τις βαθύτατα υποτιμητικές (για τον ίδιο πρωτίστως) ανοησίες περί σκοτεινών και βυσσοδομούντων κέντρων, τα οποία έχουν δήθεν στραφεί εναντίον του, αντιλαμβάνομαι ότι ο Μichel δεν έχει πάρει χαμπάρι ποιο είναι το πραγματικό πρόβλημά του. Τι ακριβώς, δηλαδή, πληρώνει τώρα.

Να το πω «haughtiness» στα αγγλικά; Προτιμάτε «hauter» στα γαλλικά; Οπως και αν το πείτε, πρόκειται για την οξυμμένη και μάλλον ανεδαφική αντίληψη της προσωπικής ανωτερότητάς του, που φαίνεται ότι οι πιο πολλοί γύρω του τη βρίσκουν ενοχλητική- κάτι που δεν με ξενίζει, διότι χωρίς χιούμορ πολύ δύσκολα κατανοείς την ύπαρξη ενός τόσο εύθραυστου Μichel σε έναν τόσο σκληρό και άσπλαχνο κόσμο…

pandora@dolnet.gr

Ως προς το χρώμα του ενδύματος ο Θεσσαλονίκης Ανθιμος μάλλον θα εξέφραζε ικανοποίηση. Αν η κυρία της φωτογραφίας είχε και τίποτε άμφια, ωμοφόρια ή πετραχήλια να ρίξει από πάνω της, θα τη θεωρούσε πρότυπο…
Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk