Κυριακή με την Πανδώρα

Για όσους εξ ημών το όνομα «Καραμανλής» προκαλεί ένα ευχάριστο, αναζωογονητικό ρίγος εθνικής υπερηφανείας, η περασμένη Τρίτη 29 Ιουλίου ήταν μια ξεχωριστή ημέρα! Διότι στις 29 Ιουλίου του μακρινού 1711 ο Αχμέντ Καραμανλί Πασάς (Qaramanli ή al-Qaramanli), γενίτσαρος τουρκικής ή αλβανικής καταγωγής, έθεσε υπό την κυριαρχία του το βιλαέτι της Τρίπολης στη σημερινή Λιβύη. Η επιρροή του γρήγορα εξαπλώθηκε και στα άλλα δύο γειτονικά βιλαέτια και η δυναστεία που εγκατέστησε κυβέρνησε την περιοχή, η οποία σχεδόν ταυτίζεται με εκείνη της σημερινής Λιβύης, ως το 1835.

Για όσους εξ ημών το όνομα «Καραμανλής» προκαλεί ένα ευχάριστο, αναζωογονητικό ρίγος εθνικής υπερηφανείας, η περασμένη Τρίτη 29 Ιουλίου ήταν μια ξεχωριστή ημέρα!

Διότι στις 29 Ιουλίου του μακρινού 1711 ο Αχμέντ Καραμανλί Πασάς (Qaramanli ή al-Qaramanli), γενίτσαρος τουρκικής ή αλβανικής καταγωγής, έθεσε υπό την κυριαρχία του το βιλαέτι της Τρίπολης στη σημερινή Λιβύη. Η επιρροή του γρήγορα εξαπλώθηκε και στα άλλα δύο γειτονικά βιλαέτια και η δυναστεία που εγκατέστησε κυβέρνησε την περιοχή, η οποία σχεδόν ταυτίζεται με εκείνη της σημερινής Λιβύης, ως το 1835.

Θεωρείται πρόδρομος της ανεξαρτησίας της Λιβύης. Μολονότι η χρήση της έννοιας του έθνους εν προκειμένω δεν είναι ακριβής, δεν μπορώ να μην πω (με καραμανλικούς όρους…) ότι ο Αχμέντ Καραμανλί ήταν ο «εθνάρχης» της Λιβύης.

Από αυτό το σημείο της ιστορίας όμως και πέρα τα πράγματα περιπλέκονται και οι παραλληλισμοί με τα δικά μας γίνονται πιο σύνθετοι. Διότι η εξέλιξη του Αχμέντ Καραμανλί είναι, βεβαίως, ο σημερινός Γκαντάφης ! (Γεγονός που ενέχει κάποια ειρωνεία, καθ΄ όσον ο Γκαντάφης ήταν φίλος του Ανδρέα Παπανδρέου, καλύτερος μαθητής του οποίου υπήρξε ο δικός μας Κώστας Καραμανλής…)

Ο Αχμέντ Καραμανλί ήταν (καταφεύγω πάλι σε όρους του σύγχρονου καραμανλισμού…) ένας τοπικός «νταβατζής» της εποχής. Με τον στόλο των πειρατικών του εκβίαζε τα κράτη και αποσπούσε μεγάλα ποσά για να μην επιτίθεται με τους κουρσάρους του εναντίον των εμπορικών πλοίων τους. Οπως και ο λα-τρε-μέ-νος Μοάμαρ (ο Γκαντάφης), η δυναστεία των Καραμανλιδών της Λιβύης, διά του ηρωικού Γιουσούφ Καραμανλί (που μάλλον ήθελε να αποδείξει ότι δεν είναι «γιουσουφάκι»), κήρυξε τον πόλεμο εναντίον των ΗΠΑ το 1801, όταν ο μέγας Τόμας Τζέφερσον, ως πρόεδρος των ΗΠΑ, αρνήθηκε να πληρώσει φόρο τιμής 225.000 δολαρίων της εποχής στον Γιουσούφ. Το αμερικανικό ναυτικό απέκλεισε την Τρίπολη και, παρά κάποιες αρχικές επιτυχίες των κουρσάρων, ο Γιουσούφ συνθηκολόγησε το 1805.

(Εννοείται, βεβαίως, ότι το 2011, οπότε συμπληρώνουμε 300 χρόνια από την ανάρρηση του γενάρχη Αχμέντ Καραμανλί, θα το κάψουμε!..)

Εδώ πρέπει να πω «μπράβο»; Μάλλον…

Το υπουργείο Τουριστικής Ανάπτυξης καθιέρωσε τηλεφωνική γραμμή «Προστασίας του Ελληνικού Τουρισμού» ή κάπως έτσι. Δυστυχώς δεν θυμάμαι τον αριθμό, υποτίθεται όμως ότι δέχεται καταγγελίες για τα πάσης φύσεως συμβάντα που δυσφημούν τον τουρισμό μας. Κρίμα που δεν είχε υπόψη τον αριθμό το άμοιρο θύμα του ξυλοδαρμού στη Μύκονο όταν τον κοπανούσε ο μπράβος με πτυσσόμενο κλομπ στο κεφάλι…

(Αναρωτιέμαι, ωστόσο, αν η έννοια του «αντιτουριστικού» περιλαμβάνει και την έννοια του «αντιαισθητικού». Διότι, αν την περιλαμβάνει, τότε υποθέτω ότι στην εν λόγω τηλεφωνική γραμμή θα μπορεί να καταγγείλει κανείς την παρουσία στην παραλία ωρίμων ανδρών με βαμμένα μαλλιά ή περούκες…)

Εχει ετήσιο εισόδημα 179.784 ευρώ, εκ των οποίων μόνον οι 93.000 είναι από τη βουλευτική αποζημίωσή του.

Τα άλλα είναι, προφανώς, από την εκμετάλλευση της περιουσίας του, που περιλαμβάνει 12 ακίνητα και συμμετοχές σε οκτώ εταιρείες με 7.250 μετοχές. Εχει επίσης καταθέσεις 474.380 ευρώ. Γι΄ αυτό ο Αλέκος Αλαβάνος δεν συνιστά σοβαρή απειλή για το σύστημα…

Χρειάστηκε να επέμβει προσωπικά ο αρχηγός της Αστυνομίας Δ.Τσιατούρας ώστε να τεθεί σε διαθεσιμότητα το «καλό παιδί» (σύμφωνα με τους συναδέλφους του) από την Τροχαία Ξυλοκάστρου που μαχαίρωσε έναν πολίτη στο στήθος για μια θέση στάθμευσης.

Χρειάζεται περισσότερα για να αντιληφθεί κανείς αμέσως την έκταση της διαφθοράς του κρατικού μηχανισμού; Η δύναμη ενός «καλού παιδιού» έφθανε ως κάτω από τον αρχηγό του σώματος…

Οτι οι Ελληνες κερδίσαμε τα πρωτεία του πάχους στην Ευρώπη και μάλιστα στα παιδιά δεν χρειαζόταν να το διαβάσουμε στις έρευνες που δημοσιεύθηκαν την περασμένη εβδομάδα για να το μάθουμε. Αρκεί να έχει κανείς μάτια και το βλέπει στον δρόμο.

Μένω απλώς στη διαπίστωση ότι, ενώ το 30% των παιδιών ηλικίας 6-9 ετών είναι υπέρβαρα, μόνο το 9% των γονέων τους έχει επίγνωση του προβλήματος. Αυτό κρατώ. Είναι ένα στοιχείο της σύγχρονης ελληνικότητας…

Συγκινήθηκα- ειλικρινά το λέω- από την επιστολή που δημοσιεύθηκε σε αρκετές εφημερίδες (του «Βήματος» περιλαμβανομένου) με την οποία η βουλευτίνα Φωτεινή Πιπιλή κατήγγειλε, με το αμίμητο, χειμαρρώδες ύφος της, «το savoir vivre στο Ρέθυμνο» επειδή ένα ποδήλατο που είχε διπλοπαρκάρει έπεσε και τη χτύπησε στον καρπό.

Αλλά κόντεψα να τα κάνω επάνω μου από τα γέλια χάρη στην απάντηση του ιδιοκτήτη του ποδηλάτου Μανόλη Ψυχουντάκη που δημοσιεύθηκε στα «Ρεθυμνιώτικα Νέα»:

«Σηκώθηκα από τη θέση μου και πριν προλάβω να ρωτήσω αν χτύπησε δέχθηκα καταιγισμό φωνασκιών και χειρονομιών.Επί είκοσι λεπτά και πλέον φώναζε λέγοντας “τώρα θα δεις τι θα πάθεις”,“θα σε κανονίσω εγώ”, έπεσες στον κατάλληλο άνθρωπο”.Πήγαινε πάνω-κάτω καπνίζοντας το ένα τσιγάρο μετά το άλλο και χειρονομώντας με έδειχνε στους περαστικούς με τον δείκτη του χεριού της λέγοντας:“Αυτός ο κύριος άφησε το ποδήλατό του στη μέση του δρόμου και με χτύπησε”.

Σεβόμενος τον εαυτό μου σηκώθηκα και έφυγα.Και πολύ καλά έπραξα διότι,αν καθόμουν λίγο παραπάνω,δεν ξέρω αν μπορούσα να συγκρατήσω τον θυμό μου.Είναι δυνατόν, σκέφτηκα,μια εκπρόσωπος του Κοινοβουλίου να χαρακτηρίζεται από τόσο μεγάλη έλλειψη ψυχραιμίας,να φωνάζει στη μέση του δρόμου επί είκοσι λεπτά προκαλώντας το γέλιο όλης της πλατείας στον Πλάτανο;Να είναι τόσο μικρόψυχη που την άλλη ημέρα το πρωί να παρουσιάζεται σε κανάλι της Αθήνας και να εξαπολύει φιλιππικούς;Να είναι τόσο πικρόχολη και να κατηγορεί μια πόλη ολόκληρη,να κάνει συνειρμούς με την υπόθεση των Ζωνιανών,τον φόνο του άτυχου φοιτητή,να μιλάει για κουμπούρια και για Οmerta;

Στην αρχή σκέφτηκα πως δεν αξίζει τον κόπο να ασχοληθώ με την εν λόγω κυρία.Στη συνέχεια,όμως,σεβόμενος την πόλη που με γέννησε και τους συμπολίτες μου,αποφάσισα να απαντήσω με αυτή την επιστολή».

Λυπάμαι αν στενοχωρώ την αγαπημένη πρώην συνάδελφο και νυν φλογερή βουλευτίνα, αλλά ο Μ. Ψυχουντάκης μάλλον κερδίζει τις εντυπώσεις με τη νηφαλιότητα της επιστολής του…

Στο Μαρούσι στήθηκε ο ανδριάντας του Σπύρου Λούη. Με την ευκαιρία αυτή, ο «Αβραμόπουλος του Αμαρουσίου» (δεν πρέπει να συγχέεται με τον «Κολοσσό του Αμαρουσίου» του Χένρι Μίλερ…), δηλαδή ο δήμαρχος Γεώργιος Πατούλης, δήλωσε ότι ο σκοπός της αξιέπαινης αυτής ενέργειας είναι «να εμπνεύσουμε στη νέα γενιά τα μεγάλα ιδανικά που συμβολίζει ο Ολυμπισμός».

Θεάρεστος ο σκοπός του δημάρχου, ακατάλληλο όμως το μέσον που επέλεξε για την επίτευξή του. Ας θέσπιζε ένα χρηματικό βραβείο του δήμου, ένα ελκυστικό πριμ για τους μελλοντικούς ολυμπιονίκες- αφού ούτως ή άλλως δεν έχει τη δυνατότητα να διορίζει στον στρατό και στα σώματα ασφαλείας… Το καλύτερο- όπως άλλωστε συνηθίζω- σας το φύλαξα για το τέλος της στήλης: Καλό καλοκαίρι, αγαπητοί αναγνώστες. Ραντεβού τον Σεπτέμβριο.

Δεν ξέρω τι είναι αυτή η καφετιά μάζα τη γεύση της οποίας δοκιμάζει με επιφυλακτικότητα η κυρία
Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
  • Ibiza, Mykonos και .... Πλάκα Το δημοφιλέστατο νησί της Ισπανίας με τους κορυφαίους DJ μοιάζει τόσο μακρινό αυτή τη δύσκολη λόγω COVID-19 εποχή. Ακόμα... ΣΙΒΥΛΛΑ |
Helios Kiosk