ΓΝΩΜΗ

Ιουλιανές ανησυχίες

Θα γιορτάσουμε ξανά, σε λίγες μέρες, την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στη χώρα μας- άλλοι λένε την εγκαθίδρυσή της. Αλλά με τον νου στα θλιβερά σημερινά. Είναι πολύς ο κόσμος που πιστεύει ότι η χώρα μας δεν είναι ανεξάρτητη, ότι οι «ισχυροί» αποφασίζουν για μας ό,τι τους συμφέρει, ότι τα πάντα τα διέπει η διαφθορά, ότι το κράτος είναι αναποτελεσματικό σε όλους τους τομείς- από την Παιδεία ως τα τρένα και από την Ασφάλεια ως τις τιμές. Πολλά από αυτά είναι υπαρκτά αλλά και η αρρωστημένη εθνική υπερβολή είναι επίσης δοσμένη.

Θα γιορτάσουμε ξανά, σε λίγες μέρες, την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στη χώρα μας- άλλοι λένε την εγκαθίδρυσή της. Αλλά με τον νου στα θλιβερά σημερινά. Είναι πολύς ο κόσμος που πιστεύει ότι η χώρα μας δεν είναι ανεξάρτητη, ότι οι «ισχυροί» αποφασίζουν για μας ό,τι τους συμφέρει, ότι τα πάντα τα διέπει η διαφθορά, ότι το κράτος είναι αναποτελεσματικό σε όλους τους τομείς- από την Παιδεία ως τα τρένα και από την Ασφάλεια ως τις τιμές.

Πολλά από αυτά είναι υπαρκτά αλλά και η αρρωστημένη εθνική υπερβολή είναι επίσης δοσμένη. Και το μέγα κοινωνικό μας άθλημα είναι να μη βλέπουμε τις δικές μας ευθύνες για τα όσα (λέμε ότι) μας πληγώνουν. Ενα παράδειγμα: η Ελλάδα θα ήταν πεντακάθαρη αν ο καθένας μας ήταν ατομικά πεντακάθαρος. Στις πόλεις, στις παραλίες, στα βουνά. Και φυσικά στην κοινωνική ζωή. Αλλά λίγοι είναι οι πεντακάθαροι κι ας είναι τόσοι οι Ροβεσπιέροι.

Δυστυχώς, οι ηγεσίες των κομμάτων κολακεύουν τους πολίτες, καλλιεργούν την πατροπαράδοτη καχυποψία τους για τους πάντες και τα πάντα, αλλά δεν φροντίζουν πραγματικά για πολιτικές που θα επέτρεπαν μια δημοκρατική διέξοδο από το ηθικό (… συγγνώμη για τη λέξη!) αδιέξοδο που έχει δημιουργηθεί. Απόδειξη, η άρνησή τους – άμεση ή έμμεση, με πρώτο το κουκουέ- για έναν ουσιαστικό δημόσιο έλεγχο των οικονομικών τωνκομμάτων και των πολιτικών, κι ας υπάρχει ήδη μια δημόσια χρηματοδότησή τους.

Ετσι στο ερώτημα «πού πάμε» πειστική απάντηση δεν έχει ως τώρα δοθεί. Από κανέναν. Οσο πιο βαρύγδουπα ειναι τα λόγια των ηγετών τόσο βγαίνει έξω, εκκωφαντικός, ο αντίλαλος από το άδειο πιθάρι τους. Εχουμε μάθει όμως ότι αυτά δεν διαρκούν πολύ. Οτι στη συλλογική ζωή το κενό πάντα καλύπτεται. Πότε για το καλό. Αλλά πιο συχνά για το χειρότερο. O ι ηγεσίες μας είναι αυτές που είναι: αυτές που εμείς επιλέξαμε με ψήφους και σταυρούς. Είναι συναθροίσεις μικρών. Διαπαραταξιακά. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν οφείλουν να αντιδρούν. Εχουν το καθήκον να μη μας οδηγήσουν ξανά σε κάποιο ΄67. Που μπορεί τυπικά να διαφέρει από το προηγούμενο- είμαστε και μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Αλλά που μπορεί να έχει ορισμένα από τα απεχθή χαρακτηριστικά του. Η τάση είναι υπαρκτή και ίσως και χειροπιαστή σε όλη την Ευρώπη. Το ξέρουμε. Αλλά τι κάνουμε και τι κάνουν οι θεσμικά μπροστάρηδες;

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk