ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΙΚΑ

Η ευκαιρία που δεν είχαν

Πριν από έναν χρόνο, όταν όλοι έσπευδαν να θάψουν τον δικομματισμό, σημείωνα εδώ ότι ο δικομματισμός δεν έχει κανένα πρόβλημα. Πρόβλημα είχε το ΠαΣοΚ, το οποίο αδυνατούσε να αποτελέσει ουσιαστικό αντίβαρο στην κυβέρνηση. Νομίζω ότι η άποψη αυτή αποδείχθηκε ορθή και την επιβεβαιώνουν πλέον όλες οι δημοσκοπήσεις. Μόλις η κυβέρνηση στραβοπάτησε και μόλις το ΠαΣοΚ πήρε τα πάνω του επανήλθαμε στο γνωστό σχήμα της ελληνικής πολιτικής: η κυβέρνηση χάνει και η αντιπολίτευση κερδίζει.

Πριν από έναν χρόνο, όταν όλοι έσπευδαν να θάψουν τον δικομματισμό, σημείωνα εδώ ότι ο δικομματισμός δεν έχει κανένα πρόβλημα. Πρόβλημα είχε το ΠαΣοΚ, το οποίο αδυνατούσε να αποτελέσει ουσιαστικό αντίβαρο στην κυβέρνηση.

Νομίζω ότι η άποψη αυτή αποδείχθηκε ορθή και την επιβεβαιώνουν πλέον όλες οι δημοσκοπήσεις. Μόλις η κυβέρνηση στραβοπάτησε και μόλις το ΠαΣοΚ πήρε τα πάνω του επανήλθαμε στο γνωστό σχήμα της ελληνικής πολιτικής: η κυβέρνηση χάνει και η αντιπολίτευση κερδίζει.

Είναι η απολύτως φυσιολογική λειτουργία της δημοκρατίας. Η δυσαρέσκεια που προκαλεί η κυβέρνηση διοχετεύεται στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, το οποίο προβάλλει με τη σειρά του ως εναλλακτική πρόταση στη διακυβέρνηση του τόπου. Συνακολούθως, οι μικρότεροι επιστρέφουν στα κυβικά τους και ο δικομματισμός στα δικά του.

Το σημειώνω αυτό όχι επειδή μου δίνει δίκιο η εξέλιξη. Αλλά επειδή πάντα πίστευα ότι ο «δικομματισμός» δεν είναι ένα πραγματικό σχήμα αλλά μια ιδεολογική κατασκευή (κυρίως) της Αριστεράς. Ουδέποτε από τον πόλεμο και μετά η Ελλάδα είχε «δικομματικό σύστημα» . Στη Βουλή εκπροσωπούνταν πάντα από τρία κόμματα και πάνω – συνήθως τέσσερα, πέντε, ακόμη κι έξι…

Μεταξύ όλων αυτών ο ελληνικός λαός επέλεγε ελευθέρως από το 1974 και μετά να αναθέσει τη διακυβέρνηση του τόπου σε κάποιο κόμμα και όχι σε κάποιο άλλο. Τη μόνη φορά που το εκλογικό σύστημα επέβαλε την ανάγκη διακομματικής κυβερνητικής συνεργασίας, το διάστημα 1989-90, κόντεψε να διαλυθεί ο τόπος. Υπό αυτή την έννοια, ο «δικομματισμός» είναι το άλλοθι της πολιτικής αποτυχίας όσων δεν μπόρεσαν να κερδίσουν ποτέ την εμπιστοσύνη του ελληνικού λαού.

Είναι οι ίδιοι που προ δωδεκαμήνου εξέλαβαν την αδυναμία του ΠαΣοΚ ως «το τέλος του δικομματισμού». Οι ίδιοι που θεωρούσαν ότι η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί αυτόνομο φαινόμενο και όχι απότοκο της κρίσης στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ευτυχώς, διαψεύστηκαν! Και ευτυχώς έκαναν ό,τι μπορούσαν για να διαψευστούν. Τι έκαναν ακριβώς; Μα το καλύτερο. Στοιχειοθέτησαν με τη συμπεριφορά τους ότι τα δύο μεγάλα κόμματα αποτελούν τις μοναδικές αξιόπιστες λύσεις διακυβέρνησης του τόπου. Και τα υπόλοιπα είναι καλαμπούρια για να περνούν την ώρα τους οι Αλέκοι και οι Αλέκες.

Το σημειώνω αυτό για να μη σπεύσει αργότερα η Αριστερά να μιλήσει για (άλλη μία) «χαμένη ευκαιρία». Επί της ουσίας δεν είχαν καμία ευκαιρία. Εστω κι αν κατάφεραν τελικά να σπαταλήσουν ακόμη και αυτή την ευκαιρία που δεν είχαν.

jpretenteris@dolnet.gr

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk