ΣΠ. ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

Ο υπάλληλος που έγινε αφεντικό στη Vivartia

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ο διευθύνων σύμβουλος της Vivartia κ. Σπύρος Θεοδωρόπουλος εγκαινίασε νέο κατάστημα Flocafe στη Σόφια μαζί με τον αντιδήμαρχο της βουλγαρικής πρωτεύουσας κ. Μίνκο Γκερζίκοφ. Στο σχετικό πάρτι που δόθηκε ήταν παρόντες πρέσβεις ευρωπαϊκών χωρών, πολιτικοί της γειτονικής χώρας, εκπρόσωποι βουλγαρικών και διεθνών επιχειρήσεων καθώς και αστέρια των βουλγαρικών show business, διότι τώρα με την ελεύθερη οικονομία στη Βουλγαρία υπάρχουν και αυτές οι… κοινωνικές ομάδες. Οπως παρατήρησε κάποιος Ελληνας παριστάμενος στα εγκαίνια, αν πριν από έναδύο χρόνια με τις ιλιγγιώδεις εξελίξεις στον όμιλο της Vivartia υπέθετε κανείς ότι ο κ. Θεοδωρόπουλος θα παρέμενε το μοναδικό αφεντικό του ομίλου αυτού, όχι ως μέτοχος αλλά ως μάνατζερ, μάλλον θα τον περνούσαν για τρελό. Οι εξελίξεις όμως στο επιχειρηματικό γίγνεσθαι είναι τόσο πολύ απρόβλεπτες ώστε ξεπερνούν και τα σενάρια επιστημονικής φαντασίας. Οπως θυμούνται όλοι, το 2007 η Μarfin εξαγόρασε τις μετοχές που είχαν οι δύο κύριοι μέτοχοι της Vivartia, οι κκ. Δ. Δασκαλόπουλος και Σπ. Θεοδωρόπουλος. Λίγους μήνες αργότερα, η ρήξη στις σχέσεις Βγενόπουλου- Δασκαλόπουλου έφερε τον δεύτερο εκτός ομίλου και όλοι υπέθεταν ότι τον δρόμο της εξόδου θα ακολουθούσε και ο κ. Θεοδωρόπουλος. Ελεγαν μάλιστα ότι ο ίδιος είχε διαφωνήσει με τον κ. Δασκαλόπουλο για την πώληση της Vivartia στη Μarfin. Ωστόσο με τις εξελίξεις του φθινοπώρου του 2007 οι περισσότεροι υπέθεταν ότι οι δρόμοι Θεοδωρόπουλου- Δασκαλόπουλου θα χώριζαν οριστικά αλλά και εκτός Vivartia. Πράγματι οι δρόμοι τους χώρισαν, αλλά ο κ. Θεοδωρόπουλος προτίμησε να παραμείνει στον βιομηχανικό όμιλο τον οποίο είχαν φτιάξει μαζί με τον πρόεδρο του ΣΕΒ όταν είχαν ενώσει τις δυνάμεις της Δέλτα με την Chipita.

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ο διευθύνων σύμβουλος της Vivartia κ. Σπύρος Θεοδωρόπουλος εγκαινίασε νέο κατάστημα Flocafe στη Σόφια μαζί με τον αντιδήμαρχο της βουλγαρικής πρωτεύουσας κ. Μίνκο Γκερζίκοφ. Στο σχετικό πάρτι που δόθηκε ήταν παρόντες πρέσβεις ευρωπαϊκών χωρών, πολιτικοί της γειτονικής χώρας, εκπρόσωποι βουλγαρικών και διεθνών επιχειρήσεων καθώς και αστέρια των βουλγαρικών show
business, διότι τώρα με την ελεύθερη οικονομία στη Βουλγαρία υπάρχουν και αυτές οι… κοινωνικές ομάδες.
Οπως παρατήρησε κάποιος Ελληνας παριστάμενος στα εγκαίνια, αν πριν από έναδύο χρόνια με τις ιλιγγιώδεις εξελίξεις στον όμιλο της Vivartia υπέθετε κανείς ότι ο κ. Θεοδωρόπουλος θα παρέμενε το μοναδικό αφεντικό του ομίλου αυτού, όχι ως μέτοχος αλλά ως μάνατζερ, μάλλον θα τον περνούσαν για τρελό. Οι εξελίξεις όμως στο επιχειρηματικό γίγνεσθαι είναι τόσο
πολύ απρόβλεπτες ώστε ξεπερνούν και τα σενάρια επιστημονικής φαντασίας.
Οπως θυμούνται όλοι, το 2007 η Μarfin εξαγόρασε τις μετοχές που είχαν οι δύο κύριοι μέτοχοι της Vivartia, οι κκ. Δ. Δασκαλόπουλος και Σπ. Θεοδωρόπουλος. Λίγους μήνες αργότερα, η ρήξη στις σχέσεις Βγενόπουλου- Δασκαλόπουλου έφερε τον δεύτερο εκτός ομίλου και όλοι υπέθεταν ότι τον δρόμο της εξόδου θα ακολουθούσε και ο κ. Θεοδωρόπουλος. Ελεγαν μάλιστα ότι ο ίδιος είχε διαφωνήσει με τον
κ. Δασκαλόπουλο για την πώληση της Vivartia στη Μarfin.
Ωστόσο με τις εξελίξεις του φθινοπώρου του 2007 οι περισσότεροι υπέθεταν ότι οι δρόμοι Θεοδωρόπουλου- Δασκαλόπουλου θα χώριζαν οριστικά αλλά και εκτός Vivartia. Πράγματι οι δρόμοι τους χώρισαν, αλλά ο κ. Θεοδωρόπουλος προτίμησε να παραμείνει στον βιομηχανικό όμιλο τον οποίο είχαν φτιάξει μαζί με τον πρόεδρο του ΣΕΒ όταν είχαν ενώσει τις δυνάμεις της Δέλτα με την Chipita.

Η ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ
Από τα σπίρτα και την Chipita στη Μarfin
Oκ. Σπ.Θεοδωρόπουλος είναι γέννημα θρέμμα της μεσοαστικής Αθήνας τη δεκαετία του ΄50. Γεννήθηκε το 1957 και μεγάλωσε στη Νεάπολη, ανάμεσα δηλαδή στα Εξάρχεια (που καμία σχέση με τα σημερινά δεν είχαν τότε), στον Λυκαβηττό και στη Λ. Αλεξάνδρας.

Ο πατέρας του είχε γαλακτοπωλείο το οποίο είχε κληρονομήσει από τον παππού του και ο ίδιος μαζί με τον αδελφό του μεγάλωσαν σε εμπορικό περιβάλλον, γεγονός που διαμόρφωσε και τον ίδιο σε επίπεδο επιχειρηματικής αντίληψης.

Το 1973 έχασε ξαφνικά τον πατέρα του και αναγκάστηκε να σηκώσει το βάρος της οικογένειάς του. Δύο χρόνια αργότερα μπήκε στην ΑΣΟΕΕ (το σημερινό Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών) και τέλειωσε τις σπουδές του εργαζόμενος σε διάφορες δουλειές για να μπορεί να τα βγάλει πέρα οικονομικά. Το 1981 είναι χρονιά-σταθμός για την επαγγελματική του σταδιοδρομία αφού προσλαμβάνεται ως υπάλληλος σε μια εταιρεία ζαχαρωδών προϊόντων, όπου και μαθαίνει από πρώτο χέρι τη λειτουργία του χώρου των τροφίμων.

Μάλιστα σε κάποια φάση θα αναλάβει και διευθυντικό πόστο στη μικρή αυτή εταιρεία καταλαβαίνοντας με ταχύτητα τις εξελίξεις και το μέλλον του κλάδου των τροφίμων.

Ωστόσο το 1986 αφήνει για λίγο τα τρόφιμα και ασχολείται με τις εισαγωγές σπίρτων από την Ιταλία αφού τότε είχε καταργηθεί το μονοπώλιο του ελληνικού Δημοσίου στα σπίρτα. Αρχίζει να εισάγει από τη γειτονική χώρα τα περιβόητα σπίρτα που άναβαν παντού, όπου και αν τα ακουμπούσες, όπου και αν τα έσυρες. Εκτός από την πρακτική χρησιμότητά τους, τα σπίρτα αυτά έγιναν και παιχνίδι στα χέρια των πιτσιρικάδων, με αποτέλεσμα οι πωλήσεις τους να εκτοξευθούν στα ύψη.

Σχεδόν ενάμιση χρόνο μετά, όταν η εισαγωγή τους απαγορεύθηκε για λόγους ασφαλείας, ο κ. Θεοδωρόπουλος βρέθηκε μεν χωρίς σπίρτα αλλά με ένα γερό κομπόδεμα στην άκρη.

Με αυτά τα χρήματα και με ένα «τολμηρό» δάνειο χωρίς εγγυήσεις που του είχε δώσει τότε ο μακαρίτης ο Καψάσκης από την Τράπεζα Εργασίας αγοράζει το 1987 μια μικρή βιοτεχνία στο Μοσχάτο που έφτιαχνε γαριδάκια. Ηταν η Chipita, η πρώτη απόπειρα που έκανε στον χώρο των τροφίμων ως καθαρόαιμος επιχειρηματίας.

Το εγχείρημα πήγαινε πολύ καλά, τα γαριδάκια έκαναν θραύση στα σχολεία και το μέλλον φάνταζε λαμπρό. Ξαφνικά όμως η κατάσταση άλλαξε όταν το υπουργείο Παιδείας απαγόρευσε να πωλούνται γαριδάκια στα σχολεία.

Οι πωλήσεις μειώθηκαν κατακόρυφα, η Chipita βρέθηκε σε πολύ δύσκολη θέση και ο κ. Θεοδωρόπουλος έκανε τη μεγάλη παραγωγική στροφή στην παραγωγή ατομικού κρουασάν και αργότερα στα bake rolls για να σώσει την επιχείρησή του. Αυτή η επέκταση σε παρεμφερή αλλά όχι όμοια προϊόντα ήταν μία από τις πιο επιτυχημένες συνταγές στα τέλη της δεκαετίας του ΄80 και σχεδόν 10 χρόνια αργότερα, το 1998, η Chipita αρχίζει να σπάει τα ταμεία στη Γερμανία.

Εξάγει ατομικά κρουασάν, mini κρουασάν και bake rolls στη μεγαλύτερη ευρωπαϊκή αγορά και είναι στις εξαγωγές πρώτη και μακριά από τους ανταγωνιστές της. Για να ολοκληρώσει το δίκτυο διανομής ο κ. Θεοδωρόπουλος αναπτύσσει συνεργασία με την Ρepsico, η οποία έχει οργανωμένη παρουσία σε 124 χώρες σε όλον τον πλανήτη. Ετσι η «μικρή» Chipita από την Ελλάδα αποκτά έντονη παρουσία σε περισσότερες από 25 χώρες στην Ευρώπη και στην Αφρική.

Είναι φανερό ότι με την αυγή του 21ου αιώνα η Chipita, που μεγάλωσε πάρα πολύ στη χρυσή περίοδο από το 1995 και μετά, με την πτώση των επιτοκίων και τη μείωση του κόστους χρήματος, είναι έτοιμη να κάνει το μεγάλο άλμα. Αυτό έρχεται το 2005, όταν η ΔΕΛΤΑ και η Chipita ενώνουν τις δυνάμεις τους και δημιουργούν τη Vivartia, που είναι ο μεγαλύτερος ελληνικός όμιλος τροφίμων και ουσιαστικά γίνεται υπολογίσιμη περιφερειακή δύναμη και στην ευρωπαϊκή αγορά.

Πλέον ο κ. Θεοδωρόπουλος είναι το διοικητικό αφεντικό του ομίλου, που πρέπει μέσα στον διεθνή ανταγωνισμό να μετεξελίσσεται διαρκώς. Πολλοί τον κατηγορούν ότι εκείνη την εποχή συγκέντρωνε συστηματικά όλο και περισσότερες εξουσίες μέσα στον όμιλο εκμεταλλευόμενος την ενασχόληση του κ. Δασκαλόπουλου με τον ΣΕΒ. Δημιουργήθηκε μάλιστα δυσαρέσκεια σε βάρος του από στελέχη που προέρχονταν από τη ΔΕΛΤΑ και τα οποία σήμερα έχουν αποχωρήσει από τον όμιλο.

Ηλθε λοιπόν το 2007 και η Vivartia πωλείται στη Μarfin, σε μια κίνηση που για πολλούς απετέλεσε σημαντική έκπληξη. Οι λόγοι που οδήγησαν τη Vivartia στην αγκαλιά της Μarfin αλλά και οι λόγοι που οδήγησαν τον κ. Δασκαλόπουλο εκτός Vivartia δεν έγιναν ποτέ γνωστοί.

Οσον αφορά την πώληση της Vivartia πολλοί λένε ότι ο κ. Δασκαλόπουλος είχε κουραστεί από τις επιθέσεις που δεχόταν για το λεγόμενο καρτέλ του γάλακτος αλλά και από τον ισχυρισμό ότι χρησιμοποιούσε τις κορυφαίες θέσεις του ΣΕΒ για να στηρίξει την επιχείρησή του, γι΄ αυτό και αποφάσισε να την πουλήσει.

Εκεί ακριβώς τραπεζικοί κύκλοι υποστηρίζουν ότι ο κ. Θεοδωρόπουλος διαφωνούσε και για τους χειρισμούς στο καρτέλ του γάλακτος αλλά και για τους χειρισμούς (και ιδίως για τις σημαντικές λεπτομέρειες) στο θέμα της πώλησης της Vivartia.

Ωστόσο, αποδεικνύοντας για άλλη μία φορά ότι είναι άνθρωπος που προσαρμόζεται στα νέα δεδομένα, «τα βρήκε» με τον κ. Α.Βγενόπουλο και παρέμεινε στον όμιλο ως διευθύνων σύμβουλος.

«Ο Ανδρέας (Βγενόπουλος) δεν θα μπορούσε να βρει καλύτερο μάνατζερ από τον διεθνοποιημένο Σπύρο για να “τρέχει” όλον τον όμιλο της Vivartia μέσα στην παγκοσμιοποίηση» τονίζει στέλεχος κορυφαίας τράπεζας που παρακολούθησε όλες τις εξελίξεις από κοντά. Γι΄ αυτές άλλωστε τις «παγκοσμιοποιημένες» επιδόσεις του ο κ. Θεοδωρόπουλος το 2003 τιμήθηκε με τον τίτλο του Μάνατζερ της Χρονιάς από την Ελληνική Ενωση Διοίκησης Επιχειρήσεων, τη γνωστή ΕΕΔΕ.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Οικονομία
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk