Εν μέσω χρηματοπιστωτικής κρίσης οι σχεδιαστές μόδας παρουσίασαν με μεγαλοπρέπεια τις νέες συλλογές υψηλής ραπτικής 2008-2009

Η υψηλή ραπτική αντέχει στην ύφεση

Γ ια να χαριτολογήσουν στην ερώτηση «ποια είναι η άποψή σας για τη μόδα;» οι οικονομικοί αναλυτές συνηθίζουν να λένε πως «τα μήκη ανεβαίνουν σε περιόδους άνθησης και κατεβαίνουν σε περιόδους κρίσης». Ωστόσο η συγκεκριμένη ρήση δεν φαίνεται να ανταποκρίνεται τόσο στη συγκεκριμένη περίοδο όσο και στην πρόσφατη παρουσίαση των συλλογών υψηλής ραπτικής για το Φθινόπωρο- Χειμώνα του 2008 στο Παρίσι. Τα μήκη ήταν εντυπωσιακά μακριά, όχι όμως λόγω της κρίσης. Ο κόσμος της υψηλής ραπτικής δείχνει να απέχει μίλια μακριά από αυτόν που επηρεάζεται από την οικονομική αστάθεια στις διεθνείς χρηματαγορές.

Γ ια να χαριτολογήσουν στην ερώτηση «ποια είναι η άποψή σας για τη μόδα;» οι οικονομικοί αναλυτές συνηθίζουν να λένε πως «τα μήκη ανεβαίνουν σε περιόδους άνθησης και κατεβαίνουν σε περιόδους κρίσης». Ωστόσο η συγκεκριμένη ρήση δεν φαίνεται να ανταποκρίνεται τόσο στη συγκεκριμένη περίοδο όσο και στην πρόσφατη παρουσίαση των συλλογών υψηλής ραπτικής για το Φθινόπωρο- Χειμώνα του 2008 στο Παρίσι. Τα μήκη ήταν εντυπωσιακά μακριά, όχι όμως λόγω της κρίσης.

Ο κόσμος της υψηλής ραπτικής δείχνει να απέχει μίλια μακριά από αυτόν που επηρεάζεται από την οικονομική αστάθεια στις διεθνείς χρηματαγορές. Μέλη βασιλικών οικογενειών από χώρες της Ασίας και της Μέσης Ανατολής αλλά και εκπρόσωποι του νέου χρήματος από τις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ενωσης και την Ινδία σπεύδουν κάθε σεζόν να δώσουν το «παρών» στα μεγαλειώδη ντεφιλέ της haute couture στο Μιλάνο και στο Παρίσι. Θα σκεπτόταν κανείς ότι η υψηλή ραπτική ακόμη και ως έννοια της μοναδικότητας μιας δημιουργίας, με την εργασία και το κόστος που συνεπάγεται, θα ήταν το πρώτο από τα «θύματα» της χρηματοπιστωτικής ύφεσης, η οποία έχει επηρεάσει ουκ ολίγες αγορές. Και ενώ το κόστος ζωής έχει ανεβεί, με τα τρόφιμα και τα καύσιμα να ανταγωνίζονται σε ταχύτητα τις αντίστοιχες ανατιμήσεις τους, κάνοντας τη ζωή πιο δύσκολη για την πλειονότητα, η υψηλή ραπτική όχι μόνο δεν πλήττεται αλλά ακμάζει. Στις πρόσφατες παρουσιάσεις των συλλογών στο Παρίσι τίποτε δεν παρέπεμπε στη συνάντηση των G8 ή σε μια νέα εποχή λιτότητας. Εξάλλου η τιμή μιας δημιουργίας υψηλής ραπτικής κινείται στα 50.000 ευρώ και μπορεί εύκολα να τριπλασιαστεί αν το ρούχο απαιτεί κέντημα.

Μεγάλο περιθώριο κέρδους
Στη γαλλική πρωτεύουσα τα μεγαλύτερα ονόματα της μόδας όπως οι Chanel, Dior, Valentino και Givenchy παρουσίασαν τις δημιουργίες τους για το Φθινόπωρο- Χειμώνα 2008 -2009. Τα ρούχα είναι εξαιρετικά ακριβά αλλά το επιχειρηματικό μοντέλο στο οποίο βασίζονται δείχνει μέχρι στιγμής ότι αποδίδει. Δεν παράγονται μαζικά, δεν υπόκεινται σε εκπτώσεις και δεν παράγονται σε εργοστάσια εκτός συνόρων με φθηνά εργατικά όπως στην Κίνα και στην Ινδία έτσι ώστε να εξασφαλιστεί το μεγάλο περιθώριο κέρδους. Αντίθετα, η δουλειά γίνεται αποκλειστικά με το χέρι και απαιτεί εκατοντάδες ώρες εργασίας από τεχνίτες στα ατελιέ του Παρισιού ή της Ρώμης.

Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του Στέφανο Σάσι, διευθύνοντος συμβούλου του οίκου Valentino, ο οποίος έφερε τις κεντήστρες του από τη Ρώμη στο Παρίσι για να βάλουν τις τελευταίες πινελιές στη συλλογή λίγο πριν από την παρουσίαση. «Πάντα θα υπάρχει χώρος για ένα τέτοιο προϊόν.Οι πλούσιοι αναγνωρίζουν κάτι το οποίο είναι μοναδικό» δηλώνει ο επικεφαλής του Valentino. «Δεν ανησυχούμε αν θα βγάλουμε χρήματα από την υψηλή ραπτική» συμπληρώνει. «Είναι η “ψυχή” της εικόνας μας,η ουσία της φίρμας.Αν καταφέρουμε να κερδίσουμε και χρήματα από αυτότόσο το καλύτερο,αλλά δεν είναι αυτό η προτεραιότητα». Βέβαια, ακόμη και αν είναι έτσι, τα ρούχα δεν προσφέρονται δωρεάν. Τα εργατικά κοστίζουν πάρα πολύ αλλά και η τιμή που φέρει το ρούχο ανταποκρίνεται στο επίπεδο της πελατείας στην οποία απευθύνεται. Στις περιπτώσεις αυτές, εξάλλου, όταν χρειάζεται να μάθει κανείς την τιμή, συνήθως είναι εξαιρετικά υψηλή.

«Για την ώρα δεν φαίνεται να υπάρχουν συνέπειες της οικονομικής κατάστασης στην υψηλή ραπτική» λέει ο Μάρκο Γκομπέτι, διευθύνων σύμβουλος του οίκου Givenchy. «Οι πελάτες που αγοράζουν ρούχα υψηλής ραπτικής δεν ανήκουν σε αυτό το περιβάλλον». Και συμπληρώνει: «Τις τελευταίες τρεις σεζόν η ανάπτυξη είναι πολύ δυνατή.Δεν είναι μια αγορά που φθίνει».

Η αίσθηση ότι η υψηλή ραπτική πλησίαζε στο τέλος της ήταν διάχυτη από τη δεκαετία του ΄60 ως αυτήν του ΄90, όταν η πελατεία της είχε περιοριστεί σε λίγες Παριζιάνες μεγάλης ηλικίας. Οι μεγάλες απαιτήσεις για την κατασκευή και ο δυσανάλογα μικρός αριθμός πωλήσεων έφερναν πενιχρά κέρδη σε σχέση με το μαζικής παραγωγής αλλά κατ΄ αναλογία υψηλό σε τιμή πρετ-α-πορτέ (σειρές έτοιμης ένδυσης). Οσοι πίστεψαν όμως ότι η κατάσταση ήταν μη αναστρέψιμη δεν έλαβαν υπόψη τους ότι η Γαλλία ήταν αποφασισμένη να διαφυλάξει την παράδοσή της, την οποία και αντιμετωπίζει ως κομμάτι της εθνικής της κουλτούρας, αλλά και την εμφάνιση μιας νέας πελατειακής βάσης.

Παραδοσιακή τεχνική
«Η υψηλή ραπτική είναι το “κλειδί” για τη Chanel αλλά και για τη μόδα» εξηγεί ο Μπρούνο Παβλόβσκι, διευθύνων σύμβουλος του γαλλικού οίκου. «Χάρη σε αυτήν διατηρούνται ακόμη οι παραδοσιακές τεχνικές, που διαφορετικά θα είχαν χαθεί από τη μαζικοποίηση της παραγωγής». Για τη Chanel όμως υπάρχει και επιχειρηματικό όφελος. Ο Παβλόβσκι αναμένει περί τις 200 παραγγελίες από τα 63 σύνολα που παρουσιάστηκαν στη συλλογή. Η εταιρεία που βλέπει το ιδιωτικό ιδιοκτησιακό καθεστώς της ως «ανάχωμα» στους βραχυπρόθεσμους στόχους του χρηματιστηρίου αναπτύσσει τέτοιες σχέσεις με τους πελάτες της ώστε να στέλνει ομάδες στη Μόσχα ή στο Λος Αντζελες αν το επιθυμούν.

Ως έναν βαθμό αυτό σημαίνει ότι η υψηλή ραπτική χάνει χρήματα «με μεγαλοπρέπεια», από την άλλη όμως οίκοι όπως η Chanel και ο Dior αξιοποιούν τη λάμψη της για να ενισχύουν τα έσοδά τους από προϊόντα μαζικής κατανάλωσης όπως τα αρώματα και τα καλλυντικά. Από την άλλη, ο Γκομπέτι υποστηρίζει ότι οι οίκοι μόδας χρησιμοποιούν την υψηλή ραπτική όπως οι αυτοκινητοβιομηχανίες αναπτύσσουν τα ερευνητικά τους τμήματα, σαν έναν χώρο όπου οι σχεδιαστές επιτρέπεται να κάνουν λάθος χωρίς να ανησυχούν για τι θα στοιχίσει αυτό στην επιχείρηση. Αλλωστε αυτό που αναζητούν οι φίρμες από τις «υψηλές» συλλογές τους είναι η προϊοντική ταυτότητα που θα «πουλήσουν» μέσω των «φθηνότερων» ειδών τους. Αυτή η αγορά εξάλλου άνθησε τα τελευταία 15 χρόνια και για έναν «κολοσσό» στον κλάδο της πολυτέλειας όπως ο LVΜΗ- στον οποίο ανήκει ο οίκος Dior- από εκεί προκύπτουν και τα περισσότερα έσοδα. Η αλήθεια είναι ότι το ενδεχόμενο της λιτότητας σε αυτή την αγορά είναι ο μεγαλύτερος φόβος των πολυτελών σημάτων παρά στην περιθωριακή αγορά της υψηλής ραπτικής. Ο απολογισμός θα είναι χειρότερος αν τα στελέχη της Γουόλ Στριτ στη Νέα Υόρκη και του Σίτι του Λονδίνου πάψουν να ενδιαφέρονται για τσάντες, παπούτσια και δερμάτινα αξεσουάρ με υπογραφή. Τη στιγμή μάλιστα που ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Dior υποκλινόταν στη σκηνή μετά το σόου του στο Παρίσι, ο οίκος του μαζί με τον Louis Vuitton πανηγύριζαν το πρόστιμο 61 εκατ. δολαρίων που το γαλλικό δικαστήριο επέβαλε στο eΒay επειδή επιτρέπει την πώληση αντιγράφων με τις επωνυμίες τους.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Οικονομία
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk