Στην κάμερα η μοναδική στιγμή της γέννησης

O ταν στις αρχές της δεκαετίας ο σκηνοθέτης Ζιλ ντε Μεστρ γύριζε το διάρκειας 240΄ ντοκυμαντέρ «Urgence enfants» («Επειγόντως παιδιά») για λογαριασμό της γαλλικής τηλεόρασης, οι συνθήκες γυρισμάτων τον ανάγκασαν να παραμείνει κλεισμένος επί δύο ολόκληρα χρόνια σε μαιευτήριο. «Κάθε φορά που γεννιόταν ένα παιδί ήταν σαν την πρώτη φορά» είπε αργότερα ο γάλλος σκηνοθέτης, ο οποίος ένιωσε τόσο μεγάλη χαρά ασχολούμενος διαρκώς με το θαύμα της γέννησης που αποφάσισε να γυρίσει ένα μεγάλου μήκους κινηματογραφικό ντοκυμαντέρ με περίπου το ίδιο θέμα.

O ταν στις αρχές της δεκαετίας ο σκηνοθέτης Ζιλ ντε Μεστρ γύριζε το διάρκειας 240΄ ντοκυμαντέρ «Urgence enfants» («Επειγόντως παιδιά») για λογαριασμό της γαλλικής τηλεόρασης, οι συνθήκες γυρισμάτων τον ανάγκασαν να παραμείνει κλεισμένος επί δύο ολόκληρα χρόνια σε μαιευτήριο. «Κάθε φορά που γεννιόταν ένα παιδί ήταν σαν την πρώτη φορά» είπε αργότερα ο γάλλος σκηνοθέτης, ο οποίος ένιωσε τόσο μεγάλη χαρά ασχολούμενος διαρκώς με το θαύμα της γέννησης που αποφάσισε να γυρίσει ένα μεγάλου μήκους κινηματογραφικό ντοκυμαντέρ με περίπου το ίδιο θέμα. Μια ταινία τεκμηρίωσης με κινηματογραφικό βλέμμα αλλά και «παγκόσμια διάσταση». Ο στόχος του Ντε Μεστρ ήταν διττός: «Θέλησα να μεταδώσω στον θεατή όλα τα συναισθήματα που νιώθει κανείς τη μαγική αυτή στιγμή της γέννησης αλλά και μέσα από το ίδιο θέμα να αφηγηθώ τις τόσο διαφορετικές ανθρώπινες συνθήκες κάτω από τις οποίες πραγματοποιείται αυτό το θαύμα». Πάνω σε αυτά τα θεμέλια «χτίστηκε» το «Πρώτο κλάμα» («Le premiere cri»), που από την περασμένη Πέμπτη προβάλλεται στη θερινή αίθουσα Αθηναία του Κολωνακίου.

Με «στούντιο» τις πέντε ηπείρους του πλανήτη και σενάριο την ίδια τη ζωή, η κάμερα του Ντε Μεστρ συνέδεσε διαφορετικούς ανθρώπινους χαρακτήρες με κοινό παρονομαστή τη μοναδική στιγμή της γέννησης· τη στιγμή του «πρώτου κλάματος», όπως ο έξυπνος τίτλος δηλώνει. Για την πραγμάτωση του «Πρώτου κλάματος», που εφέτος έχασε το Σεζάρ καλύτερου ευρωπαϊκού ντοκυμαντέρ 2007 από το «L΄ Αvocat de la terreur» του Μπαρμπέτ Σρεντέρ, διανύθηκαν 236.000

χιλιόμετρα, χρειάστηκαν 22 μήνες έρευνας, 39 ταξιδιωτικές βίζες, 210 ετοιμόγεννες μητέρες και 52 ηχογραφήσεις. Ολα αυτά κατέληξαν στη ζωντανή κινηματογράφηση εννέα μωρών την ώρα της γέννησής τους. Αναπαράγοντας το θαύμα της γέννησης με καλλιτεχνικές προδιαγραφές, ο Ντε Μεστρ κατάφερε επίσης να προσφέρει πολύτιμες πληροφορίες και χρήσιμες συμβουλές στις εγκυμονούσες. Ενα από τα ενδιαφέροντα στοιχεία της ταινίας είναι ότι οι ιστορίες των εγκύων δεν μοιάζουν μεταξύ τους. Στο Βιετνάμ, π.χ., που έχει τις περισσότερες γέννες ετησίως (45.000 παιδιά), όλες οι γυναίκες γεννάνε στην ίδια σάλα και με απαρχαιωμένες μεθόδους (βεντούζες και κουτάλες). Στον αντίποδα αυτού του συστήματος, στις ΗΠΑ, η Βανέσα θέλει να γεννήσει μόνη της στο σπίτι. Χωρίς μαία, συντροφιά με τους φίλους της. Στο Μεξικό ένας γιατρός και μία μαία προσφέρουν γέννα δίπλα στα δελφίνια, ενώ στην Ιαπωνία ένα ζευγάρι αποφασίζει να γεννήσει με τον παλιό, παραδοσιακό τρόπο, μακριά από τις μοντέρνες μεθόδους.

Το θέμα όμως έδωσε επίσης την ευκαιρία στον Ζιλ ντε Μεστρ να ασχοληθεί με ακόμη μία παράμετρο, τον «δευτερεύοντα ρόλο που παίζουν οι άντρες», όπως ο ίδιος την αποκαλεί. Σε πολλές χώρες οι άντρες απαγορεύεται να είναι παρόντες στη γέννα, αλλά ακόμη και στις χώρες όπου επιτρέπεται στους άντρες η είσοδος στην αίθουσα τοκετού ο πατέρας παραμένει θεατής. Η λεχώνα είναι από τη μία παντοδύναμη και από την άλλη τελείως εύθραυστη. Κατά τον σκηνοθέτη, «το να δίνεις ζωήείναι κάτι το ιερό και απόλυτα γυναικείο και ως άντρας είναι συναρπαστικό να μπορείς να το παρακολουθείς από κοντά».

Σεναριογράφος, ηθοποιός, σκηνοθέτης και παραγωγός, ο Ζιλ ντε Μεστρ ξεκίνησε την καριέρα του από τον χώρο του τηλεοπτικού ντοκυμαντέρ. Το 1994 πέρασε στην κινηματογραφική μυθοπλασία μεγάλου μήκους με το «Κiller Κid», ασχολήθηκε με την κινηματογραφική παραγωγή και, αφού ολοκλήρωσε και τη δεύτερη ταινία μυθοπλασίας «F roce», τον είλκυσε το θαύμα της γέννησης. «Ενας θρύλος θέλει την πρώτη φωνή του βρέφους να είναι η στιγμή που ένας άγγελος θα το αγγίξει για να του δώσει το έναυσμα για το καινούργιο ταξίδι σε αυτόν τον κόσμο» διαβάζουμε στις σημειώσεις της ταινίας. Ακούγεται κάπως αφελές στον κυνικό κόσμο της εποχής μας, αλλά την ίδια ώρα είναι τόσο αληθινό. Το «Πρώτο κλάμα» λειτουργεί σαν ηρεμιστικό φάρμακο κάνοντας την παρακολούθησή του απαραίτητη για όλες τις γυναίκες, εγκυμονούσες και μη.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Πολιτισμός
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk