Υπό την επίβλεψη του καθηγητή της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών Γιάννη Ψυχοπαίδη η έκθεση «Ημερολόγια της φωτιάς»

Σπουδαστικές ασκήσεις στις… φλόγες

«Ημερολόγια της φωτιάς»… Η έκθεση των 32 σπουδαστών του Ζ΄ Εργαστηρίου της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών, υπό τον καθηγητή τους Γιάννη Ψυχοπαίδη, αφιερώνεται- όπως υπονοείται από τον τίτλο της- στην Ολυμπία και στις περυσινές πυρκαϊές. Υστερα από μια «οδυνηρή ξενάγηση» στους καμένους τόπους, ο γνωστός ζωγράφος δεν είχε καμία αμφιβολία ότι τίτλος εργασίας για την επόμενη χρονιά έπρεπε να είναι το κατεστραμμένο περιβάλλον και ο κατεστραμμένος πολιτισμός (συμβολικά, μέσω Ολυμπίας).

«Ημερολόγια της φωτιάς»… Η έκθεση των 32 σπουδαστών του Ζ΄ Εργαστηρίου της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών, υπό τον καθηγητή τους Γιάννη Ψυχοπαίδη, αφιερώνεται- όπως υπονοείται από τον τίτλο της- στην Ολυμπία και στις περυσινές πυρκαϊές. Υστερα από μια «οδυνηρή ξενάγηση» στους καμένους τόπους, ο γνωστός ζωγράφος δεν είχε καμία αμφιβολία ότι τίτλος εργασίας για την επόμενη χρονιά έπρεπε να είναι το κατεστραμμένο περιβάλλον και ο κατεστραμμένος πολιτισμός (συμβολικά, μέσω Ολυμπίας). Οι σπουδαστές ήταν έτοιμοι από τις αρχές Ιουνίου (η έκθεση εγκαινιάστηκε στις 19 του μηνός) και ανάμεσά τους κυκλοφορούσε ένα πικρόχολο ανέκδοτο: «Να παρουσιάσουμε την έκθεση προτού αρχίσουν οι νέες πυρκαϊές». Τελικά, η Ιστορία επαναλαμβάνεται ως τραγική φάρσα. Οι νέοι καλλιτέχνες απέδειξαν την ευρηματικότητά τους. Παρ΄ ότι το θέμα ήταν κοινό- η καταστροφή-, ο τρόπος με τον οποίο προσεγγίστηκε από τον καθέναν ήταν εντελώς μοναδικός, προσωπικός. Γεγονός πρόδηλο από την έκρηξη των διαφορετικών τρόπων (ζωγραφική, μεικτές τεχνικές, κατασκευές, βίντεο…), από τους πολλαπλούς αντικατοπτρισμούς του ίδιου θέματος. Με το ώριμο βλέμμα τους, τα περισσότερα από τα έργα των «Ημερολογίων της φωτιάς» θα μπορούσαν κάλλιστα να σταθούν μόνα τους σε άλλες εκθέσεις ή και σε ιδιωτική συλλογή. Μόνο που δεν είναι προς πώληση: η φιλοδοξία είναι τα έργα να εκτεθούν στην Ολυμπία. Η έκθεση παρουσιάζει ενδιαφέρον όχι μόνο λόγω της επικαιρότητάς της αλλά και επειδή επιβεβαιώνει την πολιτική- με την ευρεία έννοια- διάσταση της τέχνης.

Κάτι όμως που ξεκίνησε με χρονικό ορίζοντα περίπου δύο μηνών (για την αρχική συζήτηση, την εγκεφαλική επεξεργασία, την εφαρμογή, τη σύνδεση με τις άλλες τέχνες…), απλώθηκε τελικά σε ολόκληρη τη χρονιά. «Αυτή τη φορά το θέμα άγγιξε ιδιαίτερες χορδές καλλιτεχνικής ευαισθησίας» επισημαίνει χαρακτηριστικά ο κ. Ψυχοπαίδης. Ο προβληματισμός βάθαινε, με την επεξεργασία της φόρμας, με την αναζήτηση της γλώσσας. Και τελικά η άσκηση απέκτησε απρόσμενες προεκτάσεις, συνδέθηκε με άλλους χώρους έκφρασης. Ο ποιητής Ντίνος Σιώτης ( «ο οποί ος είχε αντιδράσει με τον ίδιο τρόπο στον πόνο» προσθέτει ο κ. Ψυχοπαίδης) μετά τη δημοσίευση των «Ποιημάτων της πυρκαγιάς» (προσωπική έκδοση), ήρθε στην ΑΣΚΤ, διάβασε από τη συλλογή και συζήτησε με τους σπουδαστές για την καλλιτεχνική έμπνευση. Επειτα διοργανώθηκαν σεμινάρια για το μοτίβο της πυρκαϊάς και την έννοια της καταστροφής στην ιστορία της τέχνης. Οι σπουδαστές τελικά ενεπλάκησαν σε γόνιμο προβληματισμό και σε ευρύτερη κριτική της πολιτείας σε σχέση με το πώς αντιμετώπισε «ή δεν αντιμετώπισε την κρίση». Τελικά αυτή η αλληλεγγύη οδήγησε σε «έργα πλουραλιστικά, ανήσυχα,ανοιχτά στον διάλογο». Το ερώτημα είναι αν η δημιουργία λειτουργεί καλύτερα με καθοδήγηση ή όταν η έμπνευση αφήνεται ελεύθερη. «Κάνουμε κάθε χρόνο θεματικές ασκήσεις και στο τέλος εκθέτουμε τα έργα όχι επειδή πρέπει να δημοσιοποιούνται οι εσωτερικές ασκήσεις του εργαστηρίου,αλλά διότι συνήθως έχουμε να κάνουμε με μια δόκιμη νέα τέχνη με προβληματική που παρουσιάζει διευρυμένο ενδιαφέρον και υπερβαίνει τα όρια της ΑΣΚΤ» εξηγεί ο κ. Ψυχοπαίδης. Πολλές φορές αυτό που απασχολεί τη διδασκαλία στο εργαστήριο είναι η συνεύρεση των εικαστικών με άλλες καλλιτεχνικές γλώσσες και τελικά η εξερεύνηση των ορίων της τέχνης. Ετσι, σε προηγούμενες χρονιές, στο Μουσείο Μπενάκη η έκθεση «Καββαδίας» συνέδεε τα εικαστικά με την ποίηση και στο Βυζαντινό Μουσείο η έκθεση «Αυστηρώς Ακατάλληλον» διερευνούσε τη σχέση τους με τον κινηματογράφο.

Η συγκεκριμένη θεματική της καταστροφής στα «Ημερολόγια της φωτιάς» συνδέεται, έμμεσα ή άμεσα, με τον χαμένο ρόλο της τέχνης. Της τέχνης που είναι «η συνείδηση μιας καλλιτεχνικής και κοινωνικής ευθύνης που πραγματοποιείται με τη διαρκή επαγρύπνηση. Ο καλλιτέχνης οφείλει να βρίσκεται σε συνεχή εγρήγορση, να εξελίσσεται με συνεχείς ρήξεις σε σχέση με το κατεστημένο παρελθόν» καταλήγει ο κ. Ψυχοπαίδης.

Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων «Μελίνα» (Ηρακλειδών 66 και Θεσσαλονίκης, Θησείο, τηλ. 210 3452.150).

Ως τις 12 Ιουλίου.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Πολιτισμός
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk