χοροσ

Σε άλλους καιρούς

nadance@ath.forthnet.gr Τ ην ομάδα του Πολ Τέιλορ, του «γερόλυκου» του χορού, παρουσίασε σε μια παράσταση στο Ηρώδειο η ΕΛΕΠΑΠ, σε συνεργασία με το Φεστιβάλ Αθηνών, προς ενίσχυση του έργου της (11/6). Με τα γνωστά του έργα «Εsplanade», «Ρiazzolla Caldera» και «Ρromethean Fire», το ρωμαϊκό ωδείο ήταν σαν να γύρισε για λίγο σε άλλους καιρούς. Μουσικός, αθεράπευτα αισιόδοξος, λυρικός και… παλιός, ο Τέιλορ μοιάζει λίγο εκτός εποχής. Η ξενοιασιά του και η βεβαιότητα της αφθονίας σοκάρουν σήμερα και φυσικά για έναν άνθρωπο στην ηλικία πλέον του Τέιλορ ακόμη και τα πλέον πρόσφατα έργα του δεν μπορούν να αλλάξουν χαρακτήρα.

nadance@ath.forthnet.gr Τ ην ομάδα του Πολ Τέιλορ, του «γερόλυκου» του χορού, παρουσίασε σε μια παράσταση στο Ηρώδειο η ΕΛΕΠΑΠ, σε συνεργασία με το Φεστιβάλ Αθηνών, προς ενίσχυση του έργου της (11/6). Με τα γνωστά του έργα «Εsplanade», «Ρiazzolla Caldera» και «Ρromethean Fire», το ρωμαϊκό ωδείο ήταν σαν να γύρισε για λίγο σε άλλους καιρούς. Μουσικός, αθεράπευτα αισιόδοξος, λυρικός και… παλιός, ο Τέιλορ μοιάζει λίγο εκτός εποχής. Η ξενοιασιά του και η βεβαιότητα της αφθονίας σοκάρουν σήμερα και φυσικά για έναν άνθρωπο στην ηλικία πλέον του Τέιλορ ακόμη και τα πλέον πρόσφατα έργα του δεν μπορούν να αλλάξουν χαρακτήρα. Είναι όμως το καταλληλότερο ρεπερτόριο για φιλανθρωπικές βραδιές αξιώσεων και βεβαίως εξαιρετικά χρήσιμα από ιστορική άποψη. Είναι κατάλληλα επειδή είναι «ασφαλή», δηλαδή καλομελετημένα, προσεγμένα, ευχάριστα, με θαυμάσιους χορευτές, επομένως δικαιολογούν το ενδεχομένως τσουχτερό εισιτήριο και ελκύουν θεατές που δεν θέλουν να πετάξουν τα λεφτά τους. Είναι χρήσιμα διότι μπορεί να δει κανείς την απόσταση που διήνυσε η Δύση- και δη η πέραν του Ατλαντικού πλευρά της- από τη μεταπολεμική αφθονία και την ξενοιασιά της upper middle class ως σήμερα και να κρίνει γιατί- και αν- διασκεδάζει με τον ίδιο τρόπο με τους κοντινούς προγόνους της.

Ο Τέιλορ είναι ιδιάζουσα περίπτωση: χωρίς προκλητική «γλώσσα», κάτι σαν χολιγουντιανή mainstream παραγωγή, είχε ως πιο ανατρεπτικό του χαρακτηριστικό τους ιδιόμορφους χορευτές πάνω στο δικό του- έξω από τα συνηθισμένα- σωματικό πρότυπο καθώς υπήρξε αθλητής της κολύμβησης. Αυτό στην παράσταση της Αθήνας φάνηκε να αλλάζει και οι χορευτές του κάθε άλλο παρά εντυπωσιακού παραστήματος ήταν. Από τους εκπροσώπους του μοντέρνου μπαλέτου και χορού ο Τέιλορ είναι από τους πλέον «καλοαναθρεμμένους», χωρίς τις εκρήξεις π.χ. του Αλβιν Εϊλι. Χωρίς υπερβολές και προκλήσεις, είναι ένας κομψός και πολύ επικοινωνιακός διασκεδαστής. Γνωστά έργα ενός πολυαγαπημένου στο ελληνικό κοινό χορογράφου με μία από τις δημοφιλέστερες χορεύτριες παρουσίασε το Μπαλέτο του Τόκιο (16-17/6). Πρόκειται για το αφιέρωμα στον Μορίς Μπεζάρ, με τη Σιλβί Γκιλέμ, η οποία έκανε ό,τι μπορούσε για να είναι στη σκηνή «σαν να μην πέρασε μια μέρα» από την εποχή που το κοινό εκστασιασμένο τη χειροκροτούσε ως νέα αποκάλυψη του χορού. Τα έργα του προγράμματος έδιναν μια καλή εικόνα ενός ευρέος φάσματος της σκέψης και της δημιουργίας του Μπεζάρ, από το κλασικό πλέον «Sacre du Ρrintemps» ως το εσωτερικό και γκόθικ-ρομαντικό «Le chant du compagnon errant», το «δοκίμιο για τη μούσα του καλλιτέχνη» «La Luna» ως το σήμα κατατεθέν του, το

Στιγμιότυπο από την «Ιεροτελεστία της Ανοιξης» στο Ηρώδειο

«Μπολερό». Η «Ιεροτελεστία της Άνοιξης» πιστοποίησε για άλλη μία φορά το γεγονός ότι η εκδοχή του, όσο και αν κινείται σε χνάρια παραδοσιακά ως προς τους ρόλους των φύλων και παρά τη φαντασμαγορική έκρηξη της σεξουαλικότητας κατά τα πρότυπα άλλων εποχών, παραμένει μία από τις σπουδαιότερες εκδοχές ως σήμερα. Η εξίσου πληθωρική αλλά με ασκητικές τάσεις χορογραφία πάνω στα τραγούδια του Μάλερ «Le chant du compagnon errant» είναι επίσης χαρακτηριστική μιας άλλης εποχής, μοντερνίζουσα μελέτη της σχέσης του ανθρώπου με τον θάνατο. Αποτελεί δε, θα έλεγε κανείς, μια μετάλλαξη της ενασχόλησης των εκπροσώπων του κεντροευρωπαϊκού μοντερνισμού με το θέμα αυτό και ο Μπεζάρ ήταν από τους λίγους που μπορούσε να το προσεγγίσει πειστικά- όσο κι αν η διονυσιακή πλευρά του έκλεινε πάντοτε το μάτι στον θεατή παρά το πεισιθάνατον της ατμόσφαιρας.

Φυσικά αποκορύφωμα της βραδιάς ήταν το «Μπολερό», ένα έργο που έχουν ερμηνεύσει άνδρες και γυναίκες, αλλά έχει συνδεθεί με την ιδιομορφία της σκηνικής παρουσίας και του σώματος του Χόρχε Ντον. Το «Μπολερό», που θυμίζει σκηνή από το «Ξαφνικά πέρυσι το καλοκαίρι» αλλά και ενσταντανέ από ταινίες του Παζολίνι με το λατρευτικό καταβρόχθισμα του πρωταγωνιστή, προσφέρεται για πολλαπλά επίπεδα ανάγνωσης με οδηγό την προσωπική, φιλοσοφική «μυθολογία» του Μπεζάρ. Στην πορεία όμως όλες οι πιθανές αναγνώσεις μπερδεύονται ευχάριστα μέσα στη μαγεία του κόκκινου και του μαύρου και της σαρωτικής κλιμάκωσης του έργου.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Πολιτισμός
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk