«Ενα αγόρι και ένα κορίτσι που ζουν με το τίποτα, που δεν πιστεύουν σε τίποτα, που δεν κάνουν τίποτα για να αλλάξει η ζωή τους, μια σχέση όπου τίποτα δεν συμβαίνει,που κανείς δεν λέει τίποτα,δεν κάνει τίποτα και που όλα αλλάζουν χωρίς αυτό να σημαίνει τίποτα» αναγράφεται στην αφίσα της ταινίας «Valse Sentimentale» της Κωνσταντίνας Βούλγαρη, η οποία κέρδισε το κρατικό βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη πέρυσι το φθινόπωρο στη Θεσσαλονίκη. Με πατέρα τον Παντελή Βούλγαρη, μητέρα την Ιωάννα Καρυστιάνη και αδελφό τον Αλέξανδρο Βούλγαρη (σκηνοθέτη του «Ροζ»), η Κωνσταντίνα γαλουχήθηκε σε καλλιτεχνικά γόνιμο περιβάλλον. Ωστόσο το «Valse Sentimentale» φέρει εμφανώς το ιδιαίτερο στίγμα της σκηνοθέτριας. Με αφοπλιστική ειλικρίνεια και απλότητα φτάνει στη δημιουργία ενός ελληνικού «νεοβαγκίστικου» έργου που ενσωματώνει το πνεύμα της νεολαίας των Εξαρχείων, τα προσωπικά αδιέξοδα και τη γοητεία ενός ανεκπλήρωτου(;) έρωτα. Η ρευστή ερμηνεία της Λουκίας Μιχαλοπούλου (κρατικό βραβείο καλύτερης ερμηνείας) και η εσωτερική ένταση του Θάνου Σαμαρά ήταν σημαντικό κεφάλαιο σε μια ταινία όπου η κάμερα είναι ανελέητα «κολλημένη» πάνω στους πρωταγωνιστές της.
– Πότε αρχίσατε να διαμορφώνετε ύφος και νιώσατε έτοιμη να σκηνοθετήσετε;
«Ηθελα να κάνω μια ταινία για να εκφράσω αυτά που νιώθω. Δεν έχω πολλές τεχνικές γνώσεις. Στη ζωή μου είδα πάρα πολύ σινεμά και σε μια ταινία με ενδιαφέρει πρώτα το αν θα με αγγίξει συναισθηματικά. Κάδρα, μοντάζ, τα τεχνικά χαρακτηριστικά έρχονται σε δεύτερη μοίρα». – Ωστόσο το «Valse Sentimentale» έχει στυλ,δεν είναι άχρωμη ταινία.
«Εντάξει, μου αρέσουν κάποια έργα περισσότερο από άλλα. Προτιμώ τις ανθρωποκεντρικές ταινίες, που εστιάζουν σε ένα πολύ συγκεκριμένο θέμα και το αναλύουν ως εκεί που δεν πάει άλλο. Επίσης, επειδή μου αρέσει ο ρεαλισμός, δεν θέλω τα τεχνικά στοιχεία να αποσπούν την προσοχή από τη ροή της ιστορίας. Με ενδιαφέρει η αφαίρεση, όταν με ελάχιστη δράση μπορείς να αναδείξεις κάποια ανθρώπινα ζητήματα».
– Η ταινία μοιάζει να γυρίστηκε από μια παρέα φίλων, αληθεύει;
«Χαίρομαι που το λέτε. Δεν ήμασταν όλοι φίλοι από την αρχή, αλλά επειδή δεν ήταν ένα έργο που περιμέναμε να αποφέρει κέρδη, δοθήκαμε σε αυτό ανιδιοτελώς. Ηθελα να συμπαθώ τους συνεργάτες μου, να έχουμε κοινές αναφορές, όχι να πάρω απλώς έναν καλό τεχνικό- όχι ότι οι δικοί μου δεν ήταν. Ημασταν ίσοι: όλοι προτείναμε, όλοι αποφασίζαμε».
– Γιατί διαλέξατε αυτό το θέμα, την αλλοτρίωση δύο νέων που τους είναι τρομακτικά δύσκολο να αφεθούν ο ένας στον άλλον; Ετσι είναι οι νέοι σήμερα;
«Δεν μπορώ να μιλήσω με γενικεύσεις, μόνο για αυτό που βλέπω εγώ. Πιστεύω ότι υπάρχει πολλή μοναξιά στους ανθρώπους γύρω μου, πολύ περισσότερη από ευτυχία και πλήρωση».
– Η Λουκία Μιχαλοπούλου δήλωσε ότι για τον ρόλο της προσπάθησε να αντιγράψει τα φερσίματά σας. Γιατί αυτό;
«Με ενδιέφερε να είναι βιωματική η ταινία μου και ο γυναικείος χαρακτήρας να έχει στοιχεία μου. Δεν της είπα “κάπνιζε όπως καπνίζω” ή “περπάτα όπως περπατάω” αλλά ήθελα να πάρει κάτι. Και σίγουρα αυτό προέκυψε. Τώρα πώς έγινε αυτό δεν μπορώ να σας πω με σιγουριά. Τα εξωτερικά χαρακτηριστικά είναι δικά μου (π.χ., το ντύσιμο, οι κινήσεις), στα εσωτερικά, τα ουσιαστικά, έχει και δικά της». – Οπότε η ταινία εκφράζει προσωπικές σας αγωνίες;
«Προφανώς. Για αυτό τη γύρισα. Με πονάει όταν βλέπω ανθρώπους που θέλουν να επικοινωνήσουν αλλά φοβούνται να το κάνουν. Πάντα υπάρχουν εξωτερικοί παράγοντες που δυσκολεύουν τις σχέσεις αλλά, όταν οι ίδιοι οι άνθρωποι βάζουν τα εμπόδια, όταν αυτοκαταστροφικά δεν αφήνουν τον εαυτό τους να δοθεί, αυτό το βρίσκω πολύ στενάχωρο».
Η ταινία «Valse Sentimentale» προβάλλεται στις αίθουσες από την Πέμπτη 2 Απριλίου.
