Ποιος το περίμενε ότι θα ερχόταν ο καιρός που θα αλληλοκατηγορούνταν στη ροκ κοινότητα για ζητήματα που άπτονται της καθαρότητας! Σε μια περίοδο μάλιστα που δύσκολα μπορεί κανείς να χαρακτηρίσει ένα μουσικό άλμπουμ ή έναν καλλιτέχνη όσον αφορά το μουσικό είδος στο οποίο κινείται καθώς όλα τα μουσικά στυλ συνδυάζονται συνεχώς- για να μην πούμε ότι αυτή η τακτική έχει γίνει αυτοσκοπός. Ετσι μάλλον εντυπωσιάζει το «ξεκατίνιασμα» που παρατηρείται αυτές τις ημέρες στην κορυφή των βρετανικών τσαρτς- και όχι μόνο.
Το έναυσμα έδωσε η νέα «μαύρη» σταρ Εστέλ, η οποία με το άλμπουμ «Shine» αλλά κυρίως με την επιτυχία της «Αmerican Βoy», όπου συμμετέχει και ο Κάνιε Γουέστ, πολιορκεί τους καταλόγους επιτυχιών των ΗΠΑ αυτές τις ημέρες. Σε συνέντευξή της στον «Guardian» επιτέθηκε στη μουσική βιομηχανία για όσα συμβαίνουν σήμερα γύρω από την προώθηση των καλλιτεχνών: «Δεν τρελάθηκα ξαφνικά.Απλώς αναρωτιέμαι πώς γίνεται και δεν υπάρχει ένας μαύρος τραγουδιστής σε αυτό που όλοι σήμερα ονομάζουν σόουλ. Η Αντέλ δεν είναι σόουλ.Μοιάζει σαν να άκουσε κάποια στιγμή μερικούς δίσκους της Αρίθα Φράνκλιν και απλώς έχει βαθιά φωνή. Αυτό δεν την κάνει σόουλ. Προσπαθούν τα μίντια να πείσουν για το τι είναι σόουλ και τους λέω “παρακαλώ, γνωρίζω πολύ καλά τι είναι σόουλ”».
Το χρώμα της σόουλ
Η Εστέλ φυσικά αναφέρεται σε όλο αυτό το μίνι κίνημα που έχει κυριεύσει τη διεθνή μουσική σκηνή και την αρχή έκανε η Εϊμι Γουάινχαουζ – φυσικά δεν είπε τίποτε γι΄ αυτήν επειδή είναι ίσως η μόνη γνήσια εκπρόσωπος του είδους τελευταία- με τραγουδίστριες όπως η Αντέλ και η ξανθούλα Ντάφι. Η τελευταία, μάλιστα, με την επιτυχία της «Μercy» να θριαμβεύει, ήταν και η μόνη που ανταποκρίθηκε στις κατηγορίες απαντώντας χαρακτηριστικά: «Αν το ταλέντο και η επιθυμία περισσεύουν,δεν πιστεύω ότι το χρώμα παίζει κάποιον ρόλο» . Για να προσθέσει: «Η Εστέλ πιθανότατα δεν κοιτά όσο σωστά πρέπει γύρω της.Δεν ζούμε στη δεκαετία του ΄50 πλέον και βρισκόμαστε σε μια πολυπολιτισμική χώρα.Κοίτα γύρω σου και θα ανακαλύψεις πολλά για τη μαύρη μουσική.Μου αρέσει πολύ να εξερευνώ τη σόουλ του Βορ ρά (των ΗΠΑ) καθώς και τον ήχο της Μotown και των μπλουζ.Οταν είδα για πρώτη φορά ένα βίντεο των Ρόλινγκ Στόουνς στα έξι μου,αντιλήφθηκα ότι πρόκειται για κάτι πολύ σημαντικό, και αυτό γιατί,όπως ανακάλυψα στη συνέχεια, επηρέασαν πολλούς,ανάμεσά τους και εμένα, ακριβώς επειδή πάντρεψαν το ροκ-εν-ρολ με τα μπλουζ».
Φυσικά αυτό που διαφεύγει από τη μικρούλα Ντάφι είναι ότι η Εστέλ έχει κάποιο δίκιο στα όσα λέει, αφού και σήμερα, όπως και τη δεκαετία του ΄80, στους Αγγλους αρέσει περισσότερο η μαύρη μουσική όταν «ασπρίζει» λίγο. Τότε είχαμε τους Simply Red, τους Ηall & Οates ή ακόμη και τους Εurythmics, τους Culture Club και τον Τζορτζ Μάικλ · τώρα έχουν όλους τους παραπάνω τραγουδιστές.
Στον αντίποδα ο «αυθάδης» Νόελ Γκάλαχερ των Οasis χτύπησε και πάλι σχετικά με την απόφαση του μεγαλύτερου φεστιβάλ επί βρετανικού εδάφους, του γνωστού Glastonbury, να συμπεριλάβει στο πρόγραμμά του εφέτος τον σουπερστάρ του χιπ-χοπ Jay-Ζ. Υποστηρίζει ότι με αυτόν τον τρόπο το ιστορικό φεστιβάλ απομακρύνεται από τις ροκ ρίζες του και λέει χαρακτηριστικά: «Αν αρχίζεις να το αλλάζεις,ο κόσμος δεν θα πάει. Συγγνώμη, αλλά τον Jay-Ζ; Το Glastonbury έχει παραδοσιακή σχέση με τη ροκ και τις κιθάρες.Ποιος θα πάει να δει την Κυριακή το βράδυ ακόμη και την Κάιλι Μινόγκ; (η άλλη περίεργη επιλογή για εφέτος) ». Τα όσα λέει ο γνωστός για τις εριστικές δηλώσεις του Νόελ Γκάλαχερ βασίζονται στο γεγονός ότι εφέτος για πρώτη φορά τα εισιτήρια του φεστιβάλ δεν έγιναν ανάρπαστα, όπως είχαμε συνηθίσει.
Και από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού όμως συμβαίνουν ανάλογα λεκτικά επεισόδια. Πολλοί υποστηρίζουν ότι το νέο άλμπουμ της Μαράια Κάρεϊ «Ε=ΜC2΄s» φλερτάρει πολύ έντονα με το χιπ-χοπ και την απομακρύνει από τη μελιστάλαχτη ποπ που την είχαμε συνηθίσει τόσα χρόνια. Η ίδια υποστηρίζει ότι πάντα είχε καλή σχέση με το χιπ-χοπ και μάλιστα με έναν από τους πιο σκληροπυρηνικούς εκφραστές του είδους, όπως το πρόωρα χαμένο μέλος των Wu Τang Clan Οl΄ Dirty Βastard από το 1996 και το τραγούδι της «Fantasy». Εδώ να προσθέσουμε ότι, όποιος και αν είναι ο ηχητικός προσανατολισμός της Μαράια, το νέο τραγούδι της «Τouch Μy Βody» πήγε και πάλι στο Νο 1 των τσαρτς ξεπερνώντας έτσι τον Πρίσλεϊ με 18 τραγούδια στο Νο 1 και σειρά έχoυν τώρα οι Μπιτλς που την περνούν κατά δύο.
Επίσης να προσθέσουμε ότι, αν και οι ισχυρισμοί της Εστέλ μπορεί να ενέχουν μια βάση αληθείας όσον αφορά την όχι και τόσο εύκολη ανάδειξη των μαύρων καλλιτεχνών στη Βρετανία, η γοητεία της μουσικής πάντα προερχόταν από τις διάφορες και κυρίως επιτυχημένες επιμειξίες των διαφόρων μουσικών ειδών.
