Η Κέιτ Μπλάνσετ μπαίνει με φόρα στη σουίτα του ξενοδοχείου «Κλάριτζ», όπου πρόκειται να περάσει την επόμενη μισή ώρα του φορτωμένου προγράμματός της μιλώντας για την τελευταία ταινία της «Elizabeth: Η χρυσή εποχή». Και όχι μόνον. Μόλις έχω επισημάνει στον βρετανό συνάδελφο, τον Τζέιμς, πόσο ιδανικό είναι το συγκεκριμένο ξενοδοχείο του Λονδίνου για την προώθηση μιας ταινίας γύρω από τη βασίλισσα Ελισάβετ Α’. Ο χώρος εκπέμπει μεγαλοπρέπεια, ενώ στον όροφο των συνεντεύξεων έχουν αναρτηθεί τρία φορέματα της Ελισάβετ από την ταινία: ένα κατακόκκινο, ένα γκρι και ένα μπεζ. Τα ανάρτησε με τα χέρια του ο ίδιος ο σκηνογράφος της ταινίας…
Η Κέιτ Μπλάνσετ δείχνει εξουσιαστική, όχι επειδή η εικόνα της έχει κάπως ταυτισθεί με εκείνη της παρθένου βασίλισσας Ελισάβετ Α’. Εχω την αίσθηση ότι η επιβλητικότητά της οφείλεται στην ενδυμασία της. Φορά κατάμαυρο ταγέρ, κατάμαυρο καλσόν, κατάμαυρες ψηλές μπότες. Η κατάξανθη κόμη της και τα δύο τεράστια ασημένια φτερά στον θώρακα «σπάζουν» τη μαυρίλα και προσθέτουν έναν σαδο-μαζό αέρα στην εικόνα της. Αν κρατούσε μαστίγιο, νομίζω ότι θα της ταίριαζε.
Και μετά ανοίγει το στόμα της, οπότε επανέρχομαι στην πραγματικότητα. «Σας άρεσε η ταινία;» ρωτά. Φωνή χαμηλή, σχεδόν ντροπαλή. Τι να της πούμε; Οχι; Ασφαλώς και μας άρεσε. Και… όντως μας άρεσε. Συγκριτικά με τον πρόσφατο συρφετό των τερατωδών «sequel» (συνεχειών) του Χόλιγουντ, όπου τα ίδια και τα ίδια διαρκώς ανακυκλώνονται, μια επιστροφή των βασικών συντελεστών της πρώτης «Elizabeth» σε μια διαφορετική περίοδο της βασίλισσας Ελισάβετ Α´ δεν είναι απλώς προτιμότερη, είναι μια όαση.
Οι δυσκολίες
Τόσο όμως ο σκηνοθέτης (και των δύο ταινιών) Σεκάρ Καπούρ όσο και ο ηθοποιός Τζέφρι Ρας (ο οποίος υποδύεται τον σερ Φράνσις Γουίνινγκχαμ στις δύο ταινίες) χρειάστηκε να δώσουν μάχη για να πείσουν την Μπλάνσετ να επιστρέψει στον ρόλο της Ελισάβετ. Χαμογελώντας πονηρά, η ηθοποιός παραδέχεται ότι την προβλημάτισε «η ιδέα να κάνω ένα δημιουργικό βήμα προς τα… πίσω».
Για την ακρίβεια, όταν ο Καπούρ τής πρότεινε για πρώτη φορά την ιδέα μιας δεύτερης «Elizabeth», η Μπλάνσετ νόμιζε ότι αστειευόταν. «Είχε μεσολαβήσει ελάχιστος χρόνος από την πρώτη ταινία. Σκέφτηκα: “Υπάρχει κανένας λόγος να ξαναπώ την ίδια ιστορία;”».
Αυτό λέγεται επαγγελματική ευσυνειδησία, αν και ο Σεκάρ Καπούρ είχε μελετήσει καλά το ζήτημα της «συνέχειας», όπως μας είπε λίγο προτού συναντήσουμε την Μπλάνσετ. «Το φινάλε της “Elizabeth” ήταν κάπως απόλυτο. Ακούμε τη βασίλισσα να λέει: “Είμαι η παρθένος βασίλισσα. Είμαι παντρεμένη με την Αγγλία!”. Ποια θα μπορούσε να είναι η επόμενη σκηνή; Εκ των πραγμάτων για την αποφυγή της επανάληψης θα έπρεπε να γυριστεί μια εντελώς διαφορετική ταινία με μια εντελώς διαφορετική ηρωίδα».
Συνεπώς ο Καπούρ μίλησε στην Μπλάνσετ για μια διαφορετική «ελισαβετιανή» περίοδο, εκείνη του πολέμου της Αγγλίας με την Ισπανία που έγινε όταν η βασίλισσα βρισκόταν στα 50 της. Ούτε τότε έπεισε την ηθοποιό γιατί η Μπλάνσετ, πιο πρακτική, έβλεπε την ηλικιακή δυσκολία του ρόλου. Διακρίνω μια νότα φιλαρέσκειας ακούγοντάς την να λέει ότι, εφόσον η ίδια δεν είχε κλείσει τα 30 (όταν της είχε πρωτογίνει η πρόταση), πώς θα μπορούσε να υποδυθεί μια γυναίκα στα 50;
Το επιχείρημα βέβαια δεν στέκει γιατί η Μπλάνσετ τελικά την υποδύθηκε στα 37, οπότε σιγά τη διαφορά… Αυτό φυσικά δεν της το λέμε. Η ουσία είναι ότι η ηθοποιός ήθελε να αφήσει τον χρόνο να περάσει τόσο για την τελική διαμόρφωση του σεναρίου όσο και για να αποκτήσει μια διαφορετική παρουσία στην οθόνη.
Η εμπειρία της μητρότητας
«Η Κέιτ της δεύτερης “Elizabeth” δεν είναι η ίδια ηθοποιός με την Κέιτ της πρώτης» θεωρεί ο Καπούρ. «Ασφαλώς η επιδεξιότητά της είναι δεδομένη – ένα φυσικό χάρισμα. Πιστεύω όμως ότι ένας καλλιτέχνης γίνεται σπουδαίος όταν καταφέρει να ξεπεράσει την επιδεξιότητά του. Ο Πικάσο είναι ένα παράδειγμα. Το ίδιο συνέβη με την Κέιτ. Τα δέκα χρόνια που μεσολάβησαν ανάμεσα στην πρώτη και στη δεύτερη ταινία τη βοήθησαν να υπερβεί την επιδεξιότητά της και να γίνει κάτι άλλο, κάτι άπιαστο».
Ο Καπούρ δίνει έμφαση στο γεγονός ότι ανάμεσα στις δύο «Elizabeth» η Μπλάνσετ έγινε δύο φορές μητέρα. «Η μητρότητα σε αλλάζει. Προσεγγίζεις πολλά πράγματα που δεν μπορείς να ορίσεις αν δεν έχεις πρώτα την εμπειρία. Π.χ., η έννοια της αγάπης. Οταν αποκτάς παιδιά, η αγάπη παύει να είναι κλισέ γιατί η αγάπη για τα παιδιά είναι αδιαπραγμάτευτη. Είναι μια αίσθηση που μπορεί να σε αλλάξει και αυτό ακριβώς πιστεύω ότι συνέβη με την Κέιτ».
Από την πλευρά της, η Μπλάνσετ συμφωνεί στην αλλαγή που μεσολάβησε. «Για να είμαι ειλικρινής δεν πίστευα όσους μου έλεγαν ότι η ζωή αλλάζει ριζικά όταν αποκτάς παιδιά. Επεσα έξω. Οταν αποκτάς παιδιά, η ζωή σου επεκτείνεται, άρα και η τέχνη σου».
Η ταινία «Elizabeth: Η χρυσή εποχή» θα προβάλλεται στις αίθουσες από τις 6 Δεκεμβρίου και το «I’m not there» είναι προγραμματισμένο για τα μέσα Ιανουαρίου 2008.
Από τον Μπομπ Ντίλαν στον Ιντιάνα Τζόουνς
Οι δύο τελευταίες χρονιές ήταν εξαιρετικά φορτωμένες και όχι μόνο από ταινίες. Πέρυσι η Μπλάνσετ υποδύθηκε την «Εντα Γκάμπλερ» στο Μπρόντγουεϊ, την Ελισάβετ στη «Χρυσή εποχή» και τον Μπομπ Ντίλαν στο «I’m not there» του Τοντ Χέινς. Παράλληλα μαζί με τον σύζυγό της σεναριογράφο Αντριου Απτον άρχισε από εφέτος να ασχολείται με τα νέα καθήκοντά της στην καλλιτεχνική διεύθυνση του Sydney Theatre Company. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, συμμετέχει υποδυόμενη την «κακιά» Ρωσίδα στην τελευταία περιπέτεια «Ιντιάνα Τζόουνς», για την οποία είναι υποχρεωμένη να μη μιλήσει καθόλου. «Εχουν ήδη βάλει φυλακή τα παιδιά μου!» αστειολογεί.
«Οταν πήγαινα στο γυμνάσιο υποδυόμουν πάντοτε άντρες, επομένως ένιωσα σχετική ανακούφιση που μου δόθηκε η ευκαιρία να κάνω το ίδιο πράγμα επαγγελματικά» απάντησε χαριτολογώντας στην ερώτηση για την εμπειρία της ως Μπομπ Ντίλαν (ο ρόλος τής χάρισε το βραβείο ερμηνείας στο Φεστιβάλ Βενετίας και ίσως την οδηγήσει στα Οσκαρ). «Με γοήτευσε περισσότερο η ίντριγκα του εγχειρήματος. Αν επρόκειτο για μια κυριολεκτική κινηματογραφική βιογραφία του Ντίλαν, δεν νομίζω ότι θα υπήρχε περίπτωση να παίξω. Δεν νομίζω ότι σκεφτόμουν πως υποδυόμουν άντρα γιατί ο Ντίλαν της εποχής που υποδύομαι βρισκόταν στην ανδρόγυνη περίοδό του, μια εντελώς ασυνήθιστη φιγούρα. Ηταν ο Ντίλαν αλλά δεν ήταν ο Ντίλαν, είμαι γυναίκα, δεν είμαι άντρας… Μια πολύ παράξενη κατάσταση. (γέλια) Ακόμη κι εγώ όταν είδα την ταινία έμεινα έκπληκτη».
Δεν με εκπλήσσει λοιπόν που κλείνοντας η Κέιτ Μπλάνσετ δηλώνει ότι χρειάζεται επειγόντως διακοπές διαρκείας. «Ναι, η χρονιά που μας πέρασε ήταν πολύ “γεμάτη”, με ποικιλία που με άφησε τα μέγιστα ικανοποιημένη. Με τίποτε όμως δεν θα μπορούσα να έχω έναν ακόμη χρόνο σαν τον περυσινό. Είναι σημαντικό πού και πού να κάνεις και λίγο πίσω. Η αποστασιοποίηση είναι ένδειξη ωριμότητας».
