ΣΗΜΕΡΑ ΜΑΖΙ ΜΕ TOBHMA

ΕΞ ΕΠΑΦΗΣ Πόνος και αδιαφορία

Δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις για το ομότιτλο θεατρικό έργο του Πάτρικ Μάρμπερ «Closer» που άνοιξε την αυλαία του το 1997 στο Λονδίνο και έχοντας εντυπωσιάσει κοινό και κριτικούς μεταφράστηκε σε περισσότερες από 30 γλώσσες και δεν σταμάτησε να ανεβαίνει σε κάθε γωνιά του πλανήτη (σε παραπάνω από 100 πόλεις για την ακρίβεια, ανάμεσα στις οποίες και η Αθήνα). Μια ταινία ήταν βέβαιο ότι θα ακολουθήσει, κάτι που έγινε μία επταετία μετά τη θεατρική πρεμιέρα στο Λονδίνο.

Δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις για το ομότιτλο θεατρικό έργο του Πάτρικ Μάρμπερ «Closer» που άνοιξε την αυλαία του το 1997 στο Λονδίνο και έχοντας εντυπωσιάσει κοινό και κριτικούς μεταφράστηκε σε περισσότερες από 30 γλώσσες και δεν σταμάτησε να ανεβαίνει σε κάθε γωνιά του πλανήτη (σε παραπάνω από 100 πόλεις για την ακρίβεια, ανάμεσα στις οποίες και η Αθήνα).

Μια ταινία ήταν βέβαιο ότι θα ακολουθήσει, κάτι που έγινε μία επταετία μετά τη θεατρική πρεμιέρα στο Λονδίνο. Το «Εξ επαφής» αναφέρεται στην περίπτωση δύο νέων ζευγαριών σε υπαρξιακή κρίση: ο Νταν και η Αλις, ο Λάρι και η Ανι. Προσπαθούν να λύσουν όχι μόνο τα ερωτικά αλλά και τα προσωπικά τους προβλήματα και η κατάσταση θα γίνει ακόμη πιο περίπλοκη όταν η Αλις συνάψει ερωτική σχέση με τον Λάρι.

Τυχαίες συναντήσεις, αγάπη, πάθος, μοναξιά και «εγκλήματα» καρδιάς… Αναφερόμενος στο έργο του ο Μάρμπερ το είχε χαρακτηρίσει μια ερωτική ιστορία: «Αφορά βέβαια και άλλες καταστάσεις- τη σεξουαλική ζήλια,το ανδρικό βλέμμα,τα ψέματα που λέμε στους εαυτούς μας και στους αγαπημένους μας,τους τρόπους με τους οποίους βρίσκουμε τον εαυτό μαςεκμεταλλευόμενοι τους άλλους.Αλλά στο τέλοςαυτό που μένειείναι μια απλή, όμορφη ερωτική ιστορία.Και ασφαλώς,όπως σε όλες τις ιστορίες αυτού του είδους,κάτι δεν πηγαίνει καλά…». Το εγχείρημα της διασκευής του θεατρικού έργου σε ταινία ανέλαβε ο παραγωγός Τζον Κάλεϊ, ο οποίος ήθελε η ταινία να υπογραμμίζει την πολυπλοκότητα των σύγχρονων ερωτικών σχέσεων, όπου «η αρχή είναι τόσο φορτισμένη και συναρπαστική,που η διαδικασία τού να ερωτεύεσαι γίνεται εθιστική!Οι άνθρωποι καταλήγουν να ερωτεύονται τον έρωτα και την ενθουσιώδη αρχή του».

Η επιλογή του έμπειρου Μάικ Νίκολς ως σκηνοθέτη της ταινίας δεν θα μπορούσε να είναι πιο εύστοχη, γιατί ο Νίκολς έχει χειριστεί συναφή θεματολογία στο παρελθόν, στον «Πρωτάρη» (που του χάρισε το Οσκαρ σκηνοθεσίας), στη «Γνωριμία της σάρκας» αλλά και στο «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ», επίσης βασισμένο σε θεατρικό έργο (του Εντουαρντ Αλμπι ). Σύμφωνα με τον Νίκολς αυτό που καθιστά το έργο εξόχως κινηματογραφικό είναι και το ζήτημα της οικειότητας μεταξύ των πρωταγωνιστικών χαρακτήρων. «Είναι δύσκολο να εκδηλώσεις τέτοια οικειότητα μπροστά σε ζωντανό κοινό,στο σανίδι.Αντιθέτως,στην ταινίαο θεατής βρίσκεται στο σκοτάδι,μόνος με τους ήρωες.Είναι περισσότερο δεκτικός σε εικόνες πρόκλησης και σεξ».

Πραγματικά, η δράση της ταινίας είναι τόσο αναπόσπαστα δεμένη με τους χαρακτήρες που δεν θα μπορούσε να σταθεί χωρίς αυτούς. Τέσσερις άνθρωποι διαπλέκονται σε βαθμό που οι ζωές τους αλλάζουν για πάντα.

Μιλούν για τους ρόλους τους
Τζούλια Ρόμπερτς (Ανι): «Δυσκολεύτηκα πολύ στην προσπάθειά μου να αποδώσω αυτή τη μάλλον προβληματική γυναίκα. Παίρνει σίγουρα κάποιες λανθασμένες αποφάσεις, τις οποίες δεν μπορώ να καταλάβω, αλλά έχω την αίσθηση ότι όλα γίνονται εν αγνοία της, ασυνείδητα… Η ταινία για μένα αφορά την αγωνιώδη προσπάθεια των τεσσάρων αυτών ανθρώπων να έρθουν πιο κοντά ο ένας στον άλλον, να έρθουν σε επαφή με μια αλήθεια που ίσως δεν καταφέρουν να ελέγξουν ποτέ».

Τζουντ Λο (Νταν): «Αυτό που με γοήτευσε ήταν οι εξαιρετικοί διάλογοι του Μάρμπερ και η δεξιοτεχνική προσήλωσή του στους τέσσερις χαρακτήρες που αποτελούν την καρδιά της όλης ιστορίας. Αναμφίβολα υπάρχει σε μεγάλο βαθμό ο εγωισμός ανάμεσά τους. Θα έλεγε κανείς ότι γι΄ αυτούς είναι πιο σημαντικό το να πληγώσει ο ένας τον άλλον από το να αποκτήσουν εκείνον με τον οποίον είναι ερωτευμένοι».

Νάταλι Πόρτμαν (Αλις): «Είδα την ταινία σαν μια ηθική ιστορία. Εξετάζει τον τρόπο που οι άνθρωποι διαμορφώνουν τις σχέσεις τους, πώς χάνονται μέσα σε αυτές και πώς γίνονται αδιάφοροι στις ανάγκες και στα συναισθήματα του συντρόφου τους. Είναι σαν να διατείνονται ότι “τώρα είμαι ερωτευμένος. Εχω το δικαίωμα να φέρομαι παράλογα, ανεξαρτήτως του ποιον πληγώνω”. Ο έρωτας γίνεται λοιπόν μια ανορθόδοξη δικαιολογία για να προκαλέσει κανείς μεγάλο πόνο…».

Διακρίσεις
Το «Εξ επαφής» ήταν υποψήφιο για δύο Οσκαρ 2004: β΄ ανδρικού ρόλου (Κλάιβ Οουεν) και β΄ γυναικείου ρόλου (Νάταλι Πόρτμαν). Η ταινία πήρε το ΒΑFΤΑ β΄ ανδρικού ρόλου (Οουεν). Στα ίδια βραβεία η Πόρτμαν ήταν υποψήφια, όπως και ο Πάτρικ Μάρμπερ που διασκεύασε ο ίδιος το θεατρικό έργο του.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Πολιτισμός
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk