Τι θα πάρω μαζί μου

Θα πάρω το βιβλίο της Μαρίνας Καραγάτση Το Ευχαριστημένο ή Οι δικοί μου άνθρωποι (εκδόσεις Αγρα). Είναι ένα βιβλίο που διαβάζεται απνευστί, που έχει ατμόσφαιρα, που δημιουργεί συγκίνηση και που αποδεικνύει ότι η ζωή φτιάχνει το καλύτερο μυθιστόρημα. Η Καραγάτση αφηγείται οικογενειακές ιστορίες, με ήρωες τον πατέρα της, τον συγγραφέα Μ. Καραγάτση, την υπηρέτριά τους Λασκαρώ και τη γιαγιά της. Τις αφηγείται χρησιμοποιώντας τη γλώσσα του καθενός, ένα είδος γλωσσικού χαμαιλεοντισμού που έχει πειστικότητα και ειλικρίνεια και δίνει στο βιβλίο μοναδική αυθεντικότητα.

Θα πάρω το βιβλίο της Μαρίνας Καραγάτση Το Ευχαριστημένο ή Οι δικοί μου άνθρωποι (εκδόσεις Αγρα). Είναι ένα βιβλίο που διαβάζεται απνευστί, που έχει ατμόσφαιρα, που δημιουργεί συγκίνηση και που αποδεικνύει ότι η ζωή φτιάχνει το καλύτερο μυθιστόρημα. Η Καραγάτση αφηγείται οικογενειακές ιστορίες, με ήρωες τον πατέρα της, τον συγγραφέα Μ. Καραγάτση, την υπηρέτριά τους Λασκαρώ και τη γιαγιά της. Τις αφηγείται χρησιμοποιώντας τη γλώσσα του καθενός, ένα είδος γλωσσικού χαμαιλεοντισμού που έχει πειστικότητα και ειλικρίνεια και δίνει στο βιβλίο μοναδική αυθεντικότητα. Το τελευταίο κείμενο είναι ένα μονόπρακτο, «Το αυλιδάκι», όπου ήρωες είναι τα μέλη της οικογενείας της, όλοι στον άλλον κόσμο, μια σύναξη ψυχών, διάλογοι συνταρακτικοί, που τελειώνει με μια φράση, από τις πιο ωραίες που έχω διαβάσει: «Τώρα που τελείωσα το γράψιμο θα πάω μια στιγμή να πλύνω τα χέρια μου κι έπειτα έρχομαι αμέσως. Να με περιμένετε. Δεν θα αργήσω».

Θα πάρω το βιβλίο του Πέτρου Μάρκαρη Παλιά, πολύ παλιά (εκδόσεις Γαβριηλίδη). Από βιβλίο σε βιβλίο ο Μάρκαρης γίνεται καλύτερος. Και σε αυτό το τελευταίο μυθιστόρημα μοιάζει να έχει συμφιλιωθεί απόλυτα με τον ήρωά του, τον αστυνόμο Κώστα Χαρίτο, ίσως γιατί τα αυτοβιογραφικά στοιχεία είναι εντονότερα. Ο Κωνσταντινουπολίτης Μάρκαρης βάζει τον ήρωά του να «ψάχνει» έναν ιδιότυπο και τρυφερό σίριαλ κίλερ στην Κωνσταντινούπολη. Ενα ξεκαθάρισμα λογαριασμών με τις μνήμες και με τις παλιές ζωές που επειδή μας στοιχειώνουν πρέπει κάποια στιγμή να κλείσουν οριστικά τα τεφτέρια τους. Η Πόλη πρωταγωνιστεί στο βιβλίο του Μάρκαρη. Πρωταγωνιστεί χωρίς να επιβάλλεται, σαν ένας ηδονικός υπαινιγμός. Και αυτό το βιβλίο διαβάζεται απνευστί. Θα πάρω το μυθιστόρημα του Ααρον Απελφελντ Μπαντενχάιμ 1939 (εκδόσεις Εστία, μετάφραση Μάγκυ Κοέν). Ο ισραηλινός συγγραφέας, του οποίου την πρόζα θαυμάζει ο Φίλιπ Ροθ, δημιουργεί έναν κόσμο κλειστοφοβικής γοητείας. Η ποιότητα αυτού του σύντομου μυθιστορήματος μας παραπέμπει αμέσως στη μεγάλη λογοτεχνία της Κεντρικής Ευρώπης, ιδιαίτερα στον υπέροχο Γιόζεφ Ροτ ( Ο θρύλος του αγίου πότη,Ξενοδοχείο Σαβόυ κτλ.), απ΄ όπου νομίζω ότι κατάγεται λογοτεχνικά ο Απελφελντ. Σε μια λουτρόπολη, κάπου στην Αυστρία- ο τόπος δεν ορίζεται αλλά το πνεύμα της Βιέννης είναι έντονο-, ένα καλοκαίρι υγρό, που τρέφεται με μουσική, με ποίηση του Ρίλκε, με τάρτες φρούτων και ποτίζεται με χρυσό μηλόζουμο, οι άνθρωποι ζουν ουσιαστικά το τελευταίο καλοκαίρι τους, τις τελευταίες στιγμές της ξεγνοιασιάς και της ενοχής. Δεν το ξέρουν. Αλλά ακολουθούν πειστά τις εντολές που έρχονται από κάποιο κέντρο το οποίο ορίζει τις ζωές τους.

Θα πάρω το ταξιδιωτικό αφήγημα του Χέιρτ Μακ Στην Ευρώπη (εκδόσεις Μεταίχμιο, μετάφραση Ινώ Μπαλτά-Βαν Ντάικ). Αφήγημα-ποταμός, πάνω από 1.000 σελίδες, όπου ο ολλανδός δημοσιογράφος και συγγραφέας ανασυσταίνει την ιστορία της Ευρώπης μέσα από ζωντανές μαρτυρίες ανθρώπων. Ο Μακ έχει την ικανότητα να μετατρέπει την Ευρώπη, που για πολλούς ταυτίζεται με ένα απρόσωπο γραφειοκρατικό μόρφωμα, σε κάτι ζωντανό και παλλόμενο που έχει ψυχή και νεύρα. Οι άνθρωποι του Μακ ζουν δυνατές ιστορίες, τις μοιράζονται μαζί του και με τους αναγνώστες του, για να δημιουργήσουν το παζλ μιας ανθρωπογεωγραφίας τόσο πολύμορφης μέσα στην ενότητά της. Προσωπικά ζήλεψα αυτό το βιβλίο. Χαίρομαι πολύ που ο εκδότης του Μεταίχμιου, ο Νώντας Παπαγεωργίου, μου πρότεινε να γράψω τον πρόλογό του.

Θα πάρω το βιβλίο του Αμος Οζ Η νύχτα του συγγραφέα (εκδόσεις Καστανιώτη, μετάφραση Λουίζα Μιζάν). Λατρεύω τον Οζ. Εχει μιαν αδρότητα και μια σκληράδα που κρύβουν τρυφερότητα και στοχαστικότητα. Σε αυτό το βιβλίο η συνθήκη του συγγραφέα προβάλλει ανάγλυφα καθώς ο ήρωας, ένας συγγραφέας, ετοιμάζεται, βαριεστημένα, να αντιμετωπίσει ακόμη μία φορά αναγνώστες του στη διάρκεια λογοτεχνικής βραδιάς. Και εκεί συμβαίνει το ξύπνημα. Και αρχίζουν τα πώς και τα γιατί, το ψάξιμο των προσώπων, το κοινό στοιχείο, και για τους συγγραφείς και για τους αναγνώστες.

Και τέλος ένα δοκίμιο, Η συνείδηση ενός προοδευτικού του Πολ Κρούγκμαν (εκδόσεις Πόλις, μετάφραση Αντώνης Παπαγιαννίδης), γιατί μας δείχνει την εποχή μας. Ο πρωτότυπος τίτλος είναι Τhe conscience of a liberal αλλά κατανοώ το δίλημμα του μεταφραστή από τη στιγμή που ο όρος «φιλελεύθερος» έχει τόσο συκοφαντηθεί στα ελληνικά και επιπλέον ταυτίζεται με συγκεκριμένο πολιτικό χώρο.

Δεν μ΄ αρέσει να κάνω υποδείξεις. Λειτουργώ με βάση το αναγνωστικό μου γούστο. Πιστεύω να μη σας προδώσουν αυτά τα βιβλία.

nbak@dolnet.gr

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Βιβλία
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk