Το κέντρο του κόσμου

Ο Francois Ηauter, δημοσιογράφος της γαλλικής εφημερίδας «Le Figaro», ξεκίνησε ένα οδοιπορικό διαρκείας τριών μηνών, μέσα από το οποίο επιχείρησε να προσεγγίσει τον πολιτισμό των Κινέζων. Ακόμη περισσότερο, να κατανοήσει έναν ολόκληρο κόσμο τόσο μακρινό και διαφορετικό από αυτόν των «Δυτικών». Μέσα από το ταξίδι του γνώρισε ανθρώπους, κατέγραψε συμπεριφορές και έζησε καταστάσεις που μας επιτρέπουν να γνωρίσουμε καλύτερα τη χώρα η οποία φιλοξενεί τους 29ους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Ο Francois Ηauter, δημοσιογράφος της γαλλικής εφημερίδας «Le Figaro», ξεκίνησε ένα οδοιπορικό διαρκείας τριών μηνών, μέσα από το οποίο επιχείρησε να προσεγγίσει τον πολιτισμό των Κινέζων. Ακόμη περισσότερο, να κατανοήσει έναν ολόκληρο κόσμο τόσο μακρινό και διαφορετικό από αυτόν των «Δυτικών». Μέσα από το ταξίδι του γνώρισε ανθρώπους, κατέγραψε συμπεριφορές και έζησε καταστάσεις που μας επιτρέπουν να γνωρίσουμε καλύτερα τη χώρα η οποία φιλοξενεί τους 29ους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Το Βανκούβερ θεωρείται η ομορφότερη πόλη του Καναδά. Η γραφική προκυμαία και τα παράκτια βουνά του συνθέτουν ένα εκθαμβωτικό σκηνικό. Το μεγαλύτερο καναδικό λιμάνι στις ακτές του Ειρηνικού Ωκεανού έχει πολυεθνικό χαρακτήρα. Η παρουσία του κινεζικού στοιχείου είναι έντονη, καθώς το 60% των κατοίκων της πόλης είναι Κινέζοι, προερχόμενοι κυρίως από το Χονγκ Κονγκ. Για αυτόν τον λόγο πολλοί αποκαλούν το Βανκούβερ «Χονγκούβερ». Δεν είναι, όμως, μόνο οι Κινέζοι που επιλέγουν να εγκατασταθούν εδώ. Αυτή η πόλη προσελκύει λαούς από κάθε μεριά του πλανήτη. Ιρλανδοί, Βραζιλιάνοι, Πορτογάλοι και Ουκρανοί επιλέγουν εδώ και χρόνια το φιλόξενο Βανκούβερ, μια πόλη όπου κανείς δεν δίνει σημασία στις λέξεις «φυλή» και «χρώμα». Ο Κάλβιν Βονγκ , διευθυντής σύνταξης της «Σινγκ Ταο», της μεγαλύτερης καθημερινής κινεζικής εφημερίδας στην περιοχή, μου εξηγεί: «Είναι πιο εύκολο για εμάς να ζήσουμε εδώ παρά στις Ηνωμένες Πολιτείες.Η πολυπολιτισμικότητα του Καναδά μάς ταιριάζει καλύτερα.Οι περισσότεροι μετανάστες θέλουν να σπουδάσουν τα παιδιά τους στον Καναδά,όμως βλέπουν το μέλλον τους και στην Ασία» λέει ο Κάλβιν. Η αρμονική συμβίωση των δύο λαών με είχε αφήσει κατάπληκτο. Πουθενά αλλού στον κόσμο δεν είχα ξανασυναντήσει ένα τόσο ταιριαστό πάντρεμα ανάμεσα σε διαφορετικές κουλτούρες. Ακόμη και

Ο Τόμας Φουνγκ, 56 ετών, προερχόμενος από οικογένεια εκατομμυριούχων του Χονγκ Κονγκ, πήγε να εγκατασταθεί στο Βανκούβερ κατά τη δεκαετία του ΄80. Εκανε περιουσία ασχολούμενος με τα ακίνητα, το εμπόριο και τα ΜΜΕ, ενώ το πάθος του είναι η κινηματογραφική παραγωγή

στην Κίνα προσπαθούν να αποτρέψουν κάθε μείξη, αναγκάζοντας τις μειονότητες της χώρας να φορούν παραδοσιακές στολές σε εθνικές γιορτές και εκδηλώσεις μόνο και μόνο για να ξεχωρίζουν. Στο Βανκούβερ είδα για πρώτη φορά τόσο διαφορετικούς λαούς να «χτίζουν» έναν «κοινό κόσμο», στηριζόμενοι στις αντιθέσεις τους. Το ίδιο συμβαίνει όμως και στη Μελβούρνη της Αυστραλίας. Το Βανκούβερ και η Μελβούρνη είναι δύο ξεχωριστές πόλεις, δύο βιτρίνες ενός μελλοντικού κόσμου, δύο «εργαστήρια» καινοτομίας και εφευρετικότητας με κοινωνική πολιτική και κοινωνική δικαιοσύνη που διασφαλίζουν τη συνοχή και δημιουργούν συνθήκες κοινωνικής ευημερίας για τους λαούς που ζουν και δημιουργούν στο έδαφός τους. Η φυλή δεν παίζει κανέναν ρόλο, ο ρατσισμός είναι μια έννοια που δεν απασχολεί πλέον τους κατοίκους ούτε στη μια πόλη ούτε στην άλλη. Η διαφορετικότητα είναι σεβαστή και επιθυμητή. Στο Βανκούβερ οι μειονότητες ξεπερνούν τον εθνοκεντρισμό τους, βγαίνουν από τις κοινότητές τους για να συναναστραφούν τους γείτονές τους. Προς μεγάλη μου έκπληξη είδα για πρώτη φορά Κινέζους να συμμετέχουν ενεργά σε αυτή την πολυπολιτισμική προσέγγιση… Τoν περασμένο Μάιο στο Βανκούβερ μία ολόκληρη εβδομάδα ήταν αφιερωμένη στην ασιατική κληρονομιά της πόλης. Οι κινέζοι μετανάστες είχαν εδώ και πολύ καιρό την αίσθηση ότι αυτή η πόλη είναι το σπίτι τους… Αναρωτιέμαι και πάλι για ποιο λόγο οι πιο μορφωμένοι Κινέζοι αναγκάζονται να «δραπετεύσουν» τόσο μακριά. Στο ταξίδι μου αυτό συνάντησα πολλούς μετανάστες από την Κίνα. Ο Τόμας και ο Αντριου μού διηγήθηκαν την ιστορία τους. Ο Τόμας Φουνγκ, 56 ετών, έφθασε στον Καναδά το 1967 με την εύπορη οικογένειά του. Σπούδασε στα καλύτερα πανεπιστήμια και όταν αποφοίτησε βρήκε εύκολα δουλειά στη Wall Street. Το 1984 η οικογένειά του είχε αποκτήσει μια περιουσία της τάξεως των 10 δισ. δολαρίων και ο πατέρας του ξεκαθάρισε στους δύο γιους του: «Ενας από εσάς θα μείνει στο Χονγκ Κονγκ και ο άλλος θα φύγει, πρέπει να μοιράσουμε το ρίσκο». Ο Τόμας επέλεξε το Βανκούβερ επειδή η σύζυγός του προτιμούσε να ζήσει στον Καναδά παρά στην Κίνα. Φθάνοντας στη νέα του πατρίδα ξεκίνησε να επενδύει τα χρήματά του. Ανοιξε καταστήματα, αλυσίδα γαλλικών μπουλανζερί με το όνομα Saint Germain, έκτισε ακίνητα, ανακατεύτηκε με τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, ανοίγοντας κανάλι στην τηλεόραση και ραδιοφωνικό σταθμό. Ο ίδιος βέβαια θεωρεί ότι δεν κατάφερε και τίποτε σπουδαίο… Ενα βράδυ με κάλεσε να δειπνήσω με την οικογένειά του σε ένα από τα εστιατόριά του που βρίσκεται μέσα στο δικό του εμπορικό κέντρο. «Κάθε Πέμπτη βράδυ παίρνω τη γυναίκα μου και τα παιδιά μου για φαγητό,συναντάμε άλλους φίλους και χορεύουμε ροκ και βαλς» μου λέει. «Δεν μου αρέσουν τα σικ εστιατόρια. Προτιμώ να βρίσκομαι μαζί με τους υπαλλήλους μου». Εκείνο το βράδυ μού γνώρισε τον γιο του, έναν νεαρό 27 ετών ο οποίος μιλάει επτά γλώσσες και εργάζεται στη Μorgan Stanley. Ο Τόμας, πέρα από τις επιχειρήσεις του, είναι πάντα πρόθυμος να δώσει συμβουλές «στρατηγικής» σε όσους ενδιαφέρονται να προσεγγίσουν καλύτερα την κινεζική κοινότητα. Το όνειρό του είναι όμως άλλο… «Το πάθος μου είναι ο κινηματογράφος και θα και θα ήθελα κάποια μέρα να κάνω μια ταινία και να βρεθώ στις Κάννες»… Ο Αντριου από την άλλη, 39 ετών, μου διηγήθηκε μια διαφορετική ιστορία. «Μεγάλωσα στο Χονγκ Κονγκ και όταν με ρωτούσαν την εθνικότητά μου έγραφα βρετανική.Κάθε πρωί στο σχολείο τραγουδούσαμε το “God Save the Queen”. Στις αρχές του 1980,όταν οι Αγγλοι άρχισαν να διαπραγματεύονται το Χονγκ Κονγκ με τους Κινέζους, γίναμε απότομα “οι κάτοικοι εξαρτώμενου εδάφους από τους Βρετανούς”,στην ουσία όμως το διαβατήριό μας δεν μας επέτρεπε να ταξιδέψουμε στην Αγγλία». O Αντριου βγάζει το καναδικό του διαβατήριο από την τσέπη. «Κοιτάτε,εδώ βρήκα ένα καταπληκτικό μέρος.Οταν δηλώνω ότι είμαι Καναδός έχει ένα νόημα.Ψηφίζω για όλα,μοιράζομαι.Δεν λέω πως το χόκεϊ στον πάγο είναι το πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο για μένα,αλλά το μαθαίνω. Τρώω τα χάμπουργκερ με τα χέρια!Ζω μια υπέροχη ζωή». Χάρη στον Αντριου κατάλαβα την ανάγκη που έχουν οι κινέζοι μετανάστες για σιγουριά, τη θέλησή τους να λειτουργούν αρμονικά και αθόρυβα μέσα στην κοινωνία που τους φιλοξενεί. Στο Βανκούβερ οι Κινέζοι του Χονγκ Κονγκ είχαν βρει μια ταυτότητα, μια ειρηνική ζωή, μια θέση ανάμεσα στους άλλους. Η επόμενή μου στάση θα είναι το Ρίο. Εχω ακούσει πολλά για αυτή την ξακουστή πόλη της Βραζιλίας. Από την έρευνα που έκανα για το ρεπορτάζ μου ανακάλυψα ότι είναι μία ακόμη πόλη όπου έχουν καταφύγει πολλοί κινέζοι μετανάστες. Από μικρό παιδί ονειρευόμουν να την επισκεφτώ και βρήκα έναν ακόμη λόγο για να αναχωρήσω…

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Archive
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk