*Αρκεί μια γρήγορη ματιά στο πρόγραμμα του νέου χρόνου (αποτυπωμένο όσον αφορά τις σπουδαίες παγκόσμιες και πανευρωπαϊκές διοργανώσεις στο μικρό αλλά χρησιμότατο, σε ενημέρωση, τρίπτυχο τσέπης του ΠΣΑΤ) για να σχηματισθεί η εικόνα υψηλών στόχων και μεγάλων προσδοκιών. Βλέπετε, οι μεγάλες ώρες των Ολυμπιακών στην Ατλάντα έχουν καλλιεργήσει κλίμα απαιτήσεων και φιλοδοξιών πρωτόγνωρων, ως πριν από λίγο καιρό, για τα αθλητικά δεδομένα της Ελλάδας. Ο πλατύς δρόμος που άνοιξε στην Ατλάντα δεν είναι δυνατό ούτε και πρέπει να σταματήσει εκεί πέραν του Ατλαντικού…
*Μια επέτειος για να έχει ουσιαστικό νόημα πρέπει να διδάσκει, να εμπνέει, να φρονηματίζει. Αλλά να που μια επέτειος – ορόσημο, κορυφαίο γεγονός στην αναγέννηση του ελληνικού αθλητισμού, πέρασε σχεδόν απαρατήρητη. Είναι τα 100 χρόνια από την ίδρυση του ΣΕΓΑΣ, της αρχαιότερης ομοσπονδίας, της αποκληθείσης και όχι άστοχα «μήτρας» του ελληνικού αθλητισμού. Στις 12 Ιανουαρίου του 1897, στην ιστορική αίθουσα του «Παρνασσού», το αθλητικό συνέδριο στο οποίο έλαβαν μέρος εκπρόσωποι 28 σωματείων (25 από την ελεύθερη πατρίδα και τρία από Κύπρο και Ιωνία) ίδρυσε τον ΣΕΓΑΣ με την αρχική ονομασία ΣΕΑΓΣ. Και να που έναν αιώνα μετά αντί να γίνεται αναφορά τιμής και εκτίμησης σε αυτή την πρωτοπορία, οι μετωπικές συγκρούσεις πολιτείας και διοίκησης του ΣΕΓΑΣ, τα συντροφικά και όχι μόνο μαχαιρώματα, οι προσωπικές τριβές και αντιπαραθέσεις, τα χτυπήματα πάνω και κάτω από το τραπέζι «φιλοτεχνούν» ένα πολύ… διδακτικό σκηνικό μνήμης. Τόσο μεγάλο είναι το «μπάχαλο» ώστε ξεχάσθηκε και η επέτειος. Εκτός και αν μετατεθεί, με φανφάρες, στο πλαίσιο του παγκόσμιου πρωταθλήματος στίβου, τον ερχόμενο Αύγουστο.
*Στον αθλητικό χώρο αφθονούν οι γιορταστικές εκδηλώσεις με επίκεντρο την πρωτοχρονιάτικη πίτα και τις βραβεύσεις. Πολύ φυσικό το φαινόμενο και διαχρονικό το έθιμο. Το ερώτημα είναι πώς από πολλούς ασχολούμενους με τα διοικητικά του ελληνικού αθλητισμού γίνεται το μοίρασμα των κομματιών της πίτας. Και δεν εννοούμε το γευστικότατο έδεσμα αλλά το τι επακολουθεί, στα φανερά και στο παρασκήνιο, όταν σβήσουν τα κεράκια.
*Περίοδος μετακίνησης, απόκτησης και απομάκρυνσης στα επαγγελματικά αθλήματα. Και η συνήθεια του λάθους συνεχίζεται, διά λόγου και γραφής. Μεταγραφή, μεταγραφές κλπ. Για μία ακόμη φορά να ειπωθεί ότι η σωστή λέξη είναι «μετεγγραφή» (η μεταγραφή είναι όρος που αφορά το υποθηκοφυλακείο!).
* Διαβάσαμε ότι οι δύο κορυφαίοι σπρίντερ του κόσμου (οι Ντόνοβαν Μπέιλι και Μάικλ Τζόνσον) κάνουν λίαν αποτελεσματική χρήση ενός «νόμιμου» (sic) αναβολικού, πρωτεϊνούχου, για να ανακτούν δυνάμεις μετά την εξαντλητική προπόνηση. Τι το παράξενο όταν τόσος λόγος και θόρυβος γίνονται και για «νόμιμα ναρκωτικά»; Αλλωστε ο διχασμός των επιστημόνων είναι γνωστός. Οι μισοί ψάχνουν για ουσίες ντοπαρίσματος που δεν θα ανιχνεύονται και οι άλλοι μισοί για το πώς θα τις ανιχνεύουν! Είναι λογικό να υπάρχει και μία τρίτη κατηγορία: οι «νομιμόφρονες» εφευρέτες.
