«Την Κυριακή τα πράγματα σοβαρεύουν» συνηθίζουν να λένε οι Ιταλοί. Σήμερα ξεκινά επίσημα το Καμπιονάτο, το ιταλικό πρωτάθλημα, κατά πολλούς το καλύτερο πρωτάθλημα στον κόσμο
Τα πράγματα σοβαρεύουν λοιπόν για τους Ιταλούς και όχι μόνο ποδοσφαιριστές και τους προπονητές τους. Πρώτα επειδή η φετινή περίοδος είναι η τελευταία πριν από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου, που θα διεξαχθεί το 1998 στα γαλλικά γήπεδα. Μετά γιατί στο ιταλικό πρωτάθλημα αγωνίζονται ήδη 44 ξένοι ποδοσφαιριστές, οι οποίοι πρέπει να αποδείξουν την αξία τους. Αυτό δεν θα είναι ιδιαίτερα εύκολο, ακόμη και για τον περιβόητο Ρονάλντο, αφού, εν όψει του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος, οι υποχρεώσεις των ξένων παιχτών με τις εθνικές τους ομάδες θα είναι αυξημένες.
Σε κάθε περίπτωση πάντως και το φετινό Καμπιονάτο αναμένεται συναρπαστικό. Και επειδή οι πρωταγωνιστές κάθε ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος είναι οι παίχτες, ας γνωρίσουμε καλύτερα πέντε από τους ποδοσφαιριστές που αναμένεται να κάνουν αισθητή την παρουσία τους στα ιταλικά γήπεδα. ΡΟΝΑΛΝΤΟ
Ο Λουίς Ναζάριο ντα Λίμα, κατά κόσμον Ρονάλντο, αποτελεί ίσως την πιο συζητημένη μετεγγραφή της καλοκαιρινής περιόδου. Δεν είναι παρά ένα παιδί 21 ετών, που κάθε πρωί ξυπνά κάτω από το βάρος ενός μαγικού επιθέτου που τον χαρακτηρίζει: «φαινόμενο».
Ενα παιδί που έμαθε αρκετά νωρίς να υπολογίζει τις κινήσεις του σε εκατομμύρια. Που γνωρίζει πως εκείνο που περιμένουν όλοι από αυτόν είναι να σκοράρει. Και το κάνει.
Από τα τέρματα που έχει πετύχει ως σήμερα δεν ξεχωρίζει κανένα, επειδή δεν θυμάται κανένα. Για τον Ρονάλντο δεν υπάρχουν όμορφα γκολ, υπάρχουν μόνο γκολ.
Για χάρη του Ρονάλντο ξέσπασε έντονη διαμάχη ανάμεσα στην ποδοσφαιρική ομοσπονδία της Ισπανίας και της Ιταλίας, ανάμεσα στην Μπαρτσελόνα και στην Ιντερ. Για χάρη του η FIFA θα υποχρεωθεί να συστήσει ένα είδος δικαστηρίου που θα επιλύει παρόμοιες περιπτώσεις. Ολα αυτά όμως θα είναι παρελθόν από την Κυριακή και μετά.
Η ασυνήθιστη ταχύτητά του, η τακτική του και η ένταση του παιχνιδιού του θα πρέπει να αποδειχθούν μέσα στο γήπεδο.
Ο Ρονάλντο δεν έχει κανέναν απώτερο σκοπό. Ζει για να κερδίζει και για αυτόν τον λόγο βρέθηκε στην Ιντερ: για τη νίκη. ΡΟΜΠΕΡΤΟ ΜΑΝΤΣΙΝΙ Ο ώριμος «έφηβος»
Στην ηλικία των 33 ετών ένας παίχτης αρχίζει να κάνει σχέδια για το μέλλον του έξω ή μακριά από τα γήπεδα. Οπωσδήποτε όμως δεν αναζητεί νέες εμπειρίες. Ο Ρομπέρτο Μαντσίνι όμως σκέφθηκε διαφορετικά.
Οι εξαιρετικές ικανότητές του και η φυσική του κατάσταση, που αποδίδει άριστα ακόμη και σήμερα, του επέτρεψαν να εξασφαλίσει για τον εαυτό του ένα μισθό τριών δισεκατομμυρίων λιρών (περίπου 480 εκατ. δρχ.) τον χρόνο, ως το 1999, αλλά και μια καινούργια ομάδα, τη Λάτσιο, που του δίνει την ευκαιρία να αποκτήσει νέες ποδοσφαιρικές εμπειρίες.
Οι αμφιβολίες για τις δυνατότητες του 33χρονου παίχτη δεν έλειψαν. Σαράντα ημέρες όμως στάθηκαν αρκετές για να τις διαλύσουν. Σαράντα ημέρες, έξι παιχνίδια και ο Μαντσίνι έγινε ο άνθρωπος που έψαχνε η καινούργια Λάτσιο.
Τα γκολ και οι καλές πάσες που έδωσε ήταν αρκετά για να κάνουν να ξεχαστεί ακόμη και η ονειρεμένη περίπτωση μετεγγραφής του Ρονάλντο.
Οι συμπαίχτες του στη Λάτσιο αρχίζουν να σκέφτονται πως η δουλειά τους θα είναι ευκολότερη, με τον «Μάντσιο» ανάμεσά τους.
Ο Μαντσίνι τούς ευχαριστεί, κάνει τη δουλειά του και αρχίζει να πιστεύει πως έκανε τελικά τη σωστή επιλογή. ΤΖΟΡΤΖ ΓΟΥΕΑ Ο ποδηλάτης
«Συγγνώμη, έχετε μήπως μια τρόμπα για το ποδήλατο;»
Εκτός από ποδοσφαιριστής, ο Λιβεριανός Τζορτζ Γουεά είναι και λάτρης της ποδηλασίας. Ο παίχτης είχε την ευκαιρία να κατοικήσει για λίγο στη βίλα τού Βαν Μπάστεν.
Εκεί, εκμεταλλευόμενος την ησυχία του Αυγούστου, έκανε τις βόλτες του με ποδήλατο κάτω από τον ιταλικό αυγουστιάτικο ήλιο, που δεν είναι ποτέ αρκετά καυτός για έναν Λιβεριανό.
Στο ποδόσφαιρο όμως τα πράγματα περιπλέκονται λίγο. Ο παίχτης, που πρόκειται να φορέσει τρίτη χρονιά τη φανέλα με τα χρώματα της Μίλαν, έχει μπροστά του δύο επιλογές:
τη ζωή ενός Νεοϋορκέζου από τη μια μεριά, εφόσον στην αμερικανική μεγαλούπολη κατοικεί η μισή του οικογένεια, και την πρόκληση του ιταλικού πρωταθλήματος από την άλλη.
Στο γήπεδο αναμένει τη βοήθεια του Αλμπερτίνι και του Λεονάρντο αν έρθει. Πάνω από όλα όμως ο Γουέα γνωρίζει πως θα πρέπει να στηριχθεί στα δικά του πόδια. ΕΝΡΙΚΟ ΚΙΕΖΑ Ο άνθρωπος της τελευταίας στιγμής
Για να έχει κανείς μιαν ιδέα της σημασίας του παράγοντα Κιέζα για την ομάδα της Πάρμα αρκεί να θυμηθεί πως στο προηγούμενο Καμπιονάτο τα 12 από τα 14 γκολ που σημείωσε ο παίχτης ήταν αποφασιστικά για το τελικό αποτέλεσμα.
Η παρατήρηση αυτή είναι καθοριστική όταν πρόκειται για την Πάρμα, μια ομάδα που στηρίζει το παιχνίδι της στην άμυνα και που νικά τις περισσότερες φορές με οριακό σκορ.
Η θέση του αρχηγού της Πάρμα, που κατέχει σήμερα ο Ενρίκο Κιέζα, ήρθε ύστερα από σκληρή και αθόρυβη δουλειά. Ο παίχτης δεν φοβάται να αναλάβει τις ευθύνες που συνεπάγεται η θέση του.
Η αποφασιστική συμβολή του στα παιχνίδια της Πάρμα, που της χάρισε τελικά μια θέση στο Champions League, δίνει το δικαίωμα στον Κιέζα να θεωρεί πως «αποζημίωσε την ομάδα για την επένδυσή της».
Το σκοράρισμα παραμένει ο απώτερος στόχος του Κιέζα.
Ξεκινώντας από τα 14 γκολ που πέτυχε κατά την τελευταία ποδοσφαιρική περίοδο, και επειδή δεν έχει σημειώσει ποτέ λιγότερα, ο παίχτης θεωρεί πως ακόμη ένα θα του ήταν αρκετό.
Είναι και αυτό ένα από τα ψέματα των σκόρερ. ΦΙΛΙΠΟ ΙΝΣΑΓΚΙ Ο διορατικός
Υστερα από αρκετά χρόνια αλλαγές και μετεγγραφές, μετά τον Βιάλι, τον Ραβανέλι, τον Βιέρι και τον Μπόκσιτς, επιτέλους η Γιουβέντους βρίσκει έναν ολοκαίνουργιο κεντροεπιθετικό που δίνει ρυθμό στο παιχνίδι, τρέχει και κάνει τους άλλους να τρέχουν.
Ο Φίλιπο Ιντσάγκι είναι ο παίχτης αυτός που δεν είχε η μαυρόασπρη ομάδα. Πρώτα σουτάρει και μετά σκέφτεται. Σουτάρει και σεντράρει από όλες τις θέσεις, ανεξάρτητα αν είναι βολικό ή όχι.
Ξέρει να συντονίζει το παιχνίδι αποτελεσματικά, καταλαβαίνει πριν από τους υπόλοιπους πού θα φθάσει η μπάλα και φθάνει εκεί πολύ νωρίτερα. Είναι ένας κλασικός μεσοεπιθετικός, που μπορεί να παίξει πάρα πολύ καλά επειδή διαθέτει πόδια, μυαλό και ενθουσιασμό. Αν η Γιούβε επιχειρήσει να τον μετατρέψει σε έναν παίχτη – μοντέλο, ίσως χάσει κάποιες από τις αρετές αυτές.
Ο Ιντσάγκι θα μπορούσε, θεωρητικά, να αποτελέσει ένα καλό δίδυμο με τον Ντε Πιέρο. Στην πράξη αυτοί οι δύο παίχτες κινούνται αρκετά διαφορετικά στο γήπεδο. Ακόμη δεν έχουν καταφέρει να συνδυαστούν τόσο αποτελεσματικά όσο θα ήθελε η Γιούβε, κυρίως επειδή το νούμερο 10 κινείται πιο αργά, σε σχέση με το νέο απόκτημα της ομάδας. Το Καμπιονάτο που αρχίζει σήμερα όμως προσφέρει άλλη μια ευκαιρία.
