ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΟΥΣΑ στο δελτίο ειδήσεων την εξής σκηνή: εκπαιδευτικοί είναι συγκεντρωμένοι μπροστά στο υπουργείο Παιδείας. Κάποιος φωνάζει από την «ντουντούκα» και οι άλλοι απαντούν. Γίνεται ο εξής διάλογος:
Αντέχουμε;
Ναιαιαι!
Θα τους σπάσουμε τον τσαμπουκά;
Ναιαιαι!
Ακουγα στα ίδια δελτία ειδήσεων τον κ. Μπούτα ή τον κ. Νασίκα ή τον κ. Πατάκη να λένε (πάνω – κάτω) ότι οι αγρότες (δηλαδή, και για να μη γενικεύουμε: οι υπό την Πανθεσσαλική Συντονιστική Επιτροπή χίλιοι, δύο χιλιάδες, άντε πέντε χιλιάδες άνθρωποι…) απέδειξαν πως όποτε θέλουν κλείνουν τον δρόμο και όποτε θέλουν τον ανοίγουν. Και να οι προειδοποιήσεις επί προειδοποιήσεων προς την κυβέρνηση. «Να μην τολμήσει τούτο…», «να κάνει το άλλο…», «να προχωρήσει σ’ αυτό…». Το ύφος, ο τόνος, είναι συχνά πιο αποκαλυπτικός από το περιεχόμενο…
Ακούω όλα αυτά για τα κυνηγητά στα χωράφια, για τον κλεφτοπόλεμο με τα ΜΑΤ, για τις συμπλοκές στο Μέγαρο Μαξίμου… και αναρωτιέμαι ποιο είναι το αντικείμενο: τα αιτήματα ή ο τσαμπουκάς; Ο τελευταίος τηλεθεατής αυτής της χώρας γνωρίζει με κάθε λεπτομέρεια πώς κατέλαβε ο κ. Μπούτας τις Μικροθήβες αλλά αγνοεί παντελώς (ή έχει ξεχάσει…) για ποιον λόγο κατέβηκε ο κ. Μπούτας στους δρόμους.
Μια σύγκρουση για τον τσαμπουκά που εξελίσσεται ευλόγως σε αναμέτρηση μαγκιάς. Δεν υπάρχει δίκιο ή άδικο, ορθό ή λάθος, θεμιτό ή αθέμιτο… Υπάρχει απλώς ο πιο μάγκας που θα σπάσει τον τσαμπουκά του λιγότερο μάγκα. Και όλα αυτά ενώπιον ακροατηρίου, ενώπιον πολυπληθούς τηλεοπτικού κοινού που καθισμένο στις πολυθρόνες του μετράει τους πόντους. «Δώ-στε στον Μπού-τα πέ-να-λτι!».
Οι αγρότες ξέφυγαν από τα ΜΑΤ μέσα από τους κάμπους; Μαγκιά τους! Τα ΜΑΤ τούς έπιασαν στον ύπνο (διότι και οι αγρότες κοιμούνται, να είναι φρέσκοι για τις ειδήσεις των 20.30…) και τους ξεφούσκωσαν τα λάστιχα; Ακόμη πιο μάγκας η κυβέρνηση! Αφότου η επανάσταση επιβιβάστηκε σε τρακτέρ, είναι σαφές ότι κινδυνεύει να μείνει από λάστιχο! Ας πρόσεχε…
Τσαμπουκάς, λοιπόν, και μαγκιά… Για να αποδειχθεί για άλλη μία φορά ότι η μεγαλύτερη ευλογία που έδωσε ο Θεός στον Σημίτη δεν είναι οι φίλοι του αλλά οι αντίπαλοί του. Τι Βάσω μου λέτε; Αλέκα και πάλι Αλέκα! Ξέρετε τι είναι να αναδείξεις τον Σημίτη σε φρουρό της νομιμότητας και ανάχωμα κατά της εκτροπής; Μεγάλο, τεράστιο δώρο! Ανέλπιστο! Και δύσκολο… Οι άνθρωποι που μετέτρεψαν την κοινωνική αναμέτρηση σε μάχη τσαμπουκά θα πρέπει αφεύκτως να αναγορευθούν επίτιμα μέλη του ΟΠΕΚ και εξ απονομής υπαρχηγοί του στρατηγού Τσουκάτου.
Ο λόγος είναι απλός. Ολοι μπορούν να κατανοήσουν τα αιτήματα των ναυτεργατών, των αγροτών, των εκπαιδευτικών… Πολλά είναι δίκαια, άλλα λιγότερο, εν πάση περιπτώσει είναι αντικείμενο συζήτησης, συμπάθειας, ίσως αποδοχής. Με μια στοιχειώδη ευαισθησία μπορείς να τα συμμεριστείς, να καταλάβεις τη λογική τους. Οταν, όμως, το πράγμα φτάσει στον τσαμπουκά, δεν υπάρχουν περιθώρια: είσαι με τη δημοκρατική νομιμότητα, με την κυβέρνηση… Μεταξύ Μπούτα και Βαγγέλη, Βαγγέλης!
Και γιατί ο λόγος είναι τόσο απλός; Επειδή ο κάθε πολίτης γνωρίζει ότι από την Ελλάδα δεν λείπουν ούτε οι αγρότες ούτε οι συνδικαλιστές. Δεν υπάρχει έλλειμμα ούτε αιτημάτων ούτε διεκδικήσεων… Δεν απουσιάζουν ούτε οι επιτροπές ούτε οι τσαμπουκάδες… Κυβέρνηση λείπει και κράτος… Και ο μέσος πολίτης θα συνταχθεί τελικώς με το σπανιότερο αγαθό, με αυτό που στερείται, με αυτό που κυρίως χρειάζεται.
Γι’ αυτό οι κινητοποιήσεις επιτελούν εθνικό έργο: έρχονται ακριβώς την κατάλληλη στιγμή για να πιστοποιηθεί αν ο τόπος απέκτησε κυβέρνηση και αν ο τόπος θέλει να έχει κυβέρνηση… Τσαμπουκάδες, δόξα τω Θεώ, έχουμε να φάνε κι οι κότες. Αν τελικώς καταφέραμε να αποκτήσουμε και υπουργούς, τότε ο κ. Μπούτας μπορεί να φουσκώσει τα λάστιχά του και να επιστρέψει σπίτι του ήρεμος. Προσέφερε στον τόπο μια ανέλπιστη ευκαιρία αυτογνωσίας…
