Ολες οι εκάστοτε εξαγγελίες οι σχετικές με τη δυνατότητα εισαγωγής περισσότερων νέων στα Πανεπιστήμια είναι ευπρόσδεκτες. Ακόμη και όταν γίνονται χωρίς ελπίδα αληθινή ότι θα υλοποιηθούν· έστω και αν συνοδεύονται από όρους που μοιάζει να ανατρέπουν αυτά που ο Λαός (καλώς ή κακώς, αδιάφορον) θεωρεί κεκτημένα, όπως είναι και ο μύθος(;) της δωρεάν Παιδείας!..
Ευπρόσδεκτες είναι, λοιπόν, και πάλι από την Κοινή Γνώμη οι εξαγγελίες του νυν υπουργού Παιδείας ότι (ακολουθώντας και αυτός την παράδοση των προκατόχων του) θα μεταβάλει το σύστημα εισαγωγής των νέων στα Πανεπιστήμια και στα Ανώτερα Τεχνολογικά Ιδρύματα. Η βεβαιότητα ότι το σημερινό σύστημα πάσχει δημιουργεί την ελπίδα ότι το νέο σύστημα μπορεί να είναι καλύτερο του αποδεδειγμένως κακού που εκάστοτε ισχύει.
Από την άλλη πλευρά, ακόμη και τα άσχημα νέα που ακολουθούν τις κατ’ αρχήν ευχάριστες εξαγγελίες παραμερίζονται. Η πρόταση του κ. Αρσένη για προσθήκη στο σύστημα Πανεπιστημίων που θα λειτουργούν με καταβολή διδάκτρων, όσο και αν είναι ενοχλητική κοινωνικώς, εδράζεται στην πραγματικότητα ότι ούτως ή άλλως πλείστοι νέοι Ελληνες σπουδάζουν επί πληρωμή είτε στην αλλοδαπή είτε ακόμη και εδώ στα διάφορα ανεπίσημα (δήθεν;) ξένα Πανεπιστήμια. Περαιτέρω η καταβολή διδάκτρων στα Πανεπιστήμια γενικώς από όλους τους ανήκοντες σε εύπορες οικογένειες θα μπορούσε να προβληθεί και ως μέτρο κοινωνικής δικαιοσύνης. Αρα το θέμα προσφέρεται για κοινωνικό διάλογο και ώριμη λύση…
…Μα το ζήτημα δεν είναι, στην ουσία, ούτε τα δίδακτρα (θέμα για το οποίο θα κορυφωθούν ανευθύνως οι αντιδράσεις!) ούτε το αν θα εισάγονται περισσότεροι είτε και όλοι οι υποψήφιοι στα ΑΕΙ και στα ΤΕΙ. Το πρόβλημα είναι άλλο και πολύ σοβαρότερο: ποια μέτρα θα ληφθούν ώστε να μην πολλαπλασιασθεί, παράλληλα με τον αριθμό των εισερχομένων, ο αριθμός των ΑΝΕΡΓΩΝ εξερχομένων από τις ανώτατες και ανώτερες σχολές πτυχιούχων μεν, επιστημόνων δε, αλλά μη ζητουμένων από την αγορά εργασίας.
Το κυριότερο, το πιο ουσιαστικό πρόβλημα της χώρας εν σχέσει προς την εκπαίδευση είναι η ανύπαρκτη σύνδεση σπουδών και απασχόλησης. Δηλαδή, η μελέτη και ο καθορισμός των τομέων που χρειάζονται, που μπορούν να απορροφήσουν νέο επιστημονικό δυναμικό. Για να μην έχομε την εικόνα είτε ανέργων επιστημόνων είτε επιστημόνων που απασχολούνται σε δευτερεύουσες εργασίες φαντασθείτε έναν γιατρό που περισσεύει και αναγκάζεται να κάνει ενέσεις, δηλαδή εργασία νοσοκόμου.
Αν το κράτος έχει καλυμμένες τις ανάγκες του σε αρχαιολόγους, πρέπει να γνωρίζουν οι επιθυμούντες να σπουδάσουν αρχαιολογία ότι τους περιμένει η ανεργία. Και οι υποψήφιοι μαθηματικοί θα πρέπει να γνωρίζουν ότι οι θέσεις στη Μέση Παιδεία έχουν συμπληρωθεί, και οι φιλόλογοι και οι χημικοί και οι γεωλόγοι και όλοι όσοι αγωνίζονται για μια θέση φοιτητού θα πρέπει να γνωρίζουν ποιες είναι, αν υπάρχουν, οι επαγγελματικές προοπτικές τους.
Πρώτη και κύρια ευθύνη της πολιτείας είναι αυτή. Πολύ περισσότερο αφού δεν χρειάζεται ιδιαίτερη προσπάθεια από τους αρμοδίους. Η επισήμανση του κινδύνου της ανεργίας για τους αυριανούς πτυχιούχους είναι θέμα απλής στατιστικής αποτύπωσης των τρεχουσών αναγκών και της σημερινής πραγματικότητος. Αυτά είναι τα εύκολα.
Τα δύσκολα είναι τα άλλα. Δηλαδή, χρέος μιας κυβερνήσεως, που έχει όραμα και στόχους, είναι τη σημερινή πραγματικότητα να την μεταβάλει. Να εξαλείψει τις αιτίες της ανεργίας, χωρίς ή ΜΕ πτυχίο, κάνοντας μια προβολή στο εγγύς μέλλον της επιθυμητής δυνατότητας του ελληνικού χώρου σε απορρόφηση και αξιοποίηση των νέων που έχουν υποχρέωση αλλά και δικαίωμα να εργασθούν.
Και αυτό γίνεται ΜΟΝΟ με την ανάπτυξη, με σωστά προγράμματα ανάπτυξης σε όλους τους τομείς, με αντιστοιχία ανάμεσα στο επιδιωκόμενο αποτέλεσμα, στις σπουδές και στην επάνδρωση κάθε τομέα.
