Θυμάμαι κάποτε, μετά από ένα ματς, που οι δημοσιογράφοι ρώταγαν τον Ατματζίδη της ΑΕΚ πώς αισθάνεται που έγινε ήρωας. «Τι ήρωας, ρε παιδιά, και αηδίες…» απάντησε ο άνθρωπος. «Ηρωες είναι ο Παπαφλέσσας και ο Κολοκοτρώνης. Εμείς, οι ποδοσφαιριστές, κάνουμε απλώς τη δουλειά μας!».
Τον θυμήθηκα τον Ατματζίδη τις προάλλες που διάβαζα ανάκατα στις εφημερίδες (το ‘φερε η κακιά η σύμπτωση…) για τους «ήρωες του Λάχτι» και για τους «ήρωες του Πολυτεχνείου». Ηρωες οι αρσιβαρίστες, ήρωες και οι φοιτητές της εξέγερσης! Ηρωας ο πιλότος της Πολεμικής Αεροπορίας που πέφτει στο Αιγαίο, ήρωας και ο Νταμπίζας!
Γνωρίζω ασφαλώς ότι ζούμε σε μια χώρα που παράγει ήρωες σε ρυθμούς πολύ υψηλότερους του παγκοσμίου μέσου όρου. Το ‘χει το αίμα μας! Και η μαγκιά μας… Αλλη πάστα ήρωα κουβαλάει ένας σέντερ μπακ του Θρύλου και άλλη ένας άγγλος σέντερ φορ. Απόδειξη; Κανένας ποτέ στην Αγγλία δεν διανοήθηκε να χρίσει ήρωα τον Μπομπ Τσάρλτον ενώ ο Κούλης Καραταΐδης έχει προ πολλού και επανειλημμένως διαβεί την είσοδο του Πανθέου. Λεωνίδας, Θεμιστοκλής, Ανδρούτσος, Βελουχιώτης, Κούλης…
Φταίει ο εθνικός αχταρμάς; Ασφαλώς και κάπου θα φταίει… Οταν σε τίποτε δεν υπάρχει μέτρο, γιατί να υπάρξει στην ηρωοποίηση εαυτών και αλλήλων; Ολόκληρη η κοινωνία παρασύρεται σε έναν απελπιστικό ανταγωνισμό αναγνώρισης, αποδοχής και επιβράβευσης όλων αυτών των εξαιρετικών περιπτώσεων από τις οποίες σχεδόν εξ ορισμού αποτελείται. Δεν υπάρχει κανόνας, όλοι είναι εξαιρέσεις!
Θα έχετε παρατηρήσει, π.χ., ότι όλοι σε αυτή τη χώρα «ασκούν λειτούργημα», «προσφέρουν έργο», «παρέχουν υπηρεσία»… Κανένας δεν κάνει απλώς τη δουλειά του! Σταματάει ο ταξιτζής για την πολλαπλή μίσθωση και σε ρωτάει: «Να εξυπηρετήσουμε τον κύριο;». Σιγά τη σκασίλα που είχε να εξυπηρετήσει τον κύριο! Να του πάρει το χιλιάρικο θέλει αλλά το βαφτίζει εξυπηρέτηση! Κανένας δεν δουλεύει, όλοι εξυπηρετούν! Και βάσει αυτής της κοινωνικής προσφοράς διεκδικούν πάντα το μείζον.
Αρκεί όντως να προσφέρουν… Διότι εγώ προσωπικά δεν έχω καμία αντίρρηση να δώσει η πολιτεία επίδομα παραγωγικότητας στους κληρικούς, όπως από άμβωνος ζήτησε ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος. Αρκεί να το αξίζουν πραγματικά αυξάνοντας την αποτελεσματικότητα της διαμεσολάβησής τους προς τον Πανάγαθο. Διότι, αν είναι, κάθε τρεις και λίγο, να μας κάνει ο Μεγάλος λιμνοθάλασσα, από πού τεκμαίρεται η αύξηση της παραγωγικότητας των εκπροσώπων του; Για να μη θυμηθώ και την περασμένη Τετάρτη που ο Μεγαλοδύναμος κοιμήθηκε και κοτζάμ χριστιανοορθόδοξο έθνος εμείς, φέραμε χι στα Τίρανα. Θες επίδομα παραγωγικότητας, κύριε; Ωραία… Βάλε όμως και ένα χεράκι να μη σπάει ο Ντέμης τα δοκάρια!
Πολύ φοβούμαι, λοιπόν, ότι μπροστά στα μάτια μας εξελίσσεται ένα γενικευμένο εμπόριο ηρώων, ημιθέων και λοιπών εξαιρετικών περιπτώσεων. Και θα μου πείτε, βεβαίως, σιγά το περίεργο! Οταν η μισή Αστυνομία εμπορεύεται Ουκρανές και Ρωσίδες, γιατί να μην πουλήσει και ο άλλος λίγο ηρωισμό; Δεν διαφωνώ κι άλλωστε από τη ραγδαία αύξηση των αυθεντικών απατεώνων προτιμώ σαφώς τον πληθωρισμό των ηρώων-μαϊμού. Από τον ήρωα Σορίν χίλιες φορές ο ήρωας Κακιασβίλι!
Κάθε εποχή, θα μου πείτε, χρειάζεται ήρωες και παράγει όπως μπορεί αυτούς που μπορεί. Αυτούς έχουμε, αυτούς δοξάζουμε… Και αυτοί είναι οι μόνοι που δεν φταίνε. Οι περισσότεροι πιστεύουν εντίμως στην προσφορά τους. Αλλωστε το πρόβλημα δεν είναι στην πραγματικότητα οι ήρωες. Το πρόβλημα είναι να μη μας περνάνε κάποιοι για κάφρους. Και αυτό μου φαίνεται όλο και πιο δύσκολο…
