Τις παραμονές των εκλογών του 1981 ο Ανδρέας Παπανδρέου πραγματοποίησε μια εντυπωσιακή σε όγκο και συγκινητική σε παλμό προεκλογική συγκέντρωση στη Λάρισα. Περισσότερο από όλους εντυπωσιάστηκε ο Φελίπε Γκονζάλες, ο σοσιαλιστής ηγέτης που λίγο καιρό αργότερα θα κέρδιζε και αυτός τις εκλογές και θα γινόταν πρωθυπουργός της Ισπανίας. Ο ιδρυτής του ΠαΣοΚ εντυπωσιάστηκε από μιαν άλλη πληροφορία: ορισμένοι συνεργάτες του τού έδειξαν εμπιστευτικά ένα κτίριο όπου, όπως του είπαν, γινόταν τότε ο μεγαλύτερος τζόγος στην Ελλάδα!
Από τότε πέρασαν πολλά χρόνια. Χωρίς και με καζίνα,
με το ίδιο το κράτος να γίνεται αρκετές φορές κράχτης του τζόγου. Και φθάσαμε έτσι στο σήμερα με τη Βουλή να εξετάζει κατά πόσον υπήρξε πολιτικοοικονομικό σκάνδαλο περί το περιβόητο καζίνο στον Φλοίσβο και τις αστυνομικές αρχές να συλλαμβάνουν (επιτέλους!) δεκάδες πρόσωπα («επώνυμα», λένε…) που συγκροτούν ένα τεράστιο ανά την χώρα δίκτυο παράνομων στοιχημάτων.
Τι ακριβώς συμβαίνει, επιτέλους;
Τα ζητήματα είναι δύο: το πρόβλημα με τα διάσπαρτα πλέον καζίνα και το πρόβλημα με τη διαρκή εξάπλωση του παράνομου τζόγου.
Δεν υπάρχει εχέφρων άνθρωπος που να μη συμφωνεί ότι τα καζίνα τα οποία σαν τρωκτικά πολλαπλασιάζονται και ροκανίζουν τον κοινωνικό ιστό πρέπει να κλείσουν. Τουλάχιστον τα ιδιωτικά. Και αν αυτό οι πάσης φύσεως νομομαθείς το παρουσιάζουν ως αδύνατον (μήπως και το κράτος πληρώσει αποζημιώσεις να τις πληρώσει!), υπάρχει και άλλη λύση:
Το κράτος μπορεί με νόμο να ορίσει (όπως και στο παρελθόν έχει γράψει «Το Βήμα») ότι κάθε εισερχόμενος σε καζίνο (όπως κάθε κάτοχος μεγάλου αυτοκινήτου) θεωρείται ότι έχει (τεκμήριο) εισόδημα τουλάχιστον 20 εκατομμυρίων δραχμών. Και τότε να δούμε τι θα γίνει με τα καζίνα και τους πελάτες τους.
Από την άλλη πλευρά, η εξάπλωση του παράνομου τζόγου απαιτεί αυτονόητη κινητοποίηση του κράτους για την αντιμετώπιση του φαινομένου. Οπως έχει επανειλημμένως σημειωθεί, δεν εξανεμίζονται απλώς περιουσίες, δεν καταστρέφονται μόνον οικογένειες· αποσυντίθεται ο κοινωνικός ιστός, υπονομεύεται η κοινωνία ως σύνολο.
Θα προβληθεί ενδεχομένως το επιχείρημα ότι είναι, αν όχι αδύνατη, πάντως πάρα πολύ δύσκολη η θεραπεία του κακού. Αναμφιβόλως είναι δύσκολο το έργο. Αλλά αυτό ακριβώς επιβάλλει να καταβάλλεται συνεχής και επίμονη προσπάθεια. Ακόμη και ο περιορισμός, έστω, του παράνομου τζόγου σε κάτι ωφελεί την κοινωνία.
Και αν η εξάλειψη του παράνομου τζόγου αποδειχθεί ανέφικτη, τότε υπάρχει η άλλη λύση: η νομιμοποίηση του τζόγου ώστε το κράτος να έχει τουλάχιστον ένα όφελος, το οποίο τελικώς επιστρέφει στην κοινωνία…
Ας μη σπεύσουν όμως οι ευφυείς. Νομιμοποίηση του τζόγου νοείται μόνον με ΚΡΑΤΙΚΟΥΣ φορείς. Ολα τα πάσης φύσεως καταστήματα ιδιωτικού τζόγου πρέπει να κλείσουν.
