«ΠΙΣΤΕΥΩ ότι στην απεργία που έγινε έβαλαν μπροστά την ακτοπλοΐα για αιτήματα που πιο πολύ αφορούν τους ποντοπόρους. Γι’ αυτό δεν ήθελα να συμμετέχω. Αλλοι βέβαια συνάδελφοί μου δεν είχαν την ίδια γνώμη και επικράτησαν». Η άποψη αυτή ακούστηκε πολύ μεταξύ των ναυτικών που ταξιδεύουν σε γραμμές της ακτοπλοΐας μας και τα πλοία τους έδεσαν στα λιμάνια.
«Και εμάς μας καίει το ασφαλιστικό και το συνταξιοδοτικό, αλλά ας γινόταν απεργία που να πιάνει και τα πλοία με ελληνική σημαία που ταξιδεύουν. Δεν υποστηρίζω τα εφοπλιστικά συμφέροντα αλλά ας βρουν τρόπο οι συνδικαλιστές να τους εξαναγκάσουν να κάνουν τα πλοία τους ανταγωνιστικά με τους ξένους. Αλλωστε τώρα δεν γυρίζει πίσω ο καιρός και το κράτος δεν μπορεί να φυλάξει τα… έρμα, όταν όλα σήμερα διεθνοποιούνται».
Αξιωματικός σε καράβι εσωτερικής γραμμής λέει και για τα δικά τους προβλήματα: «Εχουμε τα ίδια θεσμικά αιτήματα αλλά ζητάμε και εμείς εξομοίωση των τακτικών αμοιβών μεταξύ ομοβάθμων, να καθοριστεί το ύψος των αμοιβών για την εκτέλεση έξτρα εργασιών, να κατοχυρωθεί η ελάχιστη λειτουργία των ακτοπλοϊκών στους εννέα μήνες κατ’ έτος. Αυτό που δεν χωνεύω είναι να την πληρώνουν οι μισοί για τους άλλους μισούς στην απεργία». Και αυτός ζει μακριά από την οικογένειά του για μεγάλο διάστημα, αλλά τουλάχιστον η επικοινωνία είναι συχνή. Οι συνθήκες εντός του πλοίου για το κατώτερο πλήρωμα δεν είναι καλές. «Ναύτες τέσσερις και πέντε καμιά φορά στριμώχνονται σε μία καμπίνα. Ο χώρος “πουλιέται”. Είναι για επιβάτες, για αυτοκίνητα, για αίθουσες, για εμπορεύματα…».
