Πριν από έναν αιώνα, το 1897, γεννήθηκαν ο Λουί Αραγκόν, ο Ζορζ Μπατάιγ και ο Γουίλιαμ Φόκνερ. Τρεις συγγραφείς των οποίων η λογοτεχνική πορεία σφράγισε για πολλούς τον 20ό αιώνα. Η επέτειος των 100 χρόνων από τη γέννησή τους επαναφέρει το θέμα της διαχρονικότητας τριών δημιουργών που έζησαν την ίδια εποχή και αυτή την ίδια εποχή μετέφεραν στα έργα τους.
Τα συνακόλουθα ερωτήματα είναι πολλά. Εξέφρασαν απλώς την εποχή τους όμως ή μήπως ήταν εκείνοι που δημιούργησαν εποχή; Ισχύει το ίδιο και για τους τρεις ή μήπως μέσα από τη σύγκριση (έστω και αν οι ομοιότητες μοιάζουν ανύπαρκτες…) το ενδιαφέρον εστιάζεται στον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπισε ο καθένας ξεχωριστά το ζωντανό παρόν του; Και μήπως μέσα από αυτή τη σύγκριση ο Φόκνερ αναδεικνύεται ο μόνος που διασώθηκε από τη φθορά του χρόνου;
Μια τέτοια σύμπτωση στην ημερομηνία γέννησης μεγάλων προσωπικοτήτων των Γραμμάτων θέτει εκ νέου και ένα άλλο παλιό πρόβλημα μεθοδολογίας της κριτικής της λογοτεχνίας. Ανήκουν στην ίδια λογοτεχνική γενιά και μήπως αυτή η γενιά ταυτίζεται και με τη βιολογική τους; Ισως μια εξήγηση να είναι εκείνη που ονομάζει λογοτεχνική γενιά κάθε γενιά που κάνει μια ρήξη με το παρελθόν, κυοφορώντας νέες ιδέες και νέα αισθητική. Γράφουν ο κ. Α. Βιστωνίτης και η κυρία Λίνα Λυχναρά. *ΣΕΛΙΔΕΣ 6- 7
