Μετά φόβου Θεού και ανθρώπων θα αποτολμήσω να αναφερθώ σε ορισμένες πτυχές της υπόθεσης Οτσαλάν που νομίζω ότι ή δεν είναι γνωστές ή δεν έχουν προσεχθεί αρκετά.
Ενας ολόκληρος λαός, οι Κούρδοι, οι οποίοι υπερβαίνουν σε αριθμό τα τριάντα εκατομμύρια, με κοινά εθνικά χαρακτηριστικά (γλώσσα, θρησκεία, παράδοση, ήθη κι έθιμα), που τους διαχωρίζουν από τους άλλους λαούς στα εδάφη των οποίων ζουν, τελούν υπό καταπίεση και καταδίωξη ατελείωτα χρόνια ή μάλλον αιώνες.
Και ιδού η πρώτη ουσιώδης επισήμανση. Κούρδοι δεν ζουν και καταπιέζονται μόνο στην Τουρκία, αλλά και στο Ιράκ και στο Ιράν. Εδώ όμως στην Ελλάδα περιοριζόμαστε να εκδηλώνουμε τα αισθήματα συμπαράστασής μας μόνο προς τους Κούρδους της Τουρκίας. Για εκείνους που δεινοπαθούν υπό τα στυγνά καθεστώτα του Σαντάμ Χουσεΐν και του Ιερατείου της Τεχεράνης δεν βλέπω να εκδηλώνεται το παραμικρό ενδιαφέρον. Μόνο όταν κάποιο «δουλεμπορικό» εκβράσει στις ακτές μας κάποιους φυγάδες από αυτές τις δύο χώρες μαθαίνομε για λίγο την προέλευσή τους, αλλά χωρίς να εκδηλώνεται οποιαδήποτε αγανάκτηση από πολιτικούς και δημοσιογράφους κατά των δικτατορικών και απάνθρωπων καθεστώτων που εξανάγκασαν σε εξορία αυτούς τους δυστυχείς. Περιοριζόμαστε στο να κατηγορούμε ως δουλεμπόρους αυτούς τους καραβοκύρηδες, οι οποίοι έστω και για κερδοσκοπία εξασφαλίζουν στους φυγάδες την ελευθερία τους. Και το δικό μου ερώτημα είναι: Μας ενδιαφέρει όντως η ανεξαρτησία των Κούρδων, όλων των Κούρδων, ή μόνο εκείνων που τελούν υπό τουρκική κατοχή; Αν ισχύει το δεύτερο, τότε δεν συμπάσχομε με το κουρδικό έθνος, αλλά απλώς εκδηλώνουμε διά της τεθλασμένης τον αντιτουρκισμό μας. Οχι ότι δεν είναι θύματα οι Κούρδοι της Τουρκίας ή δεν είναι βάρβαροι δυνάστες και διώκτες τους οι Τούρκοι. Δεν είναι θύματα όμως μόνο αυτοί οι Κούρδοι ούτε είναι ένοχοι γενοκτονίας των Κούρδων μόνο οι Τούρκοι. Αυτή η μονομέρεια δεν δείχνει να είναι προϊόν ευαισθησίας για πάσχοντες συνανθρώπους μας, αλλά επιλεκτική καταδίκη μόνο ενός από τους τρεις δυνάστες, επειδή είναι και οι αδελφοί μας Κύπριοι θύματά του, ιδίως τη δεκαετία του ’80, ενώ ουδόλως φαίνεται να μας ενδιαφέρουν οι δεινοπαθούντες Κούρδοι από τις δικτατορίες των Σαντάμ και Χαμενεΐ.
Δεύτερη παρατήρηση. Οι Κούρδοι δεν είναι ένας ενιαίος λαός υπό ενιαία ηγεσία που αγωνίζεται σύσσωμος κατά των δυναστών του, με αιχμή του δόρατος το ΡΚΚ υπό την ηγεσία τού παγκοσμίως πια πασίγνωστου Οτσαλάν. Ο τελευταίος εκφράζει πολυάριθμη μεν, αλλά μία μερίδα μόνο του κουρδικού λαού πιο συγκεκριμένα τους αριστερούς Κούρδους, και μάλιστα την επαναστατική πτέρυγά τους που διέπεται από σταλινικές αντιλήψεις και πρακτικές. Πόσοι άραγε από τους Ελληνες γνωρίζουν ότι μερικά από τα εντάλματα σύλληψης του Οτσαλάν στη Γερμανία αφορούν φόνους ιδεολογικών και πολιτικών αντιπάλων του ή πρώην συνεργατών του που διαφώνησαν με αυτόν; Πόσοι επίσης Ελληνες ξέρουν ότι εκτός από το ΡΚΚ υπάρχουν και άλλα κουρδικά κόμματα, το Δημοκρατικό υπό τον Μπαρζανί και η Δημοκρατική Ενωση ή κάτι τέτοιο υπό τον Ταλαμπανί, και ίσως και άλλα, που επίσης αγωνίζονται για την ανεξαρτησία όλων των Κούρδων και τη δημιουργία κουρδικού κράτους, υπό τη δική τους φυσικά ηγεσία; Εξ ου και κάθε τόσο αλληλοσφάζονται προς μεγάλη χαρά Τούρκων, Ιρακινών, Ιρανών και Σύρων.
Η αλήθεια είναι ότι εμείς είμαστε υπέρ των Κούρδων της Τουρκίας επειδή είμαστε εχθροί των Τούρκων, ενώ οι Αμερικανοί σφυρίζουν αδιάφορα για να μη στενοχωρήσουν τους φίλους τους Τούρκους. Αντίθετα, Αμερικανοί και λοιπές δυτικές δυνάμεις προσπαθούν με κάθε τρόπο, ακόμη και με στρατιωτικές επιχειρήσεις, να διασώσουν και να προστατεύσουν τους Κούρδους του Ιράκ και του Ιράν, επειδή αναμετρώνται με τα δικτατορικά ισλαμικά καθεστώτα τους, ενώ εμείς κάνομε ότι αγνοούμε την τραγωδία διαρκείας αυτών των επίσης Κούρδων διότι δεν είναι θύματα των αντιπάλων μας Τούρκων, αλλά των φίλων μας Ιρακινών και Ιρανών, των οποίων ούτε οι στυγνές δικτατορίες ούτε η συστηματική γενοκτονία σε βάρος των Κούρδων μάς συγκινούν.
Με κατάπληξη είδα επίσης πόσοι πολιτικοί και δημοσιογράφοι ενοχλήθηκαν που ο Αμπντουλάχ Οτσαλάν κατέφυγε στην Ιταλία αντί στην Ελλάδα. Κατηγορήθηκε μάλιστα η κυβέρνηση που δεν του έδωσε άσυλο στη χώρα μας. Αλλά συνειδητοποιούν σε ποια αυτοπαγίδευση θα περιερχόμασταν αν συνέβαινε αυτό; Η Τουρκία αμέσως θα χαρακτήριζε το γεγονός περίτρανη απόδειξη των συνεχών κατηγοριών της ότι η χώρα μας προσφέρει καταφύγιο στους τρομοκράτες. Την ίδια κατηγορία θα διατύπωνε και ο Κλίντον, αφού οι ΗΠΑ θεωρούν το ΡΚΚ τρομοκρατική οργάνωση, οι δε ευρωπαίοι σύμμαχοι και συνεταίροι θα σφύριζαν αδιάφοροι, αν δεν σιγοντάριζαν τους Τούρκους και την υπερατλαντική υπερδύναμη. Τη μετάβαση του Οτσαλάν στην Ιταλία μόνο ο καλός Θεός της Ελλάδας θα πρέπει να ενέπνευσε. Διότι ούτε οι Αμερικανοί ούτε, πολύ περισσότερο, οι Ευρωπαίοι τολμούν να κατηγορήσουν την Ιταλία για άντρο τρομοκρατών, ούτε φυσικά να την πιέσουν να εκδώσει τον Οτσαλάν στην Τουρκία. Καθώς δε η τουρκική αντίδραση ξεπέρασε κάθε όριο βιαιότητας και υβριστικών χαρακτηρισμών κατά μιας δημοκρατικής χώρας, ιδρυτικού μέλους της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, λειτούργησε επιτέλους η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη, ο δε Τύπος των χωρών της ΕΕ αποφάσισε να ενημερώσει συστηματικότερα τους αναγνώστες του για τα μαρτύρια που υφίστανται οι Κούρδοι στην Τουρκία και πόσο βάρβαρο, αυταρχικό, αντιδημοκρατικό και απολίτιστο καθεστώς τη διέπει. Δυστυχώς τίποτε από όλα αυτά δεν θα συνέβαινε αν ο Οτσαλάν έβρισκε άσυλο στην Ελλάδα αντί της Ιταλίας. Να δούμε μόνο πόσο θα αντέξει η σοσιαλιστική και ανθρώπινη ευαισθησία και της ιταλικής κυβέρνησης στις απειλές των Τούρκων και στα θιγόμενα ιταλικά συμφέροντα.
