Η ΑΠΡΟΣΔΟΚΗΤΗ άρνηση της βρετανικής κυβέρνησης να επιστρέψει στην Ελλάδα τα «μάρμαρα του Παρθενώνα», την επομένη σχεδόν της νίκης των Εργατικών, δεν θα έπρεπε να εκπλήξει κανέναν. Οπως δεν θα έπρεπε να οδηγήσει την Ελλάδα σε αναστολή της προσπάθειας επιστροφής τους.
Ο μεν κ. Τόνι Μπλερ (διότι φυσικά αυτός είναι ο υπεύθυνος της κυβερνητικής πολιτικής, όχι ο υπουργός του) θεώρησε πως, την επομένη της ανόδου του στην εξουσία, δεν μπορούσε να τιμήσει την υπόσχεση του προκατόχου του στην προεδρία του κόμματος των Εργατικών, κυρίου Κίνοκ. Οπως πάμπολλοι πολιτικοί ηγέτες, αποδεικνύει και ο Μπλερ πως άλλα λέγονται από θέσεως αντιπολίτευσης και άλλα από τον πρωθυπουργικό θώκο. Ενώ δεν αποκλείεται να επαναληφθεί ο διάλογος με το Εργατικό κόμμα για την επιστροφή των Μαρμάρων, μετά την πάροδο… «ευλόγου χρόνου».
Μην ξεχνάμε πως η ίδια η αγγλική Κοινή Γνώμη δεν δέχεται εύκολα την απογύμνωση του Βρετανικού Μουσείου από τον πολυτιμότερο ίσως θησαυρό της.
Σε ό,τι αφορά όμως την Ελλάδα, οι απλές εκρήξεις οργής και απογοήτευσης δεν αρκούν. Για να καταστεί ακόμη αποτελεσματικότερη η πίεσή μας έχουμε δύο οδούς: την προσφυγή σε διεθνή διαιτησία και, κυρίως, την ολοκλήρωση του έργου που θα μας επιτρέψει να δώσουμε στέγη κατάλληλη στα Μάρμαρα του Παρθενώνα… τα κακώς επονομαζόμενα «Ελγίνεια».
Οταν κάποτε το Μουσείο της Ακρόπολης ολοκληρωθεί και όταν στηθούν τα έργα και τα τμήματα που άλλοτε κοσμούσαν τον Παρθενώνα, τότε θα είναι ηθικά δυσκολότερο να αφεθεί κενός ο χώρος όπου θα έπρεπε, φυσιολογικά, να ανήκουν τα τμήματα που βρίσκονται στο Λονδίνο. Οχι βέβαια πως θα ήταν πρωτοφανής και αυτή η απαράδεκτη στάση. Μην ξεχνάμε πως ένα από τα αριστουργήματα της αρχαίας ελληνικής τέχνης, ο ιππέας «Ραμπέν», βρίσκεται χωρισμένος σε δύο κομμάτια το ένα στο Λούβρο και το άλλο στο Μουσείο της Ακρόπολης. Το ίδιο συμβαίνει και με μετόπες της Ολυμπίας, των οποίων τμήματα (της ίδιας παράστασης!) βρίσκονται στο Λούβρο, ενώ στην Ολυμπία έχουν συμπληρωθεί τα κενά με γύψινα προπλάσματα.
*
