Οι «διαβαθμισμένοι κληρικοί», το «κίνητρο απόδοσης», το «φυλάττειν Θερμοπύλας», ο Ντέμης και οι «κάφροι»
* Στο «Βήμα» της 22ας Νοεμβρίου 1998 και στη σελ. Α24 ο αρθρογράφος σας κ. Ι. Κ. Πρετεντέρης σημειώνει σε άρθρο του με τίτλο «Περί ηρώων και κάφρων» μεταξύ άλλων και τα εξής: «Εγώ προσωπικά δεν έχω καμία αντίρρηση να δώσει η πολιτεία επίδομα παραγωγικότητος στους κληρικούς όπως από άμβωνος εζήτησε ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος. Αρκεί να το αξίζουν πραγματικά αυξάνοντας την αποτελεσματικότητα της διαμεσολάβησής τους προς τον Πανάγαθο. Διότι, αν είναι, κάθε τρεις και λίγο, να μας κάνει ο Μεγάλος λιμνοθάλασσα, από πού τεκμαίρεται η αύξηση της παραγωγικότητος των εκπροσώπων του; Για να μη θυμηθώ και την περασμένη Τετάρτη που ο Μεγαλοδύναμος κοιμήθηκε και κοτζάμ χριστιανοορθόδοξο έθνος εμείς, φέραμε χι στα Τίρανα. Θες επίδομα παραγωγικότητος, κύριε; Ωραία… Βάλε όμως και ένα χεράκι να μη σπάει ο Ντέμης τα δοκάρια!».
Σχετικώς ο Ιερός Σύνδεσμος Κληρικών Ελλάδος επιθυμεί να σημειώσει τα ακόλουθα:
1 Κατ’ αρχήν δεν μας είναι γνωστό από πού αντλεί ο αρθρογράφος την πληροφορία ότι το επίδομα στο οποίο αναφέρεται καλείται «επίδομα παραγωγικότητος». Στο άρθρο 13 του ν. 2470/1997, όπως έχει δημοσιευθεί (επισυνάπτουμε φωτοτυπία), γίνεται λόγος περί μηνιαίως χορηγουμένου στους υπαλλήλους του Δημοσίου και των ΝΠΔΔ ποσού ως «κινήτρου απόδοσης» μη συνδεομένου με κανένα αποδεικτικό στοιχείο πραγματοποιηθείσης υπό ενός εκάστου «παραγωγικότητος». Η δε εισηγητική Εκθεση επί του Νόμου (ίδετε επίσης επισυναπτόμενη φωτοτυπία αυτής) σημειώνει υπό την ένδειξη «επί του άρθρου 13» τα παρακάτω: «Χορηγείται με ενιαίο τρόπο κίνητρο απόδοσης σε όλους τους υπαλλήλους (…) το οποίον έχει κυρίως ως στόχο την εξισορρόπηση των αποδοχών των υπαλλήλων και αντικαθιστά τα μέχρι σήμερα πριμ παραγωγικότητος ή αποδοτικότητας κλπ. Τα οποία με τον τρόπο που εχορηγούντο δημιουργούσαν τριβές όχι μόνο μεταξύ υπαλλήλων διαφορετικών κατηγοριών και υπουργείων αλλά και μεταξύ υπαλλήλων του ίδιου υπουργείου». (Υπογράμμιση δική μας).
2 Στο άρθρο 24 του ίδιου νόμου (που, σημειωτέον, δημοσιεύθηκε την 21η Μαρτίου 1997, ήτοι προ δύο σχεδόν ετών) αναφέρονται τα εξής: «Με κοινές αποφάσεις των υπουργών Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης, Οικονομικών και του αρμοδίου υπουργού, οι διατάξεις του νόμου αυτού μπορεί να επεκτείνονται εν όλω ή εν μέρει (…) και σε διαβαθμισμένους κληρικούς…» (η υπογράμμιση δική μας). Σχετική μάλιστα αναφορά στη δυνατότητα επεκτάσεως εφαρμογής του νόμου κάνει και η Εισηγητική Εκθεση επί του άρθρου 24, αναφέροντας επίσης τους κληρικούς ως ενδεικτική κατηγορία εργαζομένων τους οποίους αφορά η δυνατότητα επεκτάσεως. Νομίζει άραγε ο αρθρογράφος σας ότι οι κληρικοί της Ελλάδος θα όφειλαν να σιγήσουν και να μην υπενθυμίσουν σε κανέναν την πρόβλεψη αυτή του νόμου;
3 Οι κοινωνικές και βιοθεωρητικές αντιλήψεις του αρθρογράφου σας δεν μας αφορούν αλλά μας αφορά άμεσα η ειρωνεία και ο χλευασμός του προς τα Θεία αλλά και η περιφρόνηση που δείχνει συλλήβδην στους ορθόδοξους έλληνες κληρικούς, πλείστοι των οποίων, κατ’ αντίθεση προς ό,τι συμβαίνει σε άλλα δόγματα, είναι οικογενειάρχες και μάλιστα πολύτεκνοι, υπηρετούν σε πάμπτωχα χωριά και λαϊκές αστικές περιοχές, φυλάνε «Θερμοπύλες» στις μεθόριες περιοχές και γενικά στηρίζουν χωρίς αξιώσεις στατιστικής «απεικονίσεως» τη χώρα, την Εκκλησία, τους πιστούς, οι οποίοι εμπιστεύονται σε αυτούς τις υλικές και ηθικές ανάγκες τους και, τέλος, έχουν αποδείξει ότι δεν υπήρξαν ποτέ απόντες στις κρίσιμες ώρες της Πατρίδας.
4 Ο κ. Πρετεντέρης, πλην των άλλων, είναι βέβαιος και ότι το δικό μας έλλειμμα… «διαμεσολαβήσεως προς τον Πανάγαθο» είναι αυτό που κάνει την Ελλάδα κατά τις βροχοπτώσεις «λιμνοθάλασσα», καθώς και ότι φέρνει το «χι» στις σχέσεις μεταξύ Ελλάδος και Αλβανίας (στο ποδόσφαιριο ή όπου αλλού…) και οδηγεί «τον Ντέμη να σπάει τα δοκάρια». Αλήθεια; Φαίνεται ότι παρέλειψε να διερωτηθεί σε τίνος το «έλλειμμα διαμεσολάβησης» οφείλεται το γεγονός ότι ο ίδιος εξακολουθεί να είναι μια χαρά μολονότι, αν θυμόμαστε καλά, εφωράθη στο γήπεδο να πετά στους άλλους μπουκάλια, ότι καταχωρεί ελεύθερα εξόφθαλμες και ποινικώς κολάσιμες καραμπινάτες βλαστήμιες κατά των Θείων στη στήλη του (ίδετε συνημμένως υποσημειωθείσες από μας φράσεις του κατά του προσώπου της Παναγίας με τίτλο «Τη Υπερμάχω» στο «Βήμα» τής 15.6.1997, σελ. Α15) και θεωρεί, πλήρως ελευθέρως επίσης, ότι, παρά ταύτα, δεν περνάει ο ίδιος τους άλλους για «κάφρους» αλλά οι άλλοι, κατά το τελευταίο άρθρο του, αυτόν…
Του ευχόμαστε να ζει πάντοτε με την επιείκεια αυτών που βλασφημεί…
Για το Διοικητικό Συμβούλιο του Ιερού Συνδέσμου Κληρικών Ελλάδος (ΙΣΚΕ) Ο Πρόεδρος π. ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ ΚΟΛΛΑΣ
«…και πριμ πρόκρισης!»
Απάντηση Ι. Κ. Πρετεντέρη: «Εγώ μπορεί να μη διαθέτω την αίσθηση της βλασφημίας αλλά μάλλον και ο π. Ευστάθιος Κολλάς δεν έχει την αίσθηση του χιούμορ. Ή τουλάχιστον δεν έχουμε αυτός κι εγώ την ίδια αίσθηση της βλασφημίας και του χιούμορ, πράγμα το οποίο ουδόλως με εκπλήσσει.
Κατά τα άλλα, και επειδή ο Κιάσσος και ο Μπασινάς μάλλον δεν επαρκούν, ας φροντίσει αυτός μέσω Πανάγαθου να περάσει ο Παναθηναϊκός στους “οκτώ” και εγώ ολοψύχως συμφωνώ να δοθεί όχι μόνο επίδομα παραγωγικότητας ή κίνητρο απόδοσης αλλά και πριμ πρόκρισης!».
Τα δίκυκλα και τα τέλη κυκλοφορίας στην Εφορία
* Επειδή είμαι κάτοχος δικύκλου 50 κυβικών το οποίο δεν πληρώνει τέλη κυκλοφορίας με τη μέθοδο του σήματος, αλλά μέσω παραβόλου αγορασμένου από την Εφορία, θα ήθελα να μου λύσετε μια απορία: Πώς γίνεται για μοτοσικλέτες από 51-300 κυβικά τα τέλη κυκλοφορίας να είναι 4.000 δρχ. και για ένα μοτοποδήλατο 50 κυβικών 4.700 δρχ.; (το ποσό αυτό δεν πληρώνεται αυτούσιο, αλλά προκύπτει από το παράβολο της Εφορίας + τα χαρτόσημα + τα ένσημα της αστυνομίας + 1.000 δρχ. επιπλέον τις οποίες πληρώνει ο κάτοχος που καταθέτει το βιβλιαράκι άδειας κυκλοφορίας μαζί με τα προαναφερόμενα για ανανέωση!!!). Αυτή η απορία μού δημιουργήθηκε πέρυσι τον Ιανουάριο και αναμφίβολα θα αντιμετωπίσω το ίδιο παράδοξο και φέτος.
Και μια και μιλάμε για παράδοξα, το κόστος αποστολής ενός απλού γράμματος στο ταχυδρομείο είναι 100 δρχ. Ξέρετε πόσο κοστίζει η αποστολή ενός μικρού φακέλου μεγέθους επισκεπτηρίου; 140 δραχμές. Παρ’ όλο που εξέφρασα την απορία μου στην υπάλληλο των ΕΛΤΑ, αυτή δεν μου έδωσε κάποια ικανοποιητική απάντηση και κατέληξα στο συμπέρασμα ότι οι μικροί φάκελοι θεωρούνται πολυτέλεια!!!
Ζούμε λοιπόν σε μια τόσο παράλογη χώρα; ΜΑΡΙΑ ΘΕΟΔΩΡΟΥ Σύρος
Τα παράπονα ενός δασκάλου για το έργο των εκπαιδευτικών
* Δουλεύω σε ένα σχολείο που ως κτίριο φιλοξενεί καθημερινά περισσότερους από 600 μαθητές. Λειτουργεί λοιπόν 12 ώρες την ημέρα μεταδίδοντας γνώσεις κλπ., κλπ., κλπ., βγάζοντας στην επιφάνεια χιλιάδες διαπροσωπικές σχέσεις και που πολύ φοβάμαι ότι δεν έχει κανένα σεβασμό στην κοινωνία αλλά και στις «αρχές».
Και μπορεί για τον σεβασμό στην κοινωνία να έχουμε και εμείς μεγάλο μέρος της ευθύνης, όμως η εγκατάλειψη των σχολικών κτιρίων από τις αρχές είναι τουλάχιστον απαράδεκτη ως εκνευριστική και χωρίς το προσωπικό μας φταίξιμο.
Παραπονιέμαι για το χάλι που παραδίδουν οι διάφοροι αρμόδιοι τα σχολεία, έπειτα από κάθε εκλογική διαδικασία. Και εδώ θα βάλω ως αρμοδίους και τους δικαστικούς αντιπροσώπους, οι οποίοι πληρώνονται αδρά για κάθε ημέρα. Τη Δευτέρα 12-10 στην αίθουσά μου βρήκα όλο το εκλογικό υλικό (σφραγίδες, κάλπες κλπ.), στο πάτωμα τσιγάρα και καφέδες, τα θρανία σφραγισμένα και πολλά άλλα (και μη μου πείτε ότι έπρεπε να τα καθαρίσει το σχολείο).
Δεν μπορώ να ακούω λοιπόν ότι όλα στην εκλογική διαδικασία πήγαν άψογα.
Παραπονιέμαι για την επιφανειακή εξέταση των προβλημάτων της εκπαίδευσης από τους κατά καιρούς «υπ(αν)ευθύνους». Εδώ μεγάλο μέρος της ευθύνης έχουν και οι συνδικαλιστικές μας οργανώσεις.
Παραπονιέμαι για τα παραθυράκια των νόμων που επέτρεψαν και συνεχίζουν να επιτρέπουν την τοποθέτηση ανάξιων προϊσταμένων, διευθυντών και λοιπών στελεχών στην εκπαίδευση. (Εδώ, θα μου πείτε, τοποθετούνται υπουργοί που μόνο για την Παιδεία δεν κάνουν δηλώσεις).
Παραπονιέμαι μέσα μου κάθε φορά που επιβραβεύονται τόσοι και τόσοι από το επίσημο κράτος (π.χ. οι «εθνικοί» ποδοσφαιριστές έπειτα από νίκη), ενώ κάθε φορά που ένας δάσκαλος παίρνει στα χέρια του 10, 20, 30 «πρωτάκια» και τους μαθαίνει να μετράνε, να διαβάζουν, να γράφουν και να είναι άνθρωποι, όχι μόνο δεν επιβραβεύεται για το τεράστιο έργο του, αλλά τον έχουν πεταμένο στην άκρη. (Συγγνώμη, αλλά έτσι αισθάνομαι).
Παραπονιέμαι κάθε φορά που σημαντικά πράγματα σχετικά με τα πολιτιστικά, τα εικαστικά, τα θέματα Παιδείας· οι σχεδιασμοί για τα σχολεία, τα βιβλία κλπ. γίνονται ερήμην των εκπαιδευτικών και από ανθρώπους που βρίσκονταν πάντα πίσω από γραφεία.
Ακόμη και η εκ των υστέρων άποψή τους πετιέται στο καλάθι των αχρήστων.
Παραπονιέμαι για το φτύσιμο (συγχωρέστε μου τη λέξη) από την τηλεόραση και τις εφημερίδες, κάθε τι πολιτιστικού και σχετικού με την Παιδεία όταν δεν πουλάει. (Μόνον τις εξαιρέσεις εκπαιδευτικών ανακαλύπτουν, οι οποίες έτσι όπως παρουσιάζονται αμαυρώνουν την εικόνα).
Ποτέ δεν σκέφτηκε (;) κανείς να δείξει και το έργο που κάνουν κάποιοι οι περισσότεροι εκπαιδευτικοί.
ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΓΟΥΤΣΟΣ Δάσκαλος, Πάτρα
Αντίλογος για την πλατεία Ομονοίας
* Με έκπληξη και χαρά, όπως και όλοι οι Αθηναίοι, έμαθα για τα σχέδια αναμόρφωσης της πλατείας Ομονοίας.
Δυστυχώς ανακάλυψα πως για μία ακόμη φορά η πλατεία θα γίνει στόχος εφήμερων σχεδίων. Οι φοίνικες του 19ου αιώνα έδωσαν τη θέση τους στα ανθοπωλεία που με τη σειρά τους μεταλλάχτηκαν στα γνωστά λοξά σιντριβάνια του ’60. Η πλατεία σύμφωνα με τα νέα σχέδια αλλάζει και πάλι μορφή, και γίνεται η πλατεία του 21ου αιώνα. Ποια όμως είναι η έννοια της πλατείας του 21ου αιώνα; Τα τελευταία τέσσερα έτη που έχω την τύχη να σπουδάζω Αρχιτεκτονική, ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα που έμαθα είναι να σκέπτομαι και να σχεδιάζω ανθρωποκεντρικά. Η Αρχιτεκτονική βγαίνει από τον άνθρωπο για τον άνθρωπο και δεν πρέπει να φανερώνει δείγματα εγωισμού.
Στην περίπτωση της Ομόνοιας, ο άνθρωπος, ο Αθηναίος Πολίτης πέρασε στο παρασκήνιο. Και αυτό το αποδεικνύει η έλλειψη ανθρώπινης φιγούρας στα σχέδια και στις μακέτες που βγήκαν στη δημοσιότητα. Αλίμονο αν πιστεύουμε πως ο 21ος αιώνας για τους Αθηναίους σημαίνει γυάλινες επιφάνειες και γιγαντοοθόνες δίπλα σε περίεργα σιντριβάνια, αυτά ανήκουν σε άλλους λαούς με διαφορετική κουλτούρα και ιστορία από τη δική μας. Ας καταλάβουμε, έστω και αργά, πως αν θέλουμε μια πλατεία έτοιμη να υποδεχτεί τον 21ο αιώνα, θέλουμε μια πλατεία ανθρώπινη, γήινη που θα θυμίζει Αθήνα. Μια Αθήνα που οι παλιοί αναπολούν και εμείς οι νέοι ακόμη περιμένουμε.
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΡΑΠΤΗΣ Αρχιτέκτων
