Αγαπητέ Κύριε,
Πολύ με εντυπωσίασε η ευαισθησία πλήθους συναδέλφων σας δημοσιογράφων οι οποίοι εν μία φωνή καταδίκασαν με τα πιο σκληρά λόγια την κυβέρνηση για αδιαφορία στο πρόβλημα της έλλειψης καθηγητών μέσης εκπαίδευσης και αιθουσών διδασκαλίας. Και με περισσό ζήλο άρχισαν να μετρούν πόσες ώρες διδασκαλίας χάνονται, πόσοι εκπαιδευτικοί πρέπει να προσληφθούν, πόσες νέες αίθουσες χρειάζονται και πόσα, φυσικά, πρόσθετα δισεκατομμύρια δραχμές. Και όλοι εν χορώ στηλίτευσαν την αναλγησία των κυβερνώντων που αδιαφορούν αν τα παιδιά μας μένουν αγράμματα, ενώ χιλιάδες αδιόριστοι καθηγητές αναμένουν μάταια να προσληφθούν.
Διερωτώμαι όμως γιατί κανένας τους σχεδόν δεν διερεύνησε πώς δημιουργήθηκε ξαφνικά ένα τέτοιο πρόβλημα και μάλιστα κατά την έναρξη του σχολικού έτους και πώς αποδείχθηκε τόσο ανίκανο το υπουργείο Παιδείας να προνοήσει εγκαίρως. Από περιέργεια σκάλισα λίγο το θέμα και ανακάλυψα εμβρόντητος ότι το πρόβλημα δημιουργήθηκε κυρίως επειδή το υπουργείο Παιδείας πήρε κάποιες αμελέτητες πρωτοβουλίες. Το εκπαιδευτικό σύστημα φαίνεται ότι υπήρξε θύμα και αυτό του Συνεδρίου του ΠαΣοΚ και εν συνεχεία των πρόωρων εκλογών. Διότι, πέραν των γνωστών αποφασισθεισών πρόσθετων εισαγωγών φοιτητών στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα, ο τότε υπουργός Παιδείας υπέκυψε και σε άλλες λαϊκίστικες εισηγήσεις από τους κομματικούς παράγοντες του ΠαΣοΚ στον χώρο των συνδικαλιστών εκπαιδευτικών και, παρά τις αντίθετες διαπιστώσεις του προκατόχου του μακαρίτη Τρίτση και τις επαγγελίες του προέδρου του ΠαΣοΚ και Πρωθυπουργού, πήρε πρωτοβουλίες που δημιούργησαν το σημερινό αδιέξοδο.
Τι είχε διαπιστώσει ο Τρίτσης; Μα ότι οι έλληνες εκπαιδευτικοί απασχολούνται τις λιγότερες ώρες από κάθε άλλον συνάδελφό τους σε ολόκληρο τον κόσμο. Τι είχε επαγγελθεί ο κ. Κ. Σημίτης; Μα ότι θα πρέπει όλοι να δουλέψουμε περισσότερο και πιο σκληρά για να συγκλίνουμε προς τους δείκτες και το επίπεδο των άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Τι έκανε ο πρώην υπουργός Παιδείας; Μα ακριβώς το αντίθετο. Αντί να ευθυγραμμίσει το ωράριο των εκπαιδευτικών προς εκείνο των άλλων χωρών, το μείωσε ακόμη περισσότερο. Κατά το νέο σχολικό έτος οι εκπαιδευτικοί που έχουν συμπληρώσει 20 χρόνια διδασκαλίας διδάσκουν μία ώρα λιγότερο την εβδομάδα κατά το 1996 και από 1.1.97 θα περικοπεί κατά μία ακόμη ώρα η διδακτική προσφορά τους.
Ετσι, με αυτή τη λαϊκίστικη χειρονομία του προς τους συνδικαλιστές των εκπαιδευτικών (που ασφαλώς θα ενοχλεί τους ειλικρινά μοχθούντες και αγωνιώντες εκπαιδευτικούς, οι οποίοι με πίκρα βλέπουν τη συνεχή υποβάθμιση της παιδείας), μια χειρονομία που έρχεται σε σύγκρουση και με τις πρωθυπουργικές επαγγελίες για περισσότερη εργασία, χάνονται αμέσως – αμέσως 36.000 ώρες διδασκαλίας, αφού 18.000 είναι οι καθηγητές Μ.Ε. που θα ευεργετηθούν από το μειωμένο κατά δύο ώρες ωράριο.
Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Τη δύσκολη αυτή ώρα και για την οικονομία και για την κυβέρνηση σκέφθηκε το άμυαλο υπουργείο Παιδείας να ανταποκριθεί στην πίεση για να μειωθεί ο αριθμός των μαθητών κατά τάξη από 35 σε 30.
Ετσι εν μια νυκτί με τις δύο αυτές ανεύθυνες αποφάσεις δημιουργήθηκε η ανάγκη και νέων πρόσθετων καθηγητών για να καλύψουν τα κενά που δημιούργησαν η μείωση του ωραρίου τους και η ανάγκη δημιουργίας νέων τάξεων για τους μαθητές που θα περισσεύουν από τη μείωση του αριθμού τους από 35 σε 30 κατά τη νέα σύνθεση. Και το κακό επιδεινώθηκε και από την καθιέρωση δύο διαφορετικών επιπέδων στους διδασκομένους την αγγλική γλώσσα. Δηλαδή, σε άλλο τμήμα θα διδάσκονται οι προχωρημένοι στη γλώσσα και σε άλλη οι αρχάριοι κάθε τάξης. Και φυσικά με πρόσθετους καθηγητές.
Θα μου πείτε ότι μπορεί όλα αυτά να χρειάζονται για το καλό της παιδείας. Με τον κοινό μου νου όμως ξέρω ότι προτού αγοράσεις Μερτσέντες λογαριάζεις αν διαθέτεις τα λεφτά για να την πάρεις και για να την συντηρήσεις. Και προτού καλέσεις να μείνουν στο σπίτι σου οι γονείς και τα πεθερικά σου σκέφτεσαι αν έχεις δωμάτια για να τους στεγάσεις. Το ανεγκέφαλο όμως υπουργείο Παιδείας μας (αλλά και η κυβέρνηση και ο Πρωθυπουργός που δεν το εμπόδισαν), χωρίς να λογαριάσει αν έχει πρόσθετους καθηγητές, αν διαθέτει αίθουσες και αν το υπουργείο Οικονομικών έχει τα αναγκαία πρόσθετα κονδύλια, αποφάσισε για εφέτος τα προαναφερθέντα μέτρα και τώρα απορούν που δημιουργήθηκε ανάγκη για πρόσθετες 3.500 θέσεις διδακτικού προσωπικού, πρόσθετες ελλείψεις για 859 αίθουσες διδασκαλίας (πέρα από εκείνες που ήδη δεν υπήρχαν) και που χρειάζονται και πρόσθετα 18 δισ. δρχ. από τα άδεια ταμεία του Δημοσίου. (Και φυσικά τώρα πιέζουν και οι δάσκαλοι για μειωμένο ωράριο και όπου να ‘ναι θα αρχίσουν τις κινητοποιήσεις τους).
Τα διαβάσατε ή τα ακούσατε όλα τα προαναφερθέντα από αυτούς που σήμερα φωνασκούν ότι τα παιδιά μας δεν έχουν δασκάλους και αίθουσες για να διδαχθούν και μένουν αγράμματα; Και που κατηγορούν τον υπουργό κ. Παπαντωνίου επειδή δεν δίνει τα πρόσθετα 18 δισεκατομμύρια; Και μήπως τουλάχιστον στηλίτευσε αυτή την ανεύθυνη συμπεριφορά του υπουργείου Παιδείας η αντιπολίτευση, δεξιά ή αριστερή; Κανένας δεν είπε λέξη. Ή και αν ψέλλισαν κάτι, πνίγηκε από τους λαϊκιστές των ΜΜΕ, οι οποίοι ξέρουν ότι η αποκάλυψη της πραγματικότητας θα ενοχλούσε την ΟΛΜΕ και όσους εκπαιδευτικούς είναι υπέρ της ελάσσονος προσπάθειας (και όχι φυσικά αυτούς που εργάζονται και πέραν του νομοθετημένου ωραρίου χάριν των παιδιών, που δεν είναι λίγοι), αλλά και τους μαθητές που θέλουν πιο άνετες συνθήκες διδασκαλίας τους και δεν τους νοιάζει πού θα βρεθούν τα χρήματα αφού δεν φορολογούνται αυτοί, αλλά οι γονείς τους και ο υπόλοιπος εργαζόμενος λαός. Ετσι ο λαϊκισμός και η ψηφοθηρία μαζί με το πολιτικό και κυκλοφοριακό ή ακροαματικό κόστος δημιούργησαν ένα πρόσθετο πρόβλημα στο ήδη προβληματικό εκπαιδευτικό μας σύστημα και χειροτέρευσαν την απόδοσή του, κι ας μας καλεί ο κ. Πρωθυπουργός να προσαρμοσθούμε στις προκλήσεις και πιέσεις του διεθνούς ανταγωνισμού και των αναγκών σύγκλισης προς τις προηγμένες οικονομίες και κοινωνίες. Διότι βεβαίως για να υπάρξει νέο ύφος και ήθος δεν αρκεί να λες τα σωστά. Πρέπει και το έργο σου να ευθυγραμμίζεται προς αυτά. Αλλιώς θυμίζεις το δάσκαλε που δίδασκες και νόμο δεν εκράτεις. ΕΝΑΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΣ ΝΕΟΣ και για την αντιγραφή
