Το Discman D-465 της εταιρείας Sony είναι η πρώτη φορητή συσκευή ανάγνωσης compact-disc που μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως… κασετόφωνο. Διαθέτει οπτική ψηφιακή έξοδο που επιτρέπει να μετεγγράφει κανείς το περιεχόμενο των αγαπημένων του CD σε MiniDisc ή σε άλλα ψηφιακά μέσα στερεοφωνικού ήχου. Η συσκευή λειτουργεί με επαναφορτιζόμενες μπαταρίες και παρέχει αυτονομία 18 ωρών. Σελοτέιπ χωρίς ταλαιπωρία
Η εικόνα των χιλιάδων κομμένων σελοτέιπ, παρατεταγμένων στην κόψη του τραπεζιού, που περιμένουν στωικά πότε θα χρησιμοποιηθούν, υποδηλώνει ένα και μόνο πράγμα: ταλαιπωρία! Η αμερικανική εταιρεία 3Μ αποφάσισε να θέσει τέρμα στην ταλαιπωρία αυτή με μια συσκευή που φροντίζει να παρέχει στη στιγμή κομμένα σελοτέιπ μήκους πέντε εκατοστών το καθένα. Η συσκευή κυκλοφορεί σε δύο μοντέλα: ένα για το γραφείο και ένα που φοριέται σαν ρολόι στο χέρι για πιο κινητικές εργασίες. Πυρηνική ενέργεια; Ναι, ευχαριστώ
Μοιάζει με τρελό όνειρο, κι όμως δεν αποκλείεται να γίνει σύντομα πραγματικότητα: ένας πυρηνικός αντιδραστήρας που όχι μόνο δεν παράγει ραδιενεργά απόβλητα αλλά επιπλέον «καίει» τα ατομικά απόβλητα που ήδη ρυπαίνουν τον πλανήτη μας! Αν το σχέδιο στεφθεί με επιτυχία, τότε μπορούμε να ελπίζουμε ότι θα απαλλαγούμε από την επικίνδυνη συμφόρηση πυρηνικών αποβλήτων, ενώ ταυτόχρονα η πυρηνική βιομηχανία θα έχει μια δεύτερη ευκαιρία για να πείσει την ανθρωπότητα ότι προσφέρει «καθαρή» ενέργεια.
Η ιδέα του επαναστατικού αντιδραστήρα ανήκει στον ιταλό καθηγητή Κάρλο Ρούμπια (βραβείο Νομπέλ Φυσικής 1984) και πρωτοεμφανίστηκε πριν από τρία χρόνια. Τα τελευταία δύο χρόνια, στο Ευρωπαϊκό Εργαστήριο Μοριακής Φυσικής (Cern) διεξήχθησαν πειράματα που έδειξαν ότι είναι πράγματι εφικτή η κατασκευή ενός αντιδραστήρα που θα «καταναλώνει» πλουτώνιο και άλλα ραδιενεργά απόβλητα παράγοντας ταυτόχρονα ηλεκτρική ενέργεια. Στις αρχές του 1997 συγκροτήθηκε ένα διεθνές κονσόρτσιουμ με στόχο την υλοποίηση του πρωτότυπου αντιδραστήρα. Στο κονσόρτσιουμ αυτό συμμετέχουν η ισπανική εταιρεία πυρηνικών αποβλήτων Enrasa, η ιταλική κατασκευάστρια εταιρεία Ansaldo, καθώς και εταιρείες που προέρχονται από την Ολλανδία και τη Σουηδία. Επιπλέον η επιτροπή Euratom τοποθέτησε στις προτεραιότητές της την κατασκευή του αντιδραστήρα, ενώ πιθανότατα το φιλόδοξο σχέδιο θα χρηματοδοτηθεί από την Ευρωπαϊκή Ενωση.
Το κλειδί του πρωτοποριακού αντιδραστήρα, τον οποίο ο κ. Ρούμπια αποκαλεί «ενισχυτή ενέργειας», βρίσκεται στη χρήση συσκευών που ονομάζονται επιταχυντές σωματίων και που εξακοντίζουν υπο-ατομικά σωματίδια με τέτοια ταχύτητα ώστε εκλύονται τεράστιες ποσότητες ενέργειας. Το εργαστήριο Cern βρίσκεται στην αιχμή της διεθνούς έρευνας στον τομέα των επιταχυντών σωματίων και προσφέρει συνεπώς το ιδανικό πεδίο για την ανάπτυξη του καινούργιου αντιδραστήρα. Ο κ. Ρούμπια πρόκειται να εξηγήσει λεπτομερώς, μέσα στον Ιούνιο, στη διοίκηση του Cern τα σχέδιά του ώστε να αρχίσει εκεί η κατασκευή του αντιδραστήρα.
Ας δούμε όμως σχηματικά πώς λειτουργεί ο ενισχυτής ενέργειας που επινόησε ο κ. Ρούμπια. Μια δέσμη πρωτονίων εκτοξεύεται προς ένα κομμάτι θόριο, αναμεμειγμένο με ραδιενεργά απόβλητα (πλουτώνιο, καίσιο, στρόντιο κ.ά.). Με την πρόσκρουση της δέσμης πρωτονίων στο θόριο, προκαλείται μια σειρά από πυρηνικές αντιδράσεις που θερμαίνουν την καρδιά του αντιδραστήρα, κινώντας μια τουρμπίνα που παράγει ηλεκτρισμό. Το σημαντικότερο είναι ότι τα παράγωγα της αντίδρασης είναι μόνον ελαφρώς ραδιενεργά και είναι αδύνατον να χρησιμοποιηθούν στην κατασκευή ατομικής βόμβας. Αντίθετα, τα υλικά υψηλής ραδιενέργειας που έλαβαν μέρος στην αντίδραση εξουδετερώνονται, ενώ σήμερα ο μόνος τρόπος να απαλλαγούμε από αυτά είναι η ταφή τους για χιλιάδες χρόνια σε σιλό κάτω από την επιφάνεια της Γης.
Ο κ. Ρούμπια βεβαιώνει ότι ο κύκλος πειραμάτων που ολοκληρώθηκαν στο Cern απέδειξε την ικανότητα του αντιδραστήρα να διαλύει τα ραδιενεργά απόβλητα και ότι δύο χρόνια αρκούν για την κατασκευή ενός πρότυπου αντιδραστήρα. Στην πράξη όμως πιστεύει ότι για να ολοκληρωθεί η κατασκευή του θα χρειαστεί τουλάχιστον μια πενταετία. Δεν έχουμε παρά να περιμένουμε… Ζωντανεύουν ξανά οι «ζωντανές γέφυρες»
Ποιος θα το φανταζόταν ότι μια έκθεση αρχιτεκτονικής με ιστορικό κυρίως περιεχόμενο θα μπορούσε να οδηγήσει σε νέα μόδα της σύγχρονης πολεοδομίας… Κι όμως αυτό ακριβώς συνέβη με την περίφημη έκθεση «Ζωντανές γέφυρες» που διοργάνωσε το γαλλικό Κέντρο Ζορζ Πομπιντού και η οποία είχε ως στόχο να αναδείξει ένα σχεδόν ξεχασμένο στοιχείο των ευρωπαϊκών πόλεων που άρχισε να ανθεί τον 11ο αιώνα για να ξεφτίσει σιγά σιγά ως τις ημέρες μας: τις ζωντανές δηλαδή, κατοικούμενες γέφυρες.
Η έκθεση του Κέντρου Πομπιντού έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της το περασμένο φθινόπωρο στο Λονδίνο, στη Βασιλική Ακαδημία των Τεχνών, και είχε μεγάλη επιτυχία: τριάντα μακέτες ιστορικών «ζωντανών» γεφυρών της Ευρώπης που, ακολουθώντας χρονολογική σειρά, κοσμούσαν ένα επίσης «ζωντανό» ποτάμι μέσα στο μουσείο εξήψαν τη φαντασία του κοινού. Η μεγαλύτερη όμως επιτυχία της έκθεσης είναι ότι εξήψε τη φαντασία και των σύγχρονων πολεοδόμων και μεταλαμπάδευσε το όραμα της «ζωντανής γέφυρας» στη σύγχρονη αρχιτεκτονική. Αποτέλεσμα: η βρετανική κυβέρνηση ανέθεσε στον γάλλο αρχιτέκτονα Αντουάν Γκρυμπάς την κατασκευή μιας ζωντανής γέφυρας πάνω από τον Τάμεση, στην καρδιά του Λονδίνου. Η ζωντανή γέφυρα του Λονδίνου, που θα είναι έτοιμη πριν από το 2000, θα παρέχει 35.500 τ.μ. εμπορεύσιμης έκτασης: καταστήματα, γραφεία, ξενοδοχεία, πολιτιστικά κέντρα και κήπους!
Το μικρόβιο είναι μεταδοτικό. Εκτός από την ίδια περίφημη έκθεση, που θα μεταφερθεί συντόμως και στη γαλλική πρωτεύουσα, η γαλλική κυβέρνηση μελετά το ενδεχόμενο κατασκευής μιας ζωντανής γέφυρας στον Σηκουάνα, ακριβώς απέναντι από την καινούργια Εθνική Βιβλιοθήκη που εγκαινιάστηκε πέρυσι.
