• Αναζήτηση
  • Μια μικρή ομάδα μουσικών που έχει ως βάση της τη Νέα Υόρκη σε ένα μικρό σχετικά διάστημα μας έχει προσφέρει μερικά από τα πιο ενδιαφέροντα δείγματα τραγουδοποιίας του καιρού μας

    Οι ευαίσθητοι

    μουσική Οι ευαίσθητοι Ο Αντονι, ο Ντεβέντρα, ο Ρούφους και οι άλλοι Μια μικρή ομάδα μουσικών που έχει ως βάση της τη Νέα Υόρκη σε ένα μικρό σχετικά διάστημα μας έχει προσφέρει μερικά από τα πιο ενδιαφέροντα δείγματα τραγουδοποιίας του καιρού μας Είναι πολύ εύκολο να χαρακτηρίσεις ένα άλμπουμ όπως το «Sgt. Pepper»s Lonely Hearts Club Band» (Μπιτλς) αριστούργημα. Το ίδιο συμβαίνει και στην περίπτωση

    Ο Αντονι, ο Ντεβέντρα, ο Ρούφους και οι άλλοι


    Είναι πολύ εύκολο να χαρακτηρίσεις ένα άλμπουμ όπως το «Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band» (Μπιτλς) αριστούργημα. Το ίδιο συμβαίνει και στην περίπτωση ενός «Dark Side Of The Moon» (Pink Floyd), ενός «Blood On The Tracks» (Μπομπ Ντίλαν) ή για να φτάσουμε στα πιο πρόσφατα ενός «Achtung Baby» (U2). Θεωρούσα πάντοτε πολύ πιο γενναίο όμως τον χαρακτηρισμό ενός άλμπουμ ως τέτοιου όταν αυτό προερχόταν από έναν καλλιτέχνη ή συγκρότημα που δρούσε όχι απαραίτητα στην κεντρική σκηνή της μουσικής αλλά στην περιφέρειά της. Ή ακόμη εκείνα τα άλμπουμ τα οποία, αν και είχαν τεράστια επίδραση, την ώρα της εξόδου τους προς το κοινό δεν κατάφεραν να το κερδίσουν. Μπορεί σήμερα να γράφονται χιλιάδες λέξεις για τους μοναδικούς Pixies και για το πόσο επηρέασαν τους πάντες, από τους Nirvana ως τους White Stripes, τότε όμως που κυκλοφορούσε το «Surfer Rosa» ελάχιστοι είχαν τη διορατικότητα να το αποκτήσουν. Το ίδιο είχε συμβεί δύο δεκαετίες νωρίτερα με την περίφημη «Μπανάνα» των Velvet Underground, που σήμερα συγκαταλέγεται στους σπουδαιότερους δίσκους όλων των εποχών. Τέλος, υπάρχουν και εκείνα που για διάφορους λόγους θα κερδίζουν πάντα μια καλή θέση στην καρδιά μας για την υψηλή ποιότητά τους, χωρίς να απαιτούμε από αυτά να γράψουν ιστορία. Ενα τέτοιο είναι, για παράδειγμα, το υπέροχο «Ocean Rain» των Echo & Bunnymen. Ή ακόμη τα περισσότερα από τα άλμπουμ που κυκλοφόρησε η ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρεία 4AD τη δεκαετία του ’80, άλμπουμ σπαραξικάρδια μιας παρέας δημιουργών οι οποίοι μοναδικό στόχο είχαν την παραγωγή ευαίσθητων κομψοτεχνημάτων που στόχευαν στην ψυχή μας.


    Μια ανάλογη ομάδα μουσικών σήμερα έχει ως βάση της τη Νέα Υόρκη και μέσα σε ένα μικρό σχετικά διάστημα μας έχει προσφέρει μερικά από τα πιο ενδιαφέροντα δείγματα τραγουδοποιίας του καιρού μας. Με τον τρόπο τους μάλιστα βρίσκουν, αναπάντεχη ομολογουμένως, ανταπόκριση και γνωρίζουν επιτυχία πλουτίζοντας ακόμη περισσότερο τον πολύχρωμο κόσμο της μουσικής. Πρόκειται για τους κυρίους Αντονι Χέγκαρτι, Ντεβέντρα Μπάνχαρτ και Ρούφους Γουέινραϊτ, ονόματα περίεργα όσο πολλές φορές και η μουσική τους, που όμως ανανεώνουν το ενδιαφέρον μας για τη ροκ.


    Ντεβέντρα Μπάνχαρτ Ηχογραφώντας στον τηλεφωνητή


    Ο Ντεβέντρα Μπάνχαρτ πάλι, αν και φίλος του Αντονι, παίρνει άλλα υλικά για να πλάσει τη μουσική του. Είναι κάτοχος μιας μικρής φωνής, η οποία όμως δημιουργεί δυνατές συγκινήσεις, και σε αντίθεση με τον Αντονι, ο οποίος αντλεί τις ιστορίες του από το λάγνο έδαφος που έχει σπείρει χρόνια πριν ο Μαρκ Αλμοντ, αυτός περιπλέκει με μαεστρία τη σύγχρονη κάντρι φολκ, τα τροπικάλια και την γκλαμ γοητεία του Μαρκ Μπόλαν. Ακόμη και η ιστορία του δεν είναι η πιο προφανής για τα δεδομένα της ροκ. Ο Μπάνχαρτ γεννήθηκε στο Τέξας το 1981 και πέρασε τα παιδικά του χρόνια στο Καράκας της Βενεζουέλας με τη γιαγιά του. Αργότερα επέστρεψε στις ΗΠΑ και σπούδασε στο Ινστιτούτο Τεχνών του Σαν Φρανσίσκο αλλά δεν κατάφερε να πάρει το πτυχίο του. Το στοιχείο που κάνει τη ζωή του ακόμη πιο ενδιαφέρουσα είναι ότι για ένα διάστημα έζησε ως κλοσάρ στους δρόμους του Λος Αντζελες, του Παρισιού και του Σαν Φρανσίσκο, ηχογραφώντας ουσιαστικά σε έναν τηλεφωνητή – αυτά τα σκετσάκια αποτέλεσαν και το υλικό για το πρώτο άλμπουμ του το 2002.


    Αυτή την εβδομάδα κυκλοφόρησε το τέταρτο άλμπουμ του «Cripple Crow», ό,τι πιο φιλόδοξο έχει κάνει ως τώρα και σίγουρα ένα από τα καλύτερα της χρονιάς.


    Αντονι Χέγκαρτι Το ωραίο επιδόρπιο και το κυρίως γεύμα


    Σίγουρα το 2005 θα είναι η χρονιά που θα μείνει για πάντα στη μνήμη του Αντονι Χέγκαρτι – όπως είναι ολόκληρο το όνομά του – ως αυτή που άλλαξε τη ζωή του. Δεν είναι μικρή υπόθεση να κερδίζεις το πιο έγκυρο μουσικό βραβείο της Βρετανίας, το Mercury Prize Ward, τη στιγμή που ακόμη η μουσική του διαδίδεται από στόμα σε στόμα. Το «Ι Am Α Bird Now» είναι το δεύτερο άλμπουμ του ανδρόγυνου βρετανού σταρ και όμως αναδίδει μια ωριμότητα σπάνια για την πλειονότητα των συνομηλίκων του στον χώρο. Το σημαντικότερο δε είναι ότι, πέραν του όποιου ταλέντου μπορείς να αναγνωρίσεις στη σύνθεση, ο Αντονι κατέχει μεγάλα μυστικά της ερμηνευτικής τέχνης και δεν είναι διόλου τυχαίο το γεγονός ότι χαίρει της εκτίμησης πολύ σπουδαίων καλλιτεχνών όπως είναι ο Λου Ριντ, η Λόρι Αντερσον, ο Φίλιπ Γκλας και ο Μαρκ Αλμοντ. Εξάλλου οι πρώτες ευκαιρίες τού δόθηκαν όταν τον ανακάλυψε ο παραγωγός Χαλ Γουίλνερ και έπεισε τον Λου Ριντ να τον ακούσει, ο οποίος δήλωσε αμέσως μετά ότι «ένιωσα την παρουσία ενός αγγέλου δίπλα μου», ενώ η Αντερσον είπε πως «είναι ό,τι καλύτερο υπάρχει σε όλον τον κόσμο σήμερα. Το να ακούσεις τη φωνή του Αντονι ισοδυναμεί με την ακρόαση της φωνής του Ελβις για πρώτη φορά». Ηταν τέτοιο το ξάφνιασμα του ίδιου όταν κέρδισε το βραβείο Mercury που δήλωσε στην τελετή: «Πάντα έβλεπα τον εαυτό μου ως ένα ωραίο επιδόρπιο, ποτέ δεν με σκέφτηκα ως το κύριο γεύμα».


    Ρούφους Γουέινραϊτ Λάτρης της όπερας και του ρετρό


    Ο Ρούφους μπήκε από νωρίς στον κόσμο της μουσικής, αφού τόσο ο πατέρας του Λούντον Γουέινραϊτ ο 3ος όσο και η μητέρα του Κέιτ Μακ Γκάριγκλ είναι φωτεινές φυσιογνωμίες της σύγχρονης φολκ μουσικής. Μεγάλος θαυμαστής του ο Ελτον Τζον, ήταν εκείνος που τον βοήθησε να ξεπεράσει τα προσωπικά του προβλήματα τα τελευταία χρόνια και να βρει τον δικό του δρόμο. Λάτρης της όπερας αλλά και σπουδαίων ερμηνευτών του παρελθόντος όπως η Εντίθ Πιαφ, ο Αλ Τζόνσον και η Τζούντι Γκάρλαντ, ο Ρούφους Γουέινραϊτ πέρασε όλες τις μεγάλες αγάπες του στη δική του μουσική, με αποκορύφωμα τα πρόσφατα μονοθεματικά άλμπουμ «Want One» και «Want Two». Φίλος της Τόρι Εϊμος αλλά και της Γκουέν Στεφάνι, ο Γουέινραϊτ έχει κατακτήσει τον δικό του ιδιαίτερο χώρο που ενίοτε μοιράζεται και δισκογραφικά με τον Αντονι και τον Μπάνχαρτ.

    Πολιτισμός
    Σίβυλλα
    Helios Kiosk